บทที่ 643 สัญญากับข้า

บทที่ 643 สัญญากับข้า

ซ่านจินจื๋อไม่ค่อยได้นอนหลับอย่างสบาย

จนกระทั่งรุ่งสาง ซางนิงก็ไม่ได้อยู่ในห้องแล้ว และกู้อ้าวเวยใช้มือข้างหนึ่งประคองแก้มไว้ มืออีกข้างถือม้วนหนังสือไว้ดูเหมือนจะค่อยๆตกสู่ในภวังค์ ดูเหมือนว่าจะไม่มีความง่วงเลย

สิ่งนี้เป็นสิ่งที่แตกต่างจากคนท้องคนอื่นที่ซ่านจินจื๋อเคยได้ยินมา

ลุกขึ้นและเปลี่ยนเสื้อผ้า เดินไปยังด้านข้างของกู้อ้าวเวย เมื่อเห็นดวงตาจดจ้องอยู่ก็ตกใจเล็กน้อย

“ตื่นแล้วเหรอ” กู้อ้าวเวยวางหนังสือในมือลง พูดกับชิงจือด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “มานี่หน่อย ฉันเอายาที่หลังออกให้ เปลี่ยนเป็นชนิดอื่น”

ซ่านจินจื๋อนั่งลง ปลดเสื้อผ้าออกและปล่อยให้กู้อ้าวเวยทำไป

จริงจังแบบนี้มาตลอด มือทั้งสองนั้นมีความคล่องแคล่วเช่นเคย มีเหตุผลแบบนี้เสมอ

เห็นเขากำลังเคลิบเคลิ้มไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ กู้อ้าวเวยช่วยเขาใส่เสื้อผ้า ออกปากสั่งให้สาวใช้นำอาหารที่เตรียมไว้เข้ามา ช่วยเขาจัดปกเสื้อในมือ “เรียบร้อยแล้ว เจ้าก็กลับไปได้แล้ว”

“ไม่ได้” ใบหน้าของซ่านจินจื๋อเปลี่ยนเป็นจริงจัง

“อย่ามาเอาแต่ใจ เจ้าเป็นถึงอ๋องแคว้นชางหลาน จะมามีท่าทีแบบนี้ไม่ได้” กู้อ้าวมองไปยังเขาอย่างจริงจัง ตบลงไปที่แผลของเขา ก็เห็นเขาขมวดคิ้วขึ้นเพราะความเจ็บปวด “ไม่จำเป็นต้องมาทำเพื่อข้า....”

“ตอนนั้น พี่ชายของข้าทำเพื่อความปลอดภัยของข้าและเสด็จแม่ สืบทอดราชบัลลังก์ คนที่รักของเขาถูกจับเป็นตัวประกันและถูกฆ่า ไม่มีแม้ศพ” ซ่านจินจื๋อเอื้อมมือไปบีบคางกู้อ้าวเวย “ตอนนี้ข้าไม่ต้องการราชบัลลังก์แล้ว จะต้องไม่มีความสูญเสียเกิดขึ้นอีก”

“เจ้าปฏิบัติกับข้าในตอนนี้ กับเมื่อตอนปฏิบัติกับซูพ่านเอ๋อมีอะไรแตกต่างกันหรือ สูญเสียสติไม่คำนึงถึงภาพรวม ทำอะไรสุ่มเสี่ยงให้ตัวเองต้องตกอยู่ในอันตราย ข้ารู้ชัดว่าพี่ชายมีบุญคุณกับเจ้ามากมายดุจมหาสมุทร แต่เจ้ากลับปล่อยให้เขาอยู่ตัวคนเดียวในเมืองเทียนเหยียน” คางของกู้อ้าวเวยถูกบีบคางจนเริ่มเจ็บ แต่กลับไม่มีท่าทางดิ้นรน เพียงแต่พูดประโยคนั้นออกไปอย่างเหยียดหยัน “ดูเหมือนว่า เจ้าจะไม่เปลี่ยนไปเลย”

บางทีในเวลาปกติ ซ่านจินจื๋ออาจจะพิจารณาคำพูดของนางอย่างรอบคอบ

แต่ตอนนี้ เขากลับปล่อยมือ ในขณะที่กู้อ้าวเวยไม่ทันได้คาดคิดคอเสื้ออันบางของนางก็เปิดออกครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นร่องรอยดั่งเถาวัลย์สีดำได้อย่างเต็มตา

ม่านตาหดลงเล็กน้อย กู้อ้าวเวยคิดจะปกปิดแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

ตามมาด้วยเสียงของซ่านจินจื๋อ “ผู้หญิงคลอดลูกก็เหมือนกับยืนอยู่บนประตูเมืองผี ตอนนี้พิษในร่างกายเจ้ายังไม่ลดลงเลยแม้เพียงครึ่ง ยังคิดที่จะมีลูกคนนี้อีกหรือ เจ้าคิดว่าจะหลอกลวงข้าด้วยคำพูดพวกนี้ได้จริงนะหรือ”

ปลายนิ้วแตะลงบนรอยดำนั้น ไม่ได้ขยับไปไหน ดูที่ที่รอยรูปตัวอักษรเมฆซึ่งมีอยู่ก่อนนี้มาตอนนี้ได้หายไปไร้ร่องรอย และพูดอีกว่า “ตลอดทางมานี้ ข้าเพียงแปลกใจว่าทำไมเจ้าไม่บอกข่าวดีนี้ให้กับชิงจือ จดหมายที่ส่งไปล้วนแต่เขียนรายงานถึงความปลอดภัย และข้าก็นึกเรื่องขึ้นนั้นขึ้นมาอีกครั้ง...”

“เจ้ายังคิดจะปลิดชีวิตลูกคนที่สองของข้าอีกหรือไม่” กู้อ้าวเวยตบไปที่มือของเขา “หากว่าเจ้ายังมีความคิดแบบนี้ เจ้าก็ฆ่าข้าไปด้วยเถอะ”

ซ่านจินจื๋อกำหมัดแน่น เสียงกระดูกลั่นดังออกมา

“เจ้าไม่คิดจะดูแลรักษาชีวิตตัวเองจริงหรือ”

“ตอนนี้ประการแรกสุดที่ข้าต้องทำ ก็คือการปกป้องเด็กคนนี้เอาไว้” กู้อ้าวเวยลุกขึ้นยืนอย่างตื่นตระหนก และถอยไปหยุดยืนตรงประตู ความเจ็บปวดในหัวใจของนางก็เกิดขึ้นอีกครั้ง

นางไม่ควรจะเครียด การแพร่กระจายของพิษนั้นมีความเกี่ยวข้องกับอารมณ์ของนาง