บทที่ 695 ยับยั้งชั่งใจซึ่งกันและกัน

บทที่ 695 ยับยั้งชั่งใจซึ่งกันและกัน

เมื่อตื่นขึ้นมา สองคนก็เข้าหากันได้ดีอีกครั้งหนึ่ง

นอกเหนือจากท่าทางที่เอาแต่ใจของกู้อ้าวเวยที่มีต่อเขาคนเดียว อีกทั้งยังไม่ยอมลุกจากเตียง นอกจากจะไม่พูดถึงเรื่องการถูกลักพาตัวแล้ว ก็ไม่มีปัญหาใดๆ อีก

ที่พำนักชั่วคราวของพวกเขาอยู่ติดกับศาลาว่าการประจำท้องถิ่น บริเวณโดยรอบมีทหารคุ้มกันแน่นหนา เหตุการณ์เมื่อตอนนั้นจะไม่เกิดขึ้นอีก แม้แต่หน่วยลาดตระเวนแถวนั้นก็เพิ่มขึ้นมาก แต่ในขณะเดียวกัน ข่าวการกลับมาขององค์หญิงเอ่อตานก็ต้องถูกปิดบังไว้เช่นกัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าองค์หญิงของพวกเขาไม่เพียงแต่ไม่อภิเษกกับคนอื่น อีกทั้งยังมีลูกกับอ๋องจิ้งอีก

เป็นการประกาศภายนอกเท่านั้น อ๋องจิ้งแคว้นชางหลานได้รับบาดเจ็บแสนสาหัสยังไม่ฟื้นตัว สองแคว้นมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน ควรดูแลอาการบาดเจ็บด้วยเหตุผลต่างๆ ครบถ้วน แล้วก็สามารถส่งคนมาที่นี่เพื่อสอบถามเกี่ยวกับข่าวได้ ซ่านจินจื๋อก็สามารถหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้าเรื่องของแคว้นชางหลานได้เช่นกัน

กู้อ้าวเวยไม่ต้องการอยู่บนเตียงเป็นเวลานาน แต่ก็ไม่ได้ถือม้วนหนังสือทุกวันอีกต่อไป

แค่ในบางครั้งเมื่อท่านแม่มาก็อ้อนบ้างเล็กน้อย หยุนหว่านกลับตวาดอย่างโมโหว่า “ถ้าคราวหน้าเจ้าไม่เล่าเหตุการณ์ใหญ่ ๆ แบบนี้มาให้หมด อย่าคิดแม้แต่จะก้าวออกจากพระราชวังเอ่อตาน พ่อของเจ้าจะส่งคนมาดูแลเจ้าไปตลอดชีวิต”

กู้อ้าวเวยถูกทำให้ตกใจ รู้สึกตกใจมากที่หยุนหว่านระเบิดอารมณ์ พุ่งเข้าไปหาด้วยความรู้สึกผิด “ข้าเพียงแค่......”

“นอกจากนี้ ในช่วงปีใหม่เจ้าก็ตั้งครรภ์แล้ว เหตุใดจึงไม่บอก” หยุนหว่านตบหัวของนาง แต่ไม่ได้แรงนัก

กู้อ้าวเวยอ้าปากขึ้น แต่ไม่สามารถพูดคำแก้ตัวได้

ในที่สุดก็ถูกหยุนหว่านอบรมไปหนึ่งชั่วยาม จากนั้นหยุนหว่านก็จับชีพจรของนางอีกครั้ง พอจับชีพจรลงไป หน้าก็ดำคร่ำเครียดขึ้นมาอีก ทำให้กู้อ้าวเวยตกใจจนรีบอธิบายอย่างรวดเร็วว่ามีบางวิธีอยู่ ใครจะไปรู้ว่าหยุนหว่านยิ่งโมโหขึ้นอีก “รู้ว่ามีความเสี่ยงในการทำเช่นนี้ เจ้ายังบอกแม่ว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีงั้นหรือ”

สิ่งที่ตามมาคือโดนอบรมสั่งสอนไปอีก ในเวลาปกติไม่ว่ากู้อ้าวเวยจะมีลิ้นที่ชาญฉลาดก็ตาม บัดนี้เหลือไว้เพียงคำขอโทษที่คลุมเครือ หากไม่ใช่เพราะรอบดวงตาที่เริ่มเป็นสีแดงของนาง ก็ไม่รู้ว่าหยุนหว่านจะดุนางไปถึงระดับไหนกัน

เมื่อซ่านจินจื๋อถูกขอให้เข้าไปในบ้านเขารู้สึกหวาดกลัวกับความโมโหเกรี้ยวกราดของหยุนหว่าน หันหน้าไปก็เห็นกู้อ้าวเวยตาแดง กำลังขยี้ตาอยู่ ก็เลยไม่กล้าเอ่ยปากพูดสั่งสอน ได้เพียงแค่เดินไปข้างกายกู้อ้าวเวย “ฮูหยิน เรื่องนี้จะว่าไปข้าก็มี......”

“รอจนฉูหลี่มาแล้ว เขาจะสั่งสอนเจ้าเอง” หยุนหว่านมองเขาอย่างเย็นชา และจากไปอย่างรวดเร็ว

กู้อ้าวเวยยื่นมือออกไป แต่น่าเสียดายที่หยุนหว่านโกรธมากในครั้งนี้ นางได้เพียงเก็บมือกลับมา ในใจของนางกำลังซับซ้อนไปหมด ซ่านจินจื๋ออ้าปากค้างแล้วเอ่ยปากว่า “ไม่เป็นไรใช่ไหม”

“ไปให้พ้น ถ้าเจ้าไม่หลงใหลในตัวซูพ่านเอ๋อ ข้าก็คงไม่ถูกวางยาพิษตอนนี้” กู้อ้าวเวยทุบใบหน้าของซ่านจินจื๋อราวกับทุบหม้อไม่ปาน ระยะห่างกับแก้มของเขาเล็กน้อย จากนั้นก็ตื่นตระหนกลุกขึ้น และค่อยๆ ตามไปเพื่อจะขอโทษหยุนหว่าน

ซ่านจินจื๋อลูบแก้มที่เจ็บปวดของเขา แต่นิ้วของเขาได้ยืดออกไปแล้วใต้หมอนของกู้อ้าวเวย

ข้อความจากหลิ่วเอ๋อนอนอยู่ข้างใต้อย่างเป็นระเบียบและแน่นิ่ง เรื่องที่อยู่ในนั้นมีรายละเอียดมากยิ่งกว่า

ก็ไม่รู้ว่ากู้อ้าวเวยสั่งให้หลิ่วเอ๋อไปสืบสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต หรือว่าหลิ่วเอ๋อเองที่ลงมืออย่างฉลาด เป็นไปได้ทั้งสองทาง ไม่เช่นนั้นเพียงแค่ไม่กี่วันสั้นๆ นี้ส่งจดหมายออกไปให้สืบเรื่องเมื่อตอนนั้น รายละเอียดครบถ้วนเช่นนี้ แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้

วางโน้ตกลับเข้าไปใต้หมอนอีกครั้ง ซ่านจินจื๋อลุกขึ้นและมองไปที่ด้านข้างของกู้อ้าวเวยว่ามีจื่อเหมิงอยู่ข้างๆ เขาโล่งใจเล็กน้อย และเรียกหาหงเซียวที่อยู่ไม่ไกล “สถานการณ์ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง”