บทที่ 694 ในเกมนอกเกม

บทที่ 694 ในเกมนอกเกม

อาหารอันโอชะร้อนถูกวางไว้ทั่วโต๊ะ และซ่านจินจื๋อก็วางเทียนที่ริบหรี่ไว้บนตะเกียงแก้ว กลัวว่าจะสั่นไหวถูกดวงตาคู่นี้ของกู้อ้าวเวย ท้ายที่สุดเขาเคยได้ยินสถานการณ์ที่หยุนหว่านอาจต้องเผชิญหลังจากจัดการกับเธอ

เนื่องจากบาดแผลเก่าในปีนั้น บางทีคราวนี้นางอาจจะตาบอดไปชั่วขณะ หรือนางอาจไม่สามารถยืนตรงส่วนล่างของร่างกายได้ และต้องใช้เวลาหลายปีในการฟื้นตัว ซ่านจินจื๋อเลือกที่จะยอมรับทุกทางเลือก

ตั้งแต่เริ่มต้นอาหารเสื้อผ้าที่อยู่อาศัยและการขนส่งล้วนได้รับการดูแลจากผู้อื่น จนถึงขณะนี้มีความสุขกับความรู้สึกอบอุ่นในการดูแลกู้อ้าวเวย บางสิ่งบางอย่างกลับหัวกลับหางมานานแล้ว แต่กู้อ้าวเวยยังคงเอาแน่เอานอนไม่ได้ ยังคงมีท่าทางที่แข็งแรงอยู่บ้างเล็กน้อย

ตั้งแต่ตั้งครรภ์ก็ไม่ได้กินอะไรอย่างจริงจังเลย ในขณะเดียวกันกู้อ้าวเวยกินอย่างจริงจัง เพียงเพื่อลดความเร็วในการกิน อีกด้านหนึ่งยังต้องถกแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อย ตั้งแต่ตั้งครรภ์มือคู่นี้ของนางก็ไม่ได้นิ่งเช่นนั้นอีก ตอนนี้ท้องใหญ่อยู่ห่างจากโต๊ะ ตามธรรมชาติควรระมัดระวังมากขึ้น

แต่หากเป็นเช่นนี้ รอยแผลเป็นบนแขนของนางที่กำลังจะหายไปก็เผยให้เห็นเช่นกัน

ซ่านจินจื๋อเห็นสิ่งนี้อย่างชัดเจนและกระซิบถามว่า “คนพวกนั้นทำอะไรกับเจ้าบ้าง ในฝ่ามือของเจ้ามีบางอย่าง......”

“นี่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเจ้า ทำข้อตกลงของเจ้าให้ดี รอให้ข้าตรวจสอบเจ้าก็พอแล้ว” กู้อ้าวเวยคิดไม่ถึงว่านางจะร้องไห้อย่างไม่มีเสียงอีกครั้งต่อหน้าซ่านจินจื๋อ กระทั่งปลดปล่อยความโกรธของตนเองชกไปที่เขาด้วยหมัด ก็รู้สึกอายมากพอสมควร

นางไม่อยากบอกเขาว่าตนเองทุบไม้หนาสองท่อนด้วยมือเปล่าของตน เพียงเพื่อให้แน่ใจว่าเขาปลอดภัย

ยิ่งไปกว่านั้น นางไม่ได้ยืนยันคำพูดของซ่านเซิ่งหานอย่างละเอียด และนางก็ไม่รู้ว่าซ่านเซิ่งหานยังเคยทำอะไรอีก

การเชื่ออย่างกะทันหันไม่สามารถสัมผัสได้ แต่กลับใช้ประโยชน์ได้ชั่วคราว

ซ่านจินจื๋อได้เพียงแต่เงียบขรึม และก็ไม่กล้าที่จะนั่งตรงข้ามกับนางกินข้างด้วยกัน ได้เพียงถามนางต่อไปว่า “ตอนกลางคืนนอนคนเดียวหลับไหม”

“ไม่แน่ว่าถ้าเจ้าให้กุ่ยเม่ยนอนร่วมเตียงกับข้า พวกเราทั้งสองต่างก็นอนหลับได้” กู้อ้าวเวยจงใจจะยั่วโมโหเขา

แต่ซ่านจินจื๋อได้เพียงแค่เลิกคิ้วไปมาต่อเรื่องนี้แค่นั้น “ข้ายังมีเรื่องที่ไม่เลวนักเรื่องหนึ่ง เจ้าอยากรู้ไหม”

“เกี่ยวกับอะไร”

“ทำไมเจ้าถึงสนใจกฎแห่งความเป็นอมตะอยู่เสมอ” ในที่สุดซ่านจินจื๋อก็นั่งลงข้างๆ นาง ในดวงตาที่ตกตะลึงเล็กน้อยของนางยังคงพูดต่อว่า “ไม่ใช่เพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับตระกูลหยุนเท่านั้น เจ้ายังอยากสืบเกี่ยวกับความลึกลับในนั้นใช่ไหม”

กู้อ้าวเวยต้องยอมรับในใจว่าการศึกษาส่วนใหญ่เป็นเพียงเพื่อตอบสนองความอยากรู้อยากเห็น

นางยังเคยเข้าร่วมในบางโครงการด้วย แต่ตอนนี้ได้รู้ความลับที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้แล้ว แน่นอนว่าต้องใจจดใจจ่อ

“หลังจากที่เจ้ารู้ภาพรวมของสิ่งนี้แล้วล่ะ” ซ่านจินจื๋อถามอีก

“แน่นอนว่ามันทำลายทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับมัน” กู้อ้าวเวยพูดต่อด้วยหน้าที่ไม่เปลี่ยนสี “ข้าแค่อยากสำรวจความลึกลับในนั้น แต่ก็ยังไม่ได้เตรียมที่จะใช้ของที่ยุ่งเหยิงนี้บนร่างกายของผู้คน ข้ารู้ขอบเขตนี้ดี”