บทที่ 693 ไม่เชื่อและข่มขู่

บทที่ 693 ไม่เชื่อและข่มขู่

ฝนตกอย่างหนักในตอนกลางคืน

ฝนที่เทลงมาได้ชะล้างกระเบื้องหลังคาซ้ำแล้วซ้ำเล่า และดูเหมือนว่าฝนทุกหยดที่ตกลงมาอย่างรวดเร็วและสาดลงบนกระเบื้องกระทบหัวใจของกู้อ้าวเวย นางตื่นขึ้นมาโดยไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ทำให้หัวใจเต้นเร็วขึ้น นำมาซึ่งความเจ็บปวดที่เคยชิน

เงาของต้นไม้นอกหน้าต่างทิ้งเงาที่น่ากลัวไว้ในห้อง แต่เมื่อเธอหายใจออกประตูก็ค่อยๆ เปิดออก และชายที่น่าเกลียดที่เคยทะเลาะกับเขาก่อนหน้านี้ก็เข้ามา เสื้อผ้าส่วนใหญ่บนตัวดูเหมือนว่าจะเปียกชุ่มไปด้วยสายฝน แต่จังหวะที่เดินเข้ามานั้นเป็นไปอย่างพิถีพิถัน ก้มตัวและนั่งยองๆ บนขอบเตียงเพื่อมองนาง “หิวหรือยัง”

“ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้า”

“ฉันได้ยินมาว่าคนที่ตั้งครรภ์มักจะกลัวความเหงา” ซ่านจินจื๋อพูดอย่างไร้ความรู้สึก เขาหยิบเค้กที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าออกมาแล้วมอบให้กู้อ้าวเวย “กินสักหน่อยไหม”

เดิมทีกู้อ้าวเวยอยากจะปฏิเสธ แต่รู้สึกถึงเด็กที่อยู่ในท้องที่กำลังจะเกิดในเร็วๆ นี้ ดูเหมือนว่าจะมีเพียงคนที่หิวโหยเท่านั้น ได้เพียงแต่คว้าของที่อยู่ในมือของซ่านจินจื๋อ และพูดสั่งว่า “เจ้าเป็นผู้ชายดูแลข้าไม่ได้หรอก”

“แม้ว่าจื่อเหมิงจะมาแล้ว ข้าก็ไม่ปล่อยให้นางดูแลเจ้าหรอก” ซ่านจินจื๋อยืนขึ้น บิดแขนเสื้อที่ชุ่มน้ำออก แล้วพูดด้วยเสียงนุ่มนวลว่า “เจ้าอยากรู้อะไรถามข้าได้หมด ด่าว่าข้าทุบตีข้าก็ได้เช่นกัน”

“จริงหรือ” กู้อ้าวเวยพูดเหมือนไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไหร่

เย็นวันนี้ทะเลาะกันรุนแรงเสียงดังขนาดนั้น ตอนนี้ทั้งร่างกายของนางยังคงปวดอยู่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงขาทั้งสองข้างของนางในสภาพอากาศที่ฝนตกเช่นนี้ที่เดิมทีก็ยากที่จะทนความเจ็บปวดได้ แต่เพราะพุงใหญ่ขนาดนี้เลยต้องนอนตะแคง มันรังแต่จะสร้างภาระให้กับสองขาของเธอมากขึ้น

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ นางก็ยิ่งรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมขึ้นมา

การกินขนมที่รูปร่างแปลกประหลาดนี้ก็น่าเบื่อเช่นกัน แต่มันสามารถเพิ่มความเย็นสบายได้อีกเล็กน้อยในท้องฟ้าที่มืดมนนี้ วางขนมลงไปแล้วค่อยๆ พลิกตัวแล้วลุกจากเตียง

ซ่านจินจื๋อยื่นมือมาตรงหน้านาง “ต้องการอะไร ข้าจะช่วยหยิบให้เจ้า”

“ข้าไม่ต้องการให้เจ้าช่วยข้าหยิบ” กู้อ้าวเวยปัดมือของเขาออกอย่างอ่อนแรง ได้เพียงแค่จับขอบเตียงเพื่อลุกขึ้น รอจนปรับตัวได้นิดหน่อยแล้วค่อยเดินออกไปช้าๆ

แต่นางไม่ได้ก้าวออกไปแม้แต่ครึ่งก้าว ลมและฝนที่โหมกระหน่ำกระแทกประตูเสียงดัง ซ่านจินจื๋อยังเดินไปข้างๆ นาง พูดต่อว่า “ข้าไม่รู้ว่าซ่านเซิ่งหานพูดอะไรกับเจ้า แต่พรุ่งนี้เมื่อเจอจื่อเหมิง เจ้าสามารถให้นางไปสืบเรื่องเมื่อปีนั้นได้ หากมีสักครึ่งทางกับสิ่งที่ข้าพูด......”

“เรื่องทุกอย่างสามารถหาเหตุผลที่ดีได้ ในขณะเดียวกันการโกหกก็สามารถทำได้อย่างราบรื่น กู้อ้าวเวยขัดจังหวะคำพูดของเขาอย่างเย็นชา “พวกเราไม่เคยซื่อสัตย์ต่อกัน ซ่านเซิ่งหานเป็นไปไม่ได้ที่จะใช้ประโยชน์จากความว่างเปล่าเพื่อจะเข้ามา ข้าไม่อยากได้ยินข่าวเหล่านั้นตอนที่ตั้งครรภ์ แต่พอคลอดแล้ว ตราบใดที่ข้ายังมีลมหายใจ ข้าจะคิดบัญชีพวกเจ้าทีละคน”

ฟังคำพูดที่สงบเช่นนี้ของนาง ในที่สุดความหดหู่บนใบหน้าของซ่านจินจื๋อก็ลดลง ถูกแทนที่ด้วยสีหน้าโล่งใจ “คราวนี้เจ้าอยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม”

กู้อ้าวเวยตอบสนองต่อคำพูดของเขาหลังจากที่นางตกใจเล็กน้อย และถอยหลังโดยไม่รู้ตัว “เจ้าปล่อยเขาไปไม่ได้”

ซ่านจินจื๋อก็ก้าวถอยหลังเช่นกัน ขารู้ดีว่าต้องระมัดระวังตัวต่อนางมากแค่ไหนในฐานะแม่คนหนึ่ง แม้กระทั่งยกแขนทั้งสองข้างขึ้นเพื่อแสดงว่าเขาบริสุทธิ์ “ข้าไม่สามารถ และทำไม่ได้”

นางน่าจะคิดได้นานแล้ว