บทที่ 680 เปลี่ยนแปลงไม่หยุด

บทที่ 680 เปลี่ยนแปลงไม่หยุด

พระอาทิตย์ตกดินโคมไฟค่อยถูกจุดขึ้น

โคมไฟพวกนี้ล้วนถูกแขวนเอาไว้บนเชื้อดที่คานบ้าน ในเมืองสว่างไปด้วยโคมไฟ คนที่จุดโคมไฟก็ขึ้นบันไดไปจุด มองดูฮูหยินที่นอนบนโต๊ะอย่างประหลาดใจ

กู้อ้าวเวยนอนอยู่พักหนึ่งก็ตื่นจากฝันขึ้นมา หลังจากที่ท้องมาอารมณ์ก็แปรปรวนขนาดว่าในฝันยังน่ากลัว ทุกครั้งที่ตื่นมาในที่ที่แปลกตา ทำให้นางรู้สึกกลัว เกร็งปลายนิ้วไปหมด นางเอามือขึ้นมานวดไปที่แก้ม เฟิงฉีนที่อยู่ไม่ไกลมองดูนาง

“ท่านตื่นแล้ว”

“อยากตากลมตอนกลางคืนแล้ว” กู้อ้าวเวยโผล่หน้าไปทางหน้าต่าง พร้อมกับใจที่ไม่สงบ แล้วยื่นมือไปเด็ดใบไม้สีเขียว

“ดึกมากแล้ว อีกอย่างเมืองนี้เวลากลางคืนจะมีคนเยอะกว่าปกติ” เฟิงฉีนก้มลงนวดขาให้นาง ไม่สนใจสายตาของผู้คนรอบๆที่มองมาอย่างแปลกใจ

“พรุ่งนี้ต้องออกเดินทางแล้ว ข้าเกรงว่าขาและเอวนี้คงทนไม่ไหว” กู้อ้าวเวยจามขึ้นมา แล้วรับการดูแลจากเฟิงฉีน อีกด้านหนึ่งสายตาของนางมองดูทุกอย่างด้านนอกหน้าต่างนั่น รวมไปถึงผู้คนที่มากขึ้นด้วย แล้วก็เด็กน้อยที่เล่นกันอยู่ตรงถนน

เม้นมุมปาก กู้อ้าวเวยเอามือของเฟิงฉีนออกแล้วค่อยๆลุกขึ้น “ข้าอยากไปดูเด็กพวกนั้น”

“พวกเขาคือขอทาน”

“ข้าชอบเด็กที่เป็นขอทาน พวกเขาเจ้าเล่ห์กว่าคุณหนูคุณชายในจวนต่างๆเยอะ” กู้อ้าวเวยยิ้มแล้วเดินออกไปข้างนอก เฟิงฉีนเหล่ตามอง ครุ่นคิดนางจะมาไม้ไหนอีกนะ แต่สีหน้ากลับราบเรียบเดินตามนางออกมา

ไม่นานก็คุ้นเคยกับเด็กเหล่านี้ขึ้นมา เพราะนางมีเงินมากพอ

เด็กๆล้อมรอบตัวนางพร้อมตอบคำถาม กู้อ้าวเวยจะเอามือข้างหนึ่งพยุงไปที่เอวเพื่อให้สบายตัวแล้วถามพวกเขาว่าอยากทำอะไรหรือใกล้ๆนี้มีอะไรกินบ้าง

ไม่มีปัญหาอะไรที่เกินขอบเขตเลย

เฟิงฉีนยืนดูกลุ่มเด็กๆ ในหัวคิดเด็กพวกนี้วันๆไม่มีเรื่องอะไรเลย ผอมแห้งเหมือนกิ่งไม้ ไม่มีใครฝึกวรยุทธเลย วันหน้าคงทำงานใหญ่อะไรไม่ได้ รู้สึกดูถูก

กู้อ้าวเวยแอบมองดูท่าทางของเฟิงฉีน จนนางรู้สึกรำคาญถึงได้จับแขนของเด็กคนหนึ่ง ยิ้มแล้วเอาไม้ขีดไฟใกล้เขา “ของสิ่งนี้พวกเจ้าสามารถเอามาจุดไฟอบอุ่นร่างกายได้”

เฟิงฉีนไม่รู้ว่านางเอาไม้ขีดไฟมาตอนไหน

ครู่หนึ่งขวดน้ำมันก็ไหลลงมาจากแขนเสื้อตกลงไปที่หญ้าแห้ง น้ำในโคมไฟข้างในแตกกระจายไปทั่ว เฟิงฉีนยังไม่ทันได้สังเกตเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น กู้อ้าวเวยได้จุดไม้ขีดไฟแล้วโยนไปที่หญ้าแห้ง “ของสิ่งนี้ใช้แบบนี้นะ”

ไฟลุกไหม้ เด็กๆต่างพากันตกใจ แต่ก็ดีใจปรบมือกันยกใหญ่ แล้วเอาไม้ขีดไฟจากอกเสื้อของกู้อ้าวเวยไปหนึ่งอัน เฒ่าแก่และคนรับใช้เสี่ยวเอ้อของร้านด้านหลังก็ออกมาตามจับ “พวกเจ้าที่ไม่มีพ่อแม่สั่งสอนดูแล”

“รีบหนี” ขอทานหนึ่งคนรีบตะโกนพูดขึ้น เด็กกลุ่มหนึ่งกับเฒ่าแก่คนรับใช้เสี่ยวเอ้อต่างพากันวิ่งไล่จับกัน

เฟิงฉีนถูกคนเบียดไปอีกฝั่ง กู้อ้าวเวยหาที่ที่ปลอดภัยยืน เรื่องไม่เกี่ยวกับตนเองสั่งให้คนข้างดับไฟ ป้าที่เดินผ่านมาจับนางเอาไว้ “ฮูหยินเจ้าท้องแก่ขนาดนี้แล้วยังกล้าเข้ามาใกล้ไฟอีกหรือ”

ไฟนี้นางเป็นคนจุดเองนี่