บทที่ 686 ข้าต้องการ

บทที่ 686 ข้าต้องการ

กิ่งไม้เล็กนั้นทำให้เขาโซเซไปก้าวหนึ่ง

ซ่านจินจื๋อหยุดฝีเท้าลง ควบคุมร่างให้มั่นคง อาการใจสั่นที่ไม่เคยเป็นมาก่อนทำให้หน้าตาเขาเคร่งขรึมขึ้นมา แก้มที่แหลมคมนั้นดูตึงเครียดขึ้นมา กำมีดสั้นในมือไว้แน่นส่งเสียงออกมาอย่างแผ่วเบา

มือที่ไม่ทราบที่มาจับไปที่ลำคอเขาอย่างแน่น จนกระทั่งหงเซียวเดินเข้ามาจากข้างหลังอย่างสงสัย “ท่านอ๋อง ท่านเป็นอะไรไปหรือ”

“ไม่เป็นอะไร” บางทีอาจจะเป็นเพียงความไม่สบายตัวเพียงชั่วคราว

ซ่านจินจื๋อคิดเช่นนั้น แต่สายตากลับจับพลัดจับผลูมองไปยังภูเขาสุดลูกหูลูกตาที่อยู่ไม่ไกล ยังคงไม่พบความผิดปกติใด ๆ ทั่วทั้งป่าเขายังคงเงียบสงบ

กิ่งไม้ที่เท้าถูกเหยียบมีเสียงออกมาเล็กน้อย มีกลิ่นแปลกๆโชยเข้าจมูก

ตอนนี้พวกเขาอยู่ใกล้กับแคว้นเอ่อตานเข้ามาแล้ว และชายแดนแคว้นชางหลาน ยังไม่รู้ว่าจะส่งคนไปได้หรือไม่ แต่อย่างน้อยคนที่ได้รับฟังมาจากซ่านต้วนเฟิงก็ต้องรู้แน่นอน เรื่องที่อ๋องจิ้งยังมีชีวิตอยู่

กองทัพชุดดำที่ดูเหมือนจะหลบซ่อนตัวอยู่ ก็ไม่ปรากฏออกมาอีก

และบนภูเขาที่อยู่ไม่ไกล ปลายนิ้วของกู้อ้าวเวยกำลังฝังจมอยู่ในฝ่ามือ ความรู้สึกหน่วงในช่องท้องเริ่มบรรเทาลง ถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวดอันมหาศาลจากพิษ ตามมาด้วยความเจ็บปวดจากทั่วร่างที่เข้าสู่หัวใจ ปวดจนกระตุก

เฟิงฉีนเชื่อฟังคู่หู กดไหล่ที่บิดเบี้ยวของนางเอาไว้แน่น เมื่อเห็นท่าทางของนางที่มีเหงื่อออกอย่างมากมาย แทบจะกัดแฟนแล้วบีบเคล้นคำพูดออกมาจากลำคอ “แท้จริงแล้วนางแทบจะไม่สนใจลูกของนางเลย!”

“แต่หากนางสูญเสียเด็กคนนี้ไป ทั้งชีวิตนี้คงไม่สามารถจะมีได้อีกแล้ว” คนนั้นพูดเสียงต่ำ เช่นเดียวกันกับการนำยาจากหีบที่เตรียมไว้นานแล้วออกมาบดให้เป็นผงแล้วผสมใส่ลงในน้ำจนเหงื่อออกท่วม และให้ผู้หญิงอีกคนหนึ่งนำไปป้อนให้นาง และพูดต่อไป “องค์ชายสามขอร้องให้พวกเราพานางกลับไปอย่างปลอดภัย รวมถึงเด็กคนนี้ด้วย”

สายตาของเฟิงฉีนเปล่งประกายเยือกเย็น เพียงแค่อดกลั้นไว้แล้วทำตามเรื่องที่คนผู้นั้นสั่งให้ทำ

รถม้าที่อยู่ไม่ไกลถูกไฟไหม้ ม้าก็ได้ตกใจเตลิดเข้าป่าไปในทันทีที่ปลดออกจากรถม้า หายไปในทันที แต่ควันควันหมาป่าสีครามยังคงกระจายอยู่เต็มท้องฟ้า

กู้อ้าวเวยที่อยู่เบื้องหน้าสายตาได้หมดสติไปแล้ว แขนที่ได้รับบาดเจ็บได้ถูกห้ามเลือดไว้ด้วยวิธีเรียบง่าย ตอนนี้กลับปริออกอีกครั้งเพราะการดิ้นไม่หยุด เพื่อนร่วมทางคนอื่น ๆก็ล้วนยืนอยู่ด้านข้าง คอยฟังคำสั่ง

ใครจะไปคาดคิดว่าคนท้องหนึ่งคนจะสามารถจะเผารถม้าของตัวเองได้

ถึงขั้นกระทุ้งท่อนไม้ด้วยแขนโดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัย และในช่วงเวลาอันสงบยังสามารถพบรายละเอียดปลีกย่อยมากมายที่ไม่อยู่ในสายตา

“นางคือแม่มด เหมือนกับแม่ของนาง พวกเราจะพานางกลับไปอยู่ข้างกายขององค์ชายสามไม่ได้” ใครบางคนขยับตัวก้าวมาข้างหน้าก้าวหนึ่ง ยังคงได้กลิ่นเลือดจางๆจากผู้หญิงคนนั้น “เป็นไปไม่ได้ที่นางจะสามารถรักษาเด็กคนนี้ไว้ได้”

“เด็กคนนี้ยังเล็กมาก อีกอย่างนางก็เพิ่งจะควบคุมมุมได้ ยกเว้นว่านางจะใช้แรงหนักกว่าเดิมเล็กน้อย” ผู้ชายที่เชี่ยวชาญการแพทย์พูดอย่างไม่พอใจ “เด็กคนนี้ยังรอดได้ นางก็ไม่ใช่แม่มดด้วย นางเป็นคนที่องค์ชายสามต้องการ”

“ผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องการกำเนิดลูกให้เขาเหรอ นางจึงยอมสูญเสียความบริสุทธิ์” มีผู้ชายคนหนึ่งก็ยืนขึ้นด้วยความไม่พอใจเช่นกัน “อีกอย่าง....นางดูไม่เหมือนคนเลยสักนิด นางรู้หมดทุกอย่าง! แม้แต่ใบสั่งยาอมตะนางก็ยังมี นางเป็นสัตว์ประหลาดแน่นอน พวกเจ้าจะพานางกลับไปได้อย่างไรกัน คิดดูสิพี่เยว่ยังถูกขังมาแล้วเลย!”

คนสองกลุ่มที่คิดเห็นต่างกันแทบจะทะเลาะกัน