บทที่ 676 หลอกยาก

บทที่ 676 หลอกยาก

ข้างๆหูมีเสียงดังขึ้น ทำให้นางนอนไม่หลับ

กู้อ้าวเวยตื่นขึ้นมาในรถม้า มีเสียงพูดดังเหมือนอยู่ใกล้เหมือนอยู่ไกลและเสียงรถม้าทำให้นางรู้สึกว่าถูกยาสลบป้ายที่ตา และรู้สึกไม่ค่อยสบายที่ท้อง นี่ทำให้นางรู้สึกว่าฤทธิ์ยายังไม่หมดและตื่นขึ้นมามันคืออะไรที่น่าปวดหัวมาก

หญิงสาวที่อยู่ข้างๆพบว่านางแปลกๆจึงได้พยุงนางขึ้นมาแล้วใช้เท้าข้างหนึ่งแตะไปที่รถม้า ทำให้เห็นท้องฟ้าสีครามและใบไม้สีเขียว และยังมีลมเย็นๆที่ทำให้กู้อ้าวเวยรู้สึกสดชื่น

“ช้าๆหน่อยพวกเราไม่จำเป็นต้องรีบร้อนนางตื่นแล้ว”

“ทำตามแผนที่วางไว้”

“ไม่ต้องทำอะไรที่มากกว่านั้น.......”

คนในรถม้าและนอกรถม้าเหมือนกำลังคุยอะไรกันอยู่ กู้อ้าวเวยฟังไม่ได้ความ นางจำได้ว่ายาสลบนี้เหมือนอยู่ในผลไม้อะไรสักอย่าง ดังนั้นนางถึงได้รู้สึกไม่ค่อยชัดเจน มีเพียงแค่ตอนที่ค้าร้ายอยากให้นางตื่นนางถึงตื่นได้เท่านั้น

พวกเขาตั้งใจ

เพื่อไม่ให้นางคิดหาวิธีหายาแก้ยาสลบนี้ รวมไปถึงสายตาที่พร่ามัวมองไม่ออกว่าใบไม้พวกนี้เป็นชนิดไหน แล้วอยู่ที่ไหนของแคว้นเอ่อตาน

หัวที่ปวด หญิงสาวข้างๆพูดขึ้นอีกครั้งว่า “พวกเจ้าให้ยานางเยอะเกินไปแล้ว ตอนนี้นิ่งไปแล้ว พวกเราต้องไปให้ถึงก่อนฟ้ามืด ไม่ต้องก่อกวนคนอื่น เปลี่ยนเสื้อผ้าของพวกเจ้าให้หมด ท้ายสุดเอายามาให้หน่อย”

เรื่องราวต่อจากนั้นกู้อ้าวเวยจำได้แค่เหมือนมีคนเอาน้ำให้นางดื่มแค่นั้น

หวานๆคุ้นชิน นุ่มๆเข้าสู่เนื้อ ค่อยๆทำให้เด็กในท้องของนางสงบลง

ครั้งที่สองที่ตื่นมานางรู้สึกแค่ว่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้คือฝันไป นางนอนอยู่บนเตียง เสียงนกยูงร้องอยู่นอกหน้าต่าง เท้ายังคงถูกโซ่ล่ามเอาไว้ เหมือนกับห้องที่อยู่ก่อนหน้านี้เลย

การวางของในห้อง ตู้หนังสือรวมไปถึงหน้าต่างที่ค่อยเปิดออก แค่ไม่มีฝนตก ใบไม้พวกนั้นแค่ถูกลมพัดไปมา ไม่เหมือนก่อนหน้านี้ที่ถูกฝนสาดใส่ไปร่วงลงมา

ประตูถูกเปิดเหมือนก่อนหน้านี้ หญิงสาวเดินเข้ามาแล้วก้มลง “ฝ่าบาทในเมื่อท่านตื่นแล้วงั้นให้ข้าพาท่านออกไปเดินเล่น”

“ซ่านเซิ่งหานขังข้าเอาไว้ที่นี่เพื่ออะไรกัน” กู้อ้าวเวยที่นั่งอยู่บนเตียงยื่นมือออกมาจับไปที่คางของหญิงสาว ปลายนิ้วลูบไปที่ริมฝีปากของนาง เหมือนกำลังข่มขู่ “บนตัวเจ้ามีรอยเปื้อนดินและกลิ่นของหญ้า ดังนั้นพวกเราเปลี่ยนที่แล้วใช่ไหม”

ปลายนิ้วของหญิงสาวที่วางอยู่บนพื้นกำลังสั่นริมฝีปากขาวสั่นพูดไม่ออกสักคำ

นางเดาออกได้อย่างไร

“ในเมื่อพวกเจ้าจัดการที่นี่ให้เหมือนกับที่นั่นได้อย่างเหมือนกัน ขนาดหน้าต่างยังเปิดออกนิดหน่อย แต่ไม่เหมือนกับก่อนหน้านี้” กู้อ้าวเวยปล่อยคางของนางทิ้ง แล้วขึ้นไปนั่งบนเตียง “เจ้ารู้ไหมว่าต้นไม้ข้างนอกนั่นของที่นี่กับที่นั่นไม่เหมือนกัน”

พูดจบคนอื่นๆของกองทัพดำก็เดินเข้ามา

ในนั้นมีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาพูดขึ้นว่า “ผู้หญิงคนนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว พวกเราจงรักภักดีต่อนายท่าน ก็ต้องกำจัดผู้หญิงคนนี้เสีย”