บทที่ 656 ยกเลิกหมด

บทที่ 656 ยกเลิกหมด

ในเมื่อเป็นเรื่องของยาสมุนไพร แน่นอนว่าซ่านจินจื๋อไม่เข้าไปยุ่งมากกว่านี้ ได้แค่ให้อ้ายจือและผู้ใต้บังคับบัญชาไปจัดเตรียมห้องให้เรียบร้อยก่อน ตัวเองก็อยู่เพื่อทำตามที่กู้อ้าวเวยต้องการ จึงเข้าไปนั่งรอในโรงเตี๊ยมที่อยู่ตรงข้าม

ทันทีที่ซ่านจินจื๋อไป กู้อ้าวเวยจู่ๆ ก็จัดการการค้าขายนี้ได้สำเร็จ ตอนที่รอคนไปซื้อสมุนไพร เอนไปที่ลิ้นชักถามเถ้าแก่ผู้นั้นว่า “ข้าว่านะเถ้าแก่ ทำไมพวกเจ้าไปแคว้นชางหลานรอบนี้ถึงได้ราคาแพงเช่นนี้”

“ตอนนี้ชายแดนทั้งหมดของแคว้นชางหลานเข้มงวดมาก ได้ยินมาว่าองค์ชายเก้าพยายามก่อกบฏ พวกเราเดินทางครั้งนี้เพื่อเจ้า ก็เท่ากับว่าเอาหัวผูกไว้กับผ้าคาดเอวหรือ”

ผู้คุ้มกันที่อยู่ด้านข้างเดินพูดขึ้นมาหนึ่งก้าว

กู้อ้าวเวยได้เพียงเอนตัวไปด้านข้าง ส่งแท่งเงินที่ไม่มีร่องรอยให้ “ถ้างั้นข้าก็ควรจะให้เงินเยอะหน่อย แต่คนของญาติข้ามีคนประจำอยู่ที่ชายแดน พวกเจ้าดูหน่อยว่าจะให้ข้อมูลอะไรหน่อยได้บ้างไหม”

“ดูฮูหยินพูดเข้า ล้วนเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องรู้อยู่แล้ว” แผนกการเงินเก็บเงินนั้นเข้าไปด้วยรอยยิ้ม อีกทั้งยังลูบเงินหักเหล่านั้นให้พวกผู้คุ้มกันในห้องไป

หลายคนหัวเราะอย่างดีใจ แต่พวกเขาก็สามารถบอกความจริงเกี่ยวกับเรื่องที่ชายแดนได้เกือบถูกต้องทั้งหมด

รอจนพูดจบ แผนกการเงินนั้นก็บีบหนวดสองข้างแล้วยิ้ม “ฮูหยินวันนี้มาที่หมู่บ้านของพวกเราเพื่อดูแลครรภ์ แล้วทำไมต้องกังวลเกี่ยวกับชายแดนของแคว้นชางหลานด้วยเล่า”

“นี่ไม่ใช่เพราะลูกพี่ลูกน้องข้าอยู่ที่นั่น ผ่านไปหลายเดือนแล้วยังไม่เห็นเลย ได้ฟังที่พวกเจ้าพูดมา ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหากลูกในท้องของข้าคนนี้คลอดออกมาแล้วยังจะได้เจอหน้าเขาหรือไม่” กู้อ้าวเวยพูดถึงตรงนี้ ยิ่งพูดถึงเรื่องของรู้พี่ลูกน้องอย่างฉะฉานด้วยแล้ว พูดจนผู้คุ้มกันหลายคนต่างพากันฟังแล้วรู้สึกตามไปด้วย

“ญาติของเจ้าหากยืนถูกกองก็ได้ดีหน่อย เมื่อก่อนตอนที่พี่น้องข้ากลับมาจากแคว้นชางหลาน ก็ได้แต่บอกว่าองค์ชายเก้าผู้นั้นไม่ใช่ผู้ที่จะยั่วโทสะได้ อีกทั้งองค์ชายสามที่หมั้นหมายกับองค์หญิงของพวกเราเป็นคนขี้ขลาด เอาอำนาจทางการทหารมาไม่ได้ก็พอแล้ว ยังบอกว่าองค์หญิงของพวกเราทำตัวไม่เหมาะสมอีก” พวกผู้คุ้มกันยิ่งพูดยิ่งฮึกเหิม

เมื่อเห็นว่าหัวข้อถูกเปิดแล้ว กู้อ้าวเวยก็ไม่ได้มีเจตนาที่จะหยุดมัน แต่ก็สงสัยเล็กน้อยว่า “องค์หญิงผู้นี้อะไรก็ไม่ทำ พวกเจ้ายังบอกว่านางดีอีกหรือ”

หลายคนมองนางด้วยสายตาโง่เขลา

“ไม่มีองค์หญิงองค์ใดของพวกเราอยู่ที่นี่เพื่อจัดการธุระหรอก แค่จิตใจดีมีเมตตาก็พอแล้ว”

แผนกการเงินผู้นั้นหัวเราะขึ้นมาแล้วยืนขึ้น “ดูไปฮูหยินไม่ใช่คนแคว้นเอ่อตาน ก็เลยไม่รู้นิสัยของพวกเราชาวแคว้นเอ่อตาน”

“หมายความว่าอย่างไร” กู้อ้าวเวยปรากฏความสงสัยออกมา

“ฮ่องเต้และรัชทายาทองค์ปัจจุบันทรงงานเพื่อพวกเรา พวกเราดีต่อลูกสาวของเขาไม่ใช่สิ่งที่สมควรหรือ” แผนกการเงินยิ้มไปมา ดีดลูกคิดขึ้นลงสองครั้งแล้ววางกลับไปที่เดิม “ข้าไม่กลัวว่าท่านจะหัวเราะหรอก ฮ่องเต้ของแคว้นอื่นต้องมาจากการสืบทอดจากคนตระกูลเดียวกัน ฮ่องเต้แคว้นเอ่อตานของพวกเรา เพียงแค่ใครมีความสามารถ ก็สามารถแซ่ฉู เป็นลูกบุตรธรรมก็สามารถสืบทอดราชบัลลังก์ได้เช่นกัน”

นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินเช่นนี้ กู้อ้าวเวยกลับกลายเป็นยิ้มขึ้นมา “แล้วถ้าองค์หญิงและองค์ชายรัชทายาทไม่ได้เรื่องจะได้รับการลงโทษอย่างไร”

“ตามปกติแล้วก็จะเป็นไปตามกฎระเบียบ แต่หากไม่ได้ทำอะไรผิด พวกเราก็ใช้ชีวิตได้ปกติสุข โดยธรรมชาติแล้วพวกเราก็จะไม่ไปสร้างความเดือดร้อนให้กับราชวงศ์ที่นั่นหรอก” ผู้คุ้มกันที่อยู่ด้านข้างก็หหัวเราะขึ้นมาเช่นกัน ตบไปที่ขาหนึ่งที “แต่หมู่บ้านของพวกเราเป็นข้อยกเว้น หลายปีก่อนพวกเราที่นี่เกิดน้ำท่วมใหญ่ องค์ชายรัชทายาทเพิ่งจะอายุสิบปีก็ลากเงินมาช่วยสร้างบ้านด้วยตัวเอง อีกทั้งยังสร้างป้อมหลายป้อมรอบๆ อย่างเข้มแกร่งเพื่อล้อมพวกเราไว้ที่นี่ บัดนี้ดูสถานที่ของพวกเราที่นี่สิ กลับกลายเป็นสถานที่ที่ร่ำรวยมิใช่หรือ”

ไม่น่าแปลกที่ข่าวลือเรื่องความซื่อสัตย์ของแคว้นเอ่อตานมาจากไหน

ข่าวที่ว่าบุตรบุญธรรมเป็นฮ่องเต้ได้อาจจะได้ยินมาจากคำบอกเล่า แต่หากถูกองค์ชายรับรู้ งั้นทุกวันจะต้องหวาดกลัว มุ่งมั่นที่จะกล้าหาญและก้าวหน้า โดยธรรมชาติแล้วก็จะรู้เรื่องขึ้นเยอะเลย มันยากกว่าราชบัลลังก์ที่สืบทอดต่อกันมามากเลย

แต่เมื่อคิดถึงฉูห้าวตอนนี้ก็อายุประมาณยี่สิบได้ ตอนที่ยังเยาว์วัยอยู่นั้นไม่รู้ว่าไปช่วยเหลือสถานที่มากี่แห่งจึงได้มาซึ่งชื่อเสียงเช่นนี้ มันทำให้นางคนที่เป็นพี่สาวเช่นนี้รู้สึกทุกข์ใจขึ้นมา