บทที่ 677 เคยมีภัยพิบัติ

บทที่ 677 เคยมีภัยพิบัติ

หยุนหว่านเสียลูกไปถึงสองคนในคราวเดียวกัน

เฒ่าแก่เอาเรื่องล่าสัตว์บวงสรวงมาอ้างกับพวกชาวบ้านไปทั่ว ว่าคนที่มาจากทางการและคนที่มาจากวังหลวงคือคนที่มาร่วมงานบวงสรวง ทำให้ไม่มีคนสังเกตว่าหญิงสาวท้องแก่จะมาหรือไม่มาร่วมงานบวงสรวงท่ามกลางสายฝน

ฝนพึ่งหยุด ฝนตกลงมาทำให้ทุกที่มีน้ำขัง ผู้ใหญ่บ้านจึงได้เลื่อนการบวงสรวงล่าสัตว์มาจนถึงวันนี้ เพราะเกรงว่าจะมีคนขึ้นเขาไป อีกด้านหนึ่งก็เพื่อให้ได้ต้อนรับดูแลใต้เท้าที่มาจากในเมือง

ส่วนหยุนหว่านที่เดินเข้ามาในห้องก็เจอกับผ้าดำ นางมาถึงช้ากว่าที่คิดเอาไว้สองวัน

กุ่ยเม่ยได้แต่นอนบนเตียงอย่างอดทน ขาข้างหนึ่งถ้าไม่ใช่เพราะอ้ายจือช่วยเอาไว้ทัน บางทีอาจจะไม่มีโอกาสได้ลุกขึ้นยืนอีกแล้ว พอเห็นหยุนหว่านก็ตาแดงทันที “ฮูหยิน..........”

“เรื่องนี้ต้องเป็นแผนการของกองทัพดำแน่” หยุนหว่านเดินมาถึงข้างเตียง ส่วนจื่อเหมิงที่อยู่ด้านหลังเดินไปอีกเตียงหนึ่งท่างเหยียงซานนอนอยู่ เพราะเขาปกป้องพวกยาเลยทำให้ถูกฟันไปสองที ไม่ได้เจ็บหนัก แต่ก็ยังลุกขึ้นมาไม่ได้ ตอนนี้ทำได้เพียงเรียกจื่อเหมิงให้ไปหยิบยามานิดหน่อย

“พอได้รับข้าว พวกเราคิดว่ากองทัพดำจะอยู่นอกเมืองล่ายเสวียน ใครจะไปรู้ว่าระหว่างทางพวกเราจะเจอกับพวกกองทัพดำมาก่อกวน ทำให้พวกเราช้าไปสองวัน จริงๆแล้วพวกเราต้องมาถึงก่อนหน้านี้สองวันแล้ว” จื่อเหมิงพูดขึ้น

พูดจบ ทุกคนต่างพากันคิดว่านี่คือแผนการที่เตรียมมาเอาไว้นานแล้ว

หยุนหว่านยังคงนิ่ง เพราะดูท่าแล้วคนพวกนี้ไม่ได้คิดจะทำร้ายกู้อ้าวเวย เหมือนกัน กู้อ้าวเวยตกอยู่ในมือของคนอื่น นางเป็นแม่ ก็ต้องอยากรู้ว่าเป็นใครกัน

เพราะว่านางมีวิธีทำยาอายุยืน หรือเพราะจะเอาไว้ไปต่อรองกับซ่านจินจื๋อที่ชายแดนแคว้นชางหลาน

มีความเป็นไปได้ว่าเป้าหมายของคนพวกนั้นคือตัวของกู้อ้าวเวยเอง

ในความเงียบ ซ่งหลี่เอ๋อร์ก็เปิดประตูออกแล้วเดินเข้ามา “ฮูหยิน ก่อนที่นางจะถูกจับตัวไปนางทิ้งกระดาษแผ่นหนึ่งเอาไว้”

พูดไปนางก็เอากระดาษที่กู้อ้าวเวยเอาใส่มือนางตอนที่กู้อ้าวเวยปกป้องนาง จากนั้นก็พูดประโยคหนึ่งขึ้นมาแล้วจากไป “นางยังเขียนคำว่า อื่น เอาไว้บนโต๊ะด้วย นอกจากนี้ข้าก็ไม่รู้อะไรอีกแล้ว”

พูดจบนางก็เดินออกจากห้องไป เดินตามองครักษ์ไปที่ห้อง ไม่ออกไปไหน

หยุนหว่านนั่งอยู่ข้างเตียงแล้วเปิดกระดาษนั่นออกมาดู

ตอนนั้นที่ฮ่องเต้อำมหิตสร้างตำหนักเทพใช้วิธีเอาชีวิตคนนับพันมาทำให้อายุยืน วิธีนี้บางทีอาจจะใช้ได้

ถ้าจะพูดรายละเอียดของด่านลั่วสุ่ยรวมไปถึงดินแดนแห่งความสุข และสถานที่ที่น้ำมาบรรจบกันใต้ดิน ถ้ามีคนขุด แล้วให้เลือดคนไหลผ่านสถานที่พวกนี้ บางทีอาจจะเป็นเหมือนที่ตำนานกล่าวเอาไว้ก็ได้ หวังว่าหยุนหว่านจะสืบหาความจริงแล้วปกปิดเอาไว้

“เรื่องของฮ่องเต้อำมหิตก็เคยได้ยินมาอยู่ แต่ถ้าเดาเอาแบบนี้ก็ใช่ว่าจะไม่ได้” หยุนหว่านทำให้กระดาษในมือฉีกกระจาย “เวยเอ๋อไม่เคยเจอบรรพบุรุษของตระกูลหยุน ตอนนั้นตระกูลจูมีคนแก่สองคนที่มีอายุยืนถึงหนึ่งร้อยสี่สิบปี พูดเอาไว้ว่าตำหนักเทพจำทำให้สมปรารถนา”

เมื่อครู่กุ่ยเม่ยดูข้อความในกระดาษนี้กับหยุนหว่าน ตอนนี้ได้ยินหยุนหว่านพูดก็ตกใจเล็กน้อย “หนึ่งร้อยสี่สิบปีหรือ”