บทที่ 657 โรงเรียนประถม

บทที่ 657 โรงเรียนประถม

หญิงสาวที่ร้องเพลงในโรงเตี๊ยมตามพ่อกลับบ้าน เปลี่ยนม้านั่งหนึ่งตัวโต๊ะหนึ่งตัว ผู้เล่าเรื่องมือถือพัดพับอยู่ ทำความสะอาดลำคอแล้วก็พูดถึงสิ่งที่แปลกและน่าสนใจจากอดีตและปัจจุบัน พูดถึงสถานที่แปลกประหลาดลึกลับหรือสัตว์ร้ายที่ไม่มีใครรู้จัก คนในโรงเตี๊ยมต่างก็พากันสงสัย

ที่นี่แขกน้อย หลายร้อยคนคุ้นเคยกัน ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ ก็มีคนอาศัยอยู่ในโรงเตี๊ยมและมาที่ร้านอาหาร น่าสนใจมากทีเดียว

ในที่สุดกู้อ้าวเวยก็ดื่มซุปผักชามนี้หมด ในปากมีความขมเล็กน้อย ระหว่างทางที่เดินมายิ่งรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่สถานที่ร่ำรวยอะไร เครื่องปรุงพวกนั้นหายาก ด้านนี้ก็เพิ่มใบเครื่องเทศเล็กน้อยเข้ามา ฝาดไปหน่อย

“คิดไม่ถึงว่าเจ้าสามารถหาสถานที่ที่ดังเช่นสวรรค์เช่นนี้ได้” กู้อ้าวเวยจ่ายเงิน แล้วตามซ่านจินจื๋อไปยังทางที่ไปบ้านโดยไม่รีบร้อน อีกทั้งยังเห็นว่าพ่อค้าแม่ค้าข้างทางต่างไม่ส่งเสียงตะโกน ได้แต่ยิ้มและพูดคุยกับผู้หญิงที่ทำงานบ้าน จากนั้นดันอาหารและเนื้อของบ้านตัวเองออกไป

“แต่มันเป็นเพียงการค้นหาตามรอยราชวงศ์ ยิ่งไปกว่านั้นสถานที่แห่งนี้ยังถือว่าห่างไกลจากแคว้นเอ่อตาน เพิ่งถูกสร้างขึ้นใหม่และต่ออายุได้เพียงไม่กี่ปี หัวใจของผู้คนรวมกันเป็นหนึ่งเดียว และปราศจากการแข่งขัน ไม่มีกำแพงล้อมรอบ แม้แต่ที่นี่ การฆ่าการปล้นก็ไร้ผลเช่นกัน เกรงว่าแม้แต่สายลับจากแคว้นอื่นๆ ก็ดูถูกพวกเขา” ซ่านจินจื๋ออธิบายด้วยเสียงเคร่งขรึม

สองคนสวมเสื้อผ้าที่ดูเป็นเอกลักษณ์ของหมู่บ้านนี้

แต่แคว้นเอ่อตานส่วนใหญ่เป็นขุนนางระดับสูงที่มาที่นี่เพื่อพักผ่อน คนส่วนใหญ่ไม่สนใจเรื่องนี้ แต่แอบนินทาลับหลัง

“ประโยชน์ของเจ้ายิ่งพูดยิ่งยาว” กู้อ้าวเวยเลิกคิ้วมองเขา

“เมื่อครู่ก็ไม่รู้ว่าใครร้องไห้จมูกแดงก่อน” ซ่านจินจื๋อกุมมือของนางแน่น ชะลอก้าวเดินลง “ตอนนี้หากไม่กำชับสั่งการเจ้าเยอะหน่อย ผ่านไประยะเวลาหนึ่งเกรงว่าเจ้าจะทิ้งข้าและลูกให้อยู่โดยลำพังกัน พากุ่ยเม่ยไปเที่ยวทั่วโดยรอบ”

“ข้ามีคำสัญญาที่ให้ไว้กับกุ่ยเม่ยก่อนแล้ว ชิงจือและเจ้าหนูน้อยคนนี้ก็มาทีหลัง ยังไงก็ต้องต่อแถว” กู้อ้าวเวยก็กำมือแน่นตาม พูดอีกว่า “ข้าเพิ่งนึกออกที่เจ้าเคยพูดเมื่อก่อน เจ้ามีข้อตกลงกับฮองเฮา นี่ไม่ได้หมายความว่าก่อนหน้านี้......”

“ก็ไม่ใช่” ซ่านจินจื๋อส่ายหัว แต่ไม่อยากจำพฤติกรรมที่ไร้เดียงสา ได้แต่พูดด้วยเสียงเข้มว่า “คำว่าฮองเฮาสองคำนี้ ก็แค่ชื่อที่เรียก จะว่าไปเมื่อปีนั้นเจ้ากับนางก็ยังมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งอยู่หลายเท่า หวนคิดอย่างละเอียดอีกที กลับไม่ค้นพบเลยว่านางถูกครอบครัวควบคุมมาตลอด แต่ในชีวิตนี้แม้แต่ใครก็ไม่รัก รักแค่เพียงตนเอง บัดนี้ร่วมมือกับข้า ก็แค่อยากจะเป็นหอยทากที่ออกจากเปลือกของนางแล้ว”

“ในเมื่อร่วมมือกับเจ้า งั้นเหตุใดต้องวางยาพิษให้ฮ่องเต้ด้วย” กู้อ้าวเวยลดเสียงต่ำลง

“บ้านมารดาของซู๋ฮองเฮา ผู้หญิงที่ส่งมาเบื้องหลังก็ไม่น้อยเลย ผู้หญิงเหล่านั้นจะไม่มีความเห็นแก่ตัวได้อย่างไรกัน หากจะใช้ข้ออ้างนี้ในหารดึงฮองเฮาลงมาได้ พวกนางก็จะมีโอกาสไต่เต้าขึ้นมาที่ตำแหน่งมารดาของประเทศ” พูดถึงตรงนี้ ซ่านจินจื๋อก็ถอนหายใจออกมายาวๆ หนึ่งเฮือก “ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฮ่องเต้มีอะไรดีนัก”

“แต่ไม่ใช่ทุกคนที่ต้องการหญิงงาม จะโทษก็ต้องโทษตระกูลซ่านของพวกเจ้าต่างก็หลงในเสน่ห์” กู้อ้าวเวยเลิกคิ้วไปมา ก้มหัวลงต่ำแล้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง “แต่หากข้าเป็นผู้ชาย กลัวว่าชีวิตนี้จะไม่แต่งงานกับใครสักคน อาจจะศึกษาเรียนรู้วิชาแพทย์ช่วยคน หรือไม่ก็เปิดโรงเรียนประถมที่ไหนสักแห่ง สอนคนให้รู้หนังสือ”

ซ่านจินจื๋อได้ยินคนที่ตั้งครรภ์พูดเช่นนี้ เป็นเรื่องที่น่าสนใจ “ข้ายังคิดว่าเจ้าต้องการให้ขุนนางระดับสูงเป็นคนใจกว้าง เปลี่ยนแปลงสถานการณ์ของราชวงศ์นี้”

“ข้าค่อนข้างรู้ตัวเองดี” กู้อ้าวเวยเหล่มองเขา มือเรียวหยกของนางก็วางลงบนหน้าอกของซ่านจินจื๋อและตบเบาๆ แฝงไว้ด้วยความขี้เล่น “พวกเขาต่างมองว่าข้าตอนนี้รู้เรื่องมากมายเยอะแยะ เมื่อเทียบกับเทพแห่งสงครามในทุกๆ ด้านแล้ว แต่หากคำนวณดูแล้วจริงๆ ที่ไหนกันเป็นข้าคนเดียวที่เอาดินแดนทั้งหมดมาได้ หากข้าไม่ได้เป็นพระชายาจิ้งก่อน แล้วหลังจากนั้นก็ได้รับการช่วยเหลือจากญาติและเพื่อน ข้าก็เป็นเพียงแค่หมอคนหนึ่งเท่านั้น”

ซ่านจินจื๋อไม่ได้แสดงความเห็นแย้ง แต่เขาก็รู้ความจริงเช่นกันว่าทองคำไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็จะส่องแสงไปทุกหนแห่ง

ทั้งสองคนคุยกันและเดินไปเรื่อย ๆ และในที่สุดก็มาถึงคฤหาสน์หลังนี้ คำว่าจวนโจวสองคำนี้บนคฤหาสน์ยังไม่ถูกลบออก แต่ตรงกลางประตูลานนั้นมีโต๊ะสูงเท่าลูกวัว และด้านบนของมันดูเหมือนว่ามีสภาพทรุดโทรมมานานแล้วห่อด้วยม่านไม้ไผ่ยาวรอบๆ ดูเหมือนศาลาที่ยื่นออกไป

เถ้าแก่คนก่อนกำลังสั่งให้ใครบางคนทำความสะอาดอีกครั้ง เมื่อเห็นกู้อ้าวเวยจ้องมองไปที่โต๊ะ ก็รีบพูดว่า "บ้านหลังนี้เคยเป็นของนายท่านโจว เขาสอนคนที่นี่ในวันธรรมดา ไม่กี่ปีที่ผ่านมาเข้านอนแล้วก็จากไป โรงเรียนประถมแห่งนี้ก็เลยถูกทิ้ง แต่ถ้าพังและฮวงจุ้ยในบ้านพังข้าก็ไม่รื้อทิ้ง”