บทที่ 683 เรียนรู้ความจริง

บทที่ 683 เรียนรู้ความจริง

“หากฮูหยินเห็นเข้าล่ะก็ ก็ไม่รู้ว่าจะอะไรเจ้าบ้าง”

จื่อเหมิงพันแผลบนร่างกายให้กับกุ่ยเม่ยใหม่อีกครั้ง มองดูบาดแผลที่ควรจะหายดีแล้วแต่กลับมีเลือดออกมาอีกด้วยความโกรธ ซึมเข้าไปในผ้าแต่ละชั้น แม้แต่ตัวยาห้ามเลือดก็ยังไม่มีฤทธิ์มากพอ

หากไม่ใช่เพราะจื่อเหมิงเห็นว่ากุ่ยเม่ยหายออกไปจากห้อง จึงไม่ได้สังเกตเห็นว่าเขาได้ออกไปเป็นครั้งที่สองเพื่อช่วยเหลือทั้ง ๆที่ยังมีแผล ก่อนหน้านี้ก็เคยถูกฮูหยินตวาดใส่มาแล้วหนึ่งครั้ง คราวนี้ก็ยังไม่รู้จักจำ

“ถ้าไม่ใช่เพราะคุณหนูทิ้งยาลับนี้ไว้ให้ ชีวิตของเจ้าอาจจะไม่เหลือแล้ว ตอนนี้แม้แต่ขานี้เจ้าก็ไม่ต้องการแล้วใช่ไหม” จื่อเหมิงมองดูแผลที่ยาไม่หายดีบนขาของเขา ตอนนี้มันยิ่งฉีกขาดลึกกว่าเดิมมาก แม้แต่ผ้าเนื้อละเอียดก็ยังไม่สามารถกักเลือดที่ไหลออกมาไว้ได้อีก แต่ละวันต้องใช้ยาห้ามเลือดไปเป็นจำนวนมาก

“ข้ารู้” กุ่ยเม่ยกำลังมีอาการหอบอย่างมาก เหงื่อตกออกมาจากหน้าผาก ความเจ็บปวดของต้นขานี้ทำย้ำเตือนเขาอยู่เสมอว่าไม่สามารถปกป้องกู้อ้าวเวยให้ดี ได้แต่กำหมัดแน่น “ข้าแค่เพียงกังวลใจ นาง.....”

“กุ่ยเม่ย ข้าประเมินเด็กหนุ่มอย่างพวกเจ้าต่ำไปแล้ว”

หยุนหว่านขัดจังหวะเขา หยุนหว่านไม่เคยใส่ผ้าคลุมหน้าเลยเมื่ออยู่ในจวนโจว ในตอนนี้แผลบนใบหน้านั้นดูน่ากลัวเล็กน้อย ดวงตาคู่นั้นไม่อ่อนโยนอย่างที่เคยเป็น

“ฮูหยิน ข้าได้พาเขากลับมาแล้ว” จื่อเหมิงค่อยๆเตะผ้าละเอียดชั้นดีนั้นเข้าไปที่มุม

โดยปกติแล้วการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาของหยุนหว่านไปได้ แต่นางกลับแค่หยิบกระดาษที่กู้อ้าวเวยทิ้งเอาไว้บนโต๊ะ มองไปเห็นสีหน้าของกุ่ยเม่ยที่เปลี่ยนแปลงไปอีกครั้ง ภายในใจของหยุนหว่านยิ่งดิ่งลึก แล้วรีบเดินออกไป “ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าก็ยังปิดบังข้า”

“ข้า....ไม่มีนะ” กุ่ยเม่ยมองไปด้วยความรู้สึกผิด

เขารู้ได้โดยธรรมชาติว่ากระดาษในมือของหยุนหว่านนั้นหมายถึงอะไร

กู้อ้าวเวยนั้นมักจะอ่านหนังสือเป็นจำนวนมาก และยังเขียนสิ่งต่าง ๆมากมายด้วยตนเอง ตั้งแต่ทฤษฎีง่ายๆ ไปจนถึงการปฏิบัติที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น เกือบจะทุกสิ่งไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ ก็เหมือนเช่นตอนนี้ นางก็ยังหวังว่าในช่วงที่ตั้งครรภ์จะเขียนให้ได้สิบแผ่นในทุกวัน

เช่นเดียวกัน หากนางต้องการจะมีชีวิตรอดหลังจากคลอดบุตร ยิ่งเขียนออกมามากมายไม่รู้กี่แผ่นกระดาษ

แต่ในวันปกติ กลับมีน้อยคนนักที่จะกลับไปนำสิ่งที่นางเขียนขึ้นมาอ่าน ยกเว้นแต่ตอนที่นางถูกกักบริเวณ ซ่านจินจื๋อจะตรวจสอบใบสั่งยาของนางทุกวันหรือไม่ก็คอยบ่น หลังจากนั้นก็ไม่มีใครสนใจมองมันอีก

ในมือของหยุนหว่านมีกองกระดาษที่เกือบจากกลายเป็นเล่มหนังสือซึ่งมันเป็นเพียงแค่สิ่งที่กู้อ้าวเวยเขียนขึ้นเมื่อไม่กี่วันมานี้เอง

“ข้าพบว่านางดูเหมือนจะให้ความสำคัญกับเรื่องความเป็นอมตะมากเป็นพิเศษ ช่วงนี้มีคนมากมายกำลังให้ความสนใจกับแนวคิดเรื่องความเป็นอมตะ ไม่ว่าจะเป็นทางด้านพงศาวดาร หรือจะมาจากเภสัชวิทยา นางก็ล้วนศึกษาอย่างละเอียด ทุกวันก็ได้แต่นั่งเขียนบันทึกจำนวนมากมาย ลายมือก็ยิ่งเลื่อนลอย ทำทุกอย่างตามแต่ใจ” หยุนหว่านยกกระดาษในมือขึ้นและนั่งลงบนขอบเตียงของกุ่ยเม่ย มองเขาด้วยสายตาเย็นชา “แต่ข้ากลับไม่รู้เลย ว่ารากเหง้าของถุงน้ำดีหงส์กับความเป็นอมตะมีความสัมพันธ์อะไรกัน”

หยุนหว่านถนัดการใช้พิษ จะไม่รู้ได้อย่างไรว่ารากเหง้าของถุงน้ำดีหงส์นั้นมีพิษร้ายแรง

กุ่ยเม่ยพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

“ไม่เพียงแค่นี้ ในห้องของอ้ายจือ ข้ายังเห็นวิธีการมากมายที่เกี่ยวกับการถอนพิษรากเหง้าถุงน้ำดีหงส์” หยุนหว่านพูดอย่างเย็นชา “ทำไมนางถึงยืนกรานที่จะไม่ดื่มน้ำแกงปี้จื่อ(ดื่นแล้วจะหลีเลี่ยงตั้งครรภ์) ไม่เพียงแค่กล้าที่จะตั้งครรภ์ หลังจากนั้นยังจะมาหลบหนีพวกเราไปอีก จริง ๆแล้วเป็นเพราะรากเหง้าถุงน้ำดีหงส์สินะ”

พูดถึงตรงนี้ หยุนหว่านก็มีน้ำเสียงที่ค่อยๆสั่นเครือ

พิษของรากเหง้าถุงน้ำดีหงส์ ตอนนี้ยังไม่มีผู้ใดสามารถถอนได้

แม้ว่าเช่ออี้จื่อจะช่วยชะลอให้มีชีวิตอยู่ต่อไปได้ แต่ความเจ็บปวดจากพิษของรากเหง้าถุงน้ำดีหงส์ไม่สามารถลงไปได้เลยแม้เพียงครึ่ง