บทที่ 674 ลองกี่ครั้ง

บทที่ 674 ลองกี่ครั้ง

ไม่มีใครรู้ว่ากองทัพดำไปจากที่นี่ได้อย่างไรอย่างไม่มีเสียง

กู้อ้าวเวยที่ถูกนำตัวไปก็ไม่ได้เหลืออะไรเอาไว้เลย พายุฝนทำให้กลิ่นและร่องรอยหายไปหมด

แต่กู้อ้าวเวยเองก็ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงฝนเช่นกัน ไม่ได้อยู่บนรถม้า แต่นอนอยู่บนเตียง ข้างๆเตียงมีคนสองคนยืนอยู่ คนที่เป็นผู้หญิงกลับไม่มีรอยแผลที่น่ากลัวบนหน้าเลย พอนางตื่นขึ้นมาก็จ้องมองมาที่นาง

“ไปซื้อของกินมาหน่อย” กู้อ้าวเวยเม้นปาก ท้องทำให้นางรู้สึกหายใจลำบาก รอบๆไม่มีคนที่คุ้นเคยเลยรู้สึกแปลกๆ นางได้แต่เอามือมาลูบที่ท้องเบาๆหายใจเข้าลึกๆหลายครั้ง ถึงได้พูดต่อว่า “พวกเจ้าจัดการกุ่ยเม่ยยังไง”

“แค่ใช้อะไรนิดหน่อย นางยุ่งเรื่องเยอะกว่าที่ฝ่าบาทคิดเอาไว้เสียอีก” หญิงสาวที่นิ่งยิ้มขึ้นมาแล้ว “เหมือนกันฝ่าบาทท่านคืองานของพวกเรา บางทีพอถึงเวลาเจ้าอาจจะอยากขอให้พวกเราช่วยก็ได้”

“ดูท่าเจ้าคงชอบนายท่านของเจ้ามากสินะ”กู้อ้าวเวยรู้สึกคุ้นๆ พยายามลุกขึ้น เท้าถูกโซ่ล่ามเอาไว้บนเตียง ทำให้นางทำได้แค่ขยับตัวนิดหน่อย ยิ้ม “แต่ข้าไม่รู้จริงๆ ว่ายังมีคนที่ไหนที่ตาบอดมาชอบข้าอีก และข้ายังท้องแก่อีกด้วยนะ”

หญิงสาวเหมือนโกรธแล้วนางขมวดคิ้ว จับข้างๆเตียงแล้วลุกขึ้น “หวังว่าพอถึงตอนนั้นท่านจะไม่เสียใจ”

“แน่นอนว่าข้าไม่เสียใจอยู่แล้ว” กู้อ้าวเวยยกคางขึ้นอย่างมั่นใจ มองดูเงาหญิงสาวหายวับไป “พวกเจ้าที่นี่ถ้าไม่มีน้ำยากันข้าจะตายไปพร้อมกับลูกของข้า ไม่เหงาเหมือนกัน”

หญิงสาวหยุดก้าวเดินหันกลับมา

กู้อ้าวเวยเปิดกระเป๋าเสื้อเห็นเนื้อผ้าข้างในออกมา “พวกเจ้าไม่บอกข้าว่าใครคือคนบงการ หรือว่าอยากให้ข้าทำอะไรข้าจะไม่กินยาถอนพิษเด็ดขาด ไม่ว่าจะอะไรข้าจะไม่พูดทั้งนั้น”

“พวกเราเอายาทั้งหมดจากหลังเรือนของเจ้ามาจดหมดแล้ว” หญิงสาวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

“พวกเจ้าลองดูสิ” กู้อ้าวเวยมองดูนางด้วยท่าทีที่แน่นิ่ง “ข้าสามารถมาถึงที่นี่กับพวกเจ้าได้อย่างเชื่อฟัง แน่นอนว่ารู้ว่าพวกเจ้าจะไม่ทำร้ายข้า และยังจะต่อชีวิตให้ข้าด้วย ยังไงเสียในมือข้านั้นมีเรื่องอีกมากมายที่พวกเจ้าอยากรู้”

ในที่สุดหญิงสาวก็หยุดเดินอยู่ที่เดิม “นายท่านของพวกเราหวังอยากจะให้ท่านคลอดลูกออกมาอย่างปลอดภัย หลังจากนั้นค่อยทำงานให้เขา”

“เจ้ามั่นใจนะว่าเขาจะไม่ทำอะไรลูกในท้องของข้า” กู้อ้าวเวยโบกมือให้นางรอให้อาหารพวกนั้นถูกนำมาให้นางตรงหน้า ถึงได้ยื่นมือขึ้นมาหยิบชามและตะเกียบ "เหมือนข้าจะรู้แล้วว่านายท่านของพวกเจ้าคือใคร"

หญิงสาวทั้งสองอึ้งไปครู่หนึ่ง ไม่พูดอะไรแล้วเดินจากไป

ทิ้งนางไว้คนเดียวในห้อง

พอพวกนางสองคนจากไป กู้อ้าวเวยก็รีบทิ้งชามและตะเกียบลงพร้อมกับเอาผ้าห่มออก มองดูความยาวของโซ่ ดูท่าแล้วคงยาวพอให้นางนั่งข้างๆเตียงได้แค่นั้นเอง

ฝนนอกหน้าต่างยังคงตกอยู่อย่างไม่หยุด ส่วนนางไม่รู้ว่าสลบไปนานแค่ไหนแล้ว

ไม่รู้สึกเจ็บหลังเลย คงเพราะใช้ยาสลบเป็นแน่ หรือบางทีอาจจะเพราะนางหลับไปนานมากจริงๆ