บทที่ 658 ปมยังไม่ได้แก้

บทที่ 658 ปมยังไม่ได้แก้

ทั้งสองคนทะเลาะกันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ตลอดทางจากระเบียงยาวไปจนถึงชั้นบนสูงสุด

ซ่านจินจื๋อแก้ไขท่าทางคำพูดที่เย็นชาตามปกติที่เคย อย่างไรก็ตามได้นำความหวานหูทั้งสิบแปดแบบที่เฉิงซานส่งเอาตำรามาให้พูดจนหมดเกลี้ยงแล้ว นุ่มนวลและแช่แข็งทำให้กู้อ้าวเวยวางความคิดนี้ลงซะ ในทางกลับกันกู้อ้าวเวยกลับยึดติดเหมือนเด็กและไม่ยอมปล่อย มือข้างหนึ่งดึงม่านไม้ไผ่ขึ้น มืออีกข้างหนึ่งดึงชายเสื้อของซ่านจินจื๋อไว้ “เจ้าไม่ชอบเด็กหรือ”

ซ่านจินจื๋อถูกนางจับไว้อย่างก้าวร้าว องครักษ์ที่อยู่ด้านข้างค่อยๆ พากันก้มศีรษะลง ไม่กล้าที่จะมองท่าทางของเทพแห่งสงครามท่านนี้ถูกฮูหยินจัดการสั่งสอน

จับข้อมือของกู้อ้าวเวยไว้แน่น ซ่านจินจื๋อทำได้เพียงหายใจเข้าลึกๆ หลายครั้ง ไม่ได้พาคนกลับไปเพื่อสั่งสอนให้ดีๆ ได้เพียงแค่อดทน “ข้าไม่ชอบ”

“แต่ข้าชอบ” กู้อ้าวเวยดึงชายเสื้อของเขาเอาไว้ด้วยแรงที่แรงขึ้นไปอีกหลายเท่า

ซ่านจินจื๋อไม่มีคำพูดไปชั่วขณะ “หากเจ้าชอบ ข้าก็จะรับชิงจือมาอยู่ด้วยได้”

“เพื่อนของชิงจือต่างอยู่ที่แคว้นชางหลาน ทำไมเจ้าจึงให้เด็กน้อยวิ่งไปทุกหนแห่ง” กู้อ้าวเวยผลักซ่านจินจื๋อออกไปด้วยแรงที่รุนแรงหนึ่งที ครั้งนี้กลับกลายเป็นเถ้าแก่ผู้นั้นที่เดินมาอยู่ด้านหน้า เอาห่อเงินที่อยู่ตรงเอวให้เขา “ฟังข้าเถอะ เปิดโรงเรียน วันละสองชั่วยาม”

เถ้าแก่กำห่อเงินที่หนักอึ้งไว้ มือสองข้างค่อยๆ สั่นเทาเบาๆ

ในนี้มีเงินเท่าไหร่

“หนึ่งชั่วยาม” ซ่านจินจื๋อเดินขึ้นมา ดึงชายเสื้อของนางและหันกลับไป “อย่าลืมว่าเจ้ายังต้องหาวิธีถอนพิษกับอ้ายจือ อย่าทำเป็นไม่มีเรื่องอะไรแล้วหาเรื่องใส่ตัว”

“สองชั่วยาม” ตอนที่ถูกซ่านจินจื๋อจูงไปเข้าห้องนั้น กู้อ้าวเวยยังโผล่หัวออกมาจากแขนของซ่านจินจื๋อ และโบกมือไปมาให้เถ้าแก่

“เชื่อฟังข้าพักผ่อนให้ดีๆ” ซ่านจินจื๋อก้มตัวลงและจับคนงอตัวลงให้เข้าไปในห้อง ประตูก็ปิดลงเสียงโครมคราม

ทั้งลานบ้านต่างสงบลงมา ในห้องก็ไม่มีเสียงเถียงกันแบบไม่หยุดอีกต่อไป

เถ้าแก่แกะถุงเงินนั้นออกดูด้วยมือไม้ที่ทำอะไรไม่ถูก เพียงชั่วครู่ก็เห็นตั๋วสีเงินไม่น้อยเลยทีเดียว ก็หายใจเข้าลึกๆ ด้วยลมหายใจเย็นๆ แล้วก็ยื่นถุงเงินที่หนักอึ้งให้กับองครักษ์ที่อยู่ด้านข้าง “เงินนี่มันมากเกินไป......เปิดโรงเรียนแค่นี้ไม่ต้องใช้เงินเยอะขนาดนี้หรอก”

“พวกเราไม่มีอำนาจเอาเงินของท่านส่งมอบให้ฮูหยิน” องครักษ์ตอบกลับด้วยท่าทางขึงขัง ยืดเอวตรงราวกับว่าไม่สนใจที่ส่งคนไปทำความสะอาดทุกที่ ถึงกับส่งคนไปที่ร้านช่างไม้เพื่อให้ทำโต๊ะและเก้าอี้ และกลับมาเปิดโรงเรียน

เงินเยอะขนาดนี้ จะเอาก็ไม่ใช่ ไม่เอาก็เหมือนว่าไม่ใช่

ในขณะที่กำลังลังเล อ้ายจือที่ได้ยินเสียงทะเลาะกันมานานแล้วก็เดินมาจากหลังลานบ้านเข้ามา เอาถุงเงินนั้นหยิบกลับมา ได้แค่ยัดเหรียญเงินสองเหรียญให้เขา “นี่เป็นเงินค่าเหนื่อยที่ท่านเสียเวลาจากฮูหยิน ท่านรับไว้ก่อน อีกประเดี๋ยวข้าค่อยส่งคนไปส่องตั๋วเงินอีกสองใบให้ ยังต้องรบกวนเถ้าแก่ส่งอาหารที่ดีที่สุดมาที่นี่ในทุกๆ วันด้วย พวกเราที่นี่ทั้งหมดมีประมาณยี่สิบสามสิบคน”

“ได้เลยๆ” เถ้าแก่รีบรับปาก พาพวกคนรับใช้เสี่ยวเอ้อที่ยังไม่เคยเจอโลกภายนอกวิ่งแบบไม่เห็นเงาเลย

อ้ายจือเหลือบมองเงินที่อยู่ในถุงเงิน และมุมปากก็กระตุกขึ้น คิดถึงเมื่อก่อนตอนที่นางเป็นลูกสาวของนายพลก็ไม่ได้พกเงินเยอะขนาดนี้ ได้เพียงแค่ผูกถุงเงินนี้ให้ดี ถามองครักษ์ว่า “เจ้านายสองคนของบ้านพวกเจ้าใครดูแลเงินหรือ”

“นายท่านและฮูหยินล้วนแค่รับผิดชอบในการใช้จ่ายเงิน เรื่องการหาเงินโดยปกติแล้วล้วนเป็นฮูหยินเขียนจดหมายสั่งการ แล้วค่อยให้คนสนิทตรวจดูบัญชีอย่างละเอียดอีก” องครักษ์กอดอกนั่งตัวตรง แม้แต่จะสวมเสื้อผ้าของผู้รับใช้สีเทาๆ ทั้งตัว แต่ก็ยังมีความรู้สึกยับยั้งชั่งใจ