บทที่ 673 โชคชะตาแกล้งคน

บทที่ 673 โชคชะตาแกล้งคน

เสียงฝนตกดังจนกลบเสียงพูด กู้อ้าวเวยไม่ได้ขยับอะไร

นิ้วมือลูบผ่านโต๊ะนางแอบทิ้งรอยเอาไว้ นางยักคิ้ว “ในเมื่อพวกเจ้าฆ่ากุ่ยเม่ยแล้ว ข้าและชีวิตของลูกข้าก็ไม่ต้องเก็บเอาไว้แล้ว”

วินาทีต่อมาหยุนอี้ก็ไหลออกจากแขนเสื้อมาที่ฝ่ามือ ฝ่ามือเป็นรอยแดงยาว

พวกกองทัพดำยังไม่ทันได้ลงมือ รอยคมของมีดหยุนอี้ก็จ่อไปที่คอของกู้อ้าวเวยแล้ว เลือดค่อยๆไหลลงมาทีละหยดสองหยดส่วนนางก็ยังคงเงยหน้าชูคอ “เอาคนที่พวกเจ้าทำร้ายมาอยู่ตรงหน้าข้าให้หมด ถ้าข้ารักษาชีวิตของพวกเขาเอาไว้ได้หมดข้าจะไปกับพวกเจ้า”

“สถานการณ์เช่นนี้เจ้าไม่มีสิทธิ์มาต่อรอง”

“งั้นพวกเจ้าก็รอแค่พริบตาเดียว ชีวิตของข้าก็จะหมดลงทันที”

“รอก่อน” กองทัพดำขยับไปมาสองคนหลังอยู่ท่ามกลางสายฝน นำองครักษ์ที่ถูกฆ่าเมื่อครู่เข้ามา กู้อ้าวเวยมองตามไปที่คนพวกนั้นแล้วขมวดคิ้วขึ้น

ที่พวกเขาเดินผ่านเมื่อครู่ก็คือที่ที่ซ่งหลี่เอ๋อร์เห็นว่ามีของอะไรตกลงมา

ในใจของนางก็พอจะรู้แล้วว่าสภาพของกุ่ยเม่ยคงแย่มากในตอนนี้ คนพวกนี้อันตรายนัก และคิดจะเอาเรื่องพวกนี้มาทำให้นางเสียขวัญ แต่น่าเสียดายต่อให้นางยังไม่ได้ข่าวจากซ่านจินจื๋อนางก็ไม่เชื่อคำพูดพวกนี้หรอก

กองทัพดำตรงหน้ามีจำนวนประมาณยี่สิบกว่าคนได้ กู้อ้าวเวยยักคิ้ว “พวกเจ้าต้องการอะไรข้าสามารถให้พวกเจ้าได้”

“พวกเราแค่อยากพาเจ้าไป”

ในขณะที่พวกเขากำลังตอบ กุ่ยเม่ยได้ถูกโยนเข้ามาในห้องหนังสือ บาดแผลที่ขาเห็นกระดูกโผล่ออกมา แขนข้างหนึ่งเบี้ยว กู้อ้าวเวยพึ่งจะเดินเข้าไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง คนทางนั้นก็ยกมือขึ้นมาขวางไว้ “พวกเราพาเขามาแล้ว พวกเราไว้ชีวิตหมอสองคนที่อยู่หลังเรือนแล้ว”

“ดูท่าพวกเจ้าคงสืบมาดีแล้ว” กู้อ้าวเวยเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว คนข้างๆก็รีบแย่งหยุนอี้จากมือนางไปทันที แล้วเอามือของนางทั้งสองข้างไปไว้ข้างหลัง “เจ้าขัดขืนนาน ทางรอดของเขาก็สั้นลง”

นางกัดฟันแน่นกู้อ้าวเวยไม่กล้าแม้แต่จะขัดขืน

ส่วนดาบที่มือของพวกกองทัพดำได้จ่อไปที่บาดแผลของกุ่ยเม่ยแล้ว กู้อ้าวเวยได้แต่มองดูเลือดที่ไหลออกมาจากปากและจมูกของกุ่ยเม่ย มือของเขาที่พยายามจะยกขึ้นมาหลายครั้งแต่ก็ยกไม่ขึ้น

คนพวกนี้ไม่ใช่ว่าวรยุทธจะสูงส่ง

แค่ที่นี่มีคนน้อยมากแค่นั้นเอง

ในขณะที่กำลังวุ่นวายอยู่ ก็ได้ยินเสียงของเฒ่าแก่และคนรับใช้เสี่ยวเอ้อดังมาจากประตูใหญ่ เสียงเรียกนั่นดังมาพร้อมกับเสียงฝน ราวกับกำลังถามว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น และรวมไปถึงเสียงเรียกชื่อของซ่งหลี่เอ๋อร์

“เฒ่าแก่........”

ยังไม่ทันได้เรียกออกมา กู้อ้าวเวยก็รู้สึกตามืดแล้วสลบไป

กองทัพดำรับนางเอาไว้ แล้วพานางออกไปก่อนที่คนนอกจะเข้ามา

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเพียงแค่ฟ้าผ่า ซ่งหลี่เอ๋อร์นั่งอึ้งมองดูไปที่รอยที่กู้อ้าวเวยทิ้งไว้บนโต๊ะ มีเพียงคำว่าอื่นไม่มีอะไรอีกเลย

ฝนนอกหน้าต่างยังคงตกอยู่ ถ้าไม่ใช่เพราะเฒ่าแก่อยู่บนชั้นสองของตึกมองเห็นว่ามีเงาดำตกลงมา ไม่เหมือนว่าจะเป็นเพราะฝนทำให้ตกลงมา รอยเลือดที่อยู่ในจวนโจวไม่ใช่ว่าฝนจะชำระล้างได้ เขาใจเต้นแรง คนรับใช้นอนกองพื้นระเบียง