บทที่ 692 ได้รับความไม่เป็นธรรมไม่เชื่อ

บทที่ 692 ได้รับความไม่เป็นธรรมไม่เชื่อ

แสงของพระอาทิตย์ตกยังคงไหลลงมาที่ขอบหน้าต่าง ทันใดนั้นก็ถูกลมหนาวพัดหายลับไป

ฝนกำลังจะมา ซ่านจินจื๋อได้เพียงนั่งเงียบๆ บนขอบเตียงเช็ดน้ำตาที่เห็นได้ยากของนาง ใช้ผ้าที่ชื้นจับข้อมือของนางอย่างอดทน ค่อยๆ เช็ดเบ้าตาที่แดงและบวมของนาง ใต้ตาคู่นั้นค่อยๆ ถูกย้อมไปด้วยสีท้องฟ้าที่มืดมนลง แม้แต่จื่อเหมิงที่อยู่นอกประตูก็ไม่กล้าเข้ามาจุดตะเกียง

จนกระทั่งผ้าผืนนั้นตกลงในน้ำเย็นอีกครั้ง กู้อ้าวเวยเกือบจะยอมแพ้และหยุดดิ้นรนอีก คำถามที่อยู่ในปากกลับแฝงไว้ด้วยน้ำเสียงที่แหบและเสียงสะอื้นเมื่อครู่มาตลอด “ทำไมไม่อธิบาย”

“เพราะว่าเรื่องนี้เคยเป็นเรื่องจริงมาก่อน แต่กุ่ยเม่ยกลับทรยศหักหลังข้า” ปลายนิ้วของซ่านจินจื๋อค่อยๆ เอาผมที่ยุ่งเหยิงที่เกาะติดอยู่ที่ดวงตาของนางออก มืออีกข้างลูบที่มุมปากของนาง “ดื่มน้ำหน่อยไหม”

กู้อ้าวเวยเม้มริมฝีปากของนาง ทำได้เพียงใช้มืออีกข้างจับข้อมือของซ่านจินจื๋อไว้ “เหตุผลข้อนี้ของเจ้าหาได้ไม่เลว”

“ข้าไม่จำเป็นต้องหาเหตุผลต่อหน้าเจ้า” ซ่านจินจื๋อกลับไม่ได้ถอยแขนกลับ แต่กลับจับข้อมือบางๆ ของนางแทน “เดิมทีเจ้าก็ไม่ได้ดูแลตัวเองดีๆ อยู่แล้ว ตอนนั้นทำไมเจ้าถึงติดตามไปกับพวกเขาอย่างไม่มีการป้องกันใดๆ”

“ตอนนั้นกุ่ยเม่ยได้รับบาดเจ็บ เดิมทีข้าไม่ได้......”

“ดังนั้นเจ้าก็เลยเชื่อพวกเขามาโดยตลอด จวบจนพวกนางส่งเจ้าไปที่หน้าซ่านเซิ่งหานไปฟังคำพูดพวกนี้แล้วก็เชื่อหรือ” ซ่านจินจื๋อมองหน้าอย่างเย็นชา หน้าต่างที่ไม่ได้ปิดถูกลมพัดมา ทำให้เกิดเสียงอู้อี้สองสามครั้ง

กู้อ้าวเวยกัดริมฝีปากล่างแน่น ปล่อยมือของซ่านจินจื๋อและลุกขึ้นมา แต่มืออีกข้างกลับถูกซ่านจินจื๋อจับไปแน่น ได้เพียงสบตาด้วยความโกรธ “ข้าเชื่อพวกเขาหรือ”

บาดแผลที่แขนของนางยังคงปวดอยู่ และนางไม่อยากสัมผัสกับการตกของท้องน้อยอีกแล้ว

ความเจ็บปวดที่ฉีกขาดและความกังวลแบบนั้นไม่เคยห่างนางไปไหน แต่นางยังแสร้งทำเป็นสงบต่อหน้า ทำกิจกรรมให้สมองเหนื่อยล้าเพื่อจดคำพูดและการกระทำของพวกเขา ไม่สามารถจุดไฟเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้คนพบข้อบกพร่อง

“ข้าไม่เคยเชื่อพวกเขาเลย จนถึงเมื่อครู่ตอนที่ความเงียบไม่มีที่สิ้นสุดนั้นของเจ้า” กู้อ้าวเวยไม่คำนึงถึงร่างกายที่ยุ่งยากของตน ใช้แรงที่มีทั้งหมดดึงมือของตนออก อุ้มท้องด้วยความโกรธลุกขึ้นยืนจากขอบเตียง

ซ่านจินจื๋อถึงกับผงะ แต่ก็ยังพยุงนางเอาไว้อย่างอดทน มองไปที่ขาที่เนียนสว่างคู่นั้นของนางด้วยใบหน้าที่สงบ “เจ้ายังไม่สามารถลงจากเตียงได้ชั่วคราว.....”

“ไปให้พ้น” กู้อ้าวเวยดิ้นรนเกรี้ยวกราดอีกครั้งขึ้นมา ใต้ตาเต็มไปด้วยสีแดงก่ำ นิ้วเรียวยาวกระชับเส้นผมของซ่านจินจื๋อไว้แน่นอย่างไร้ความปรานี โกรธจนอยากจะถอนรากโคลนผมของเขาออกมา การกระทำที่รุนแรงนั้นแม้แต่ซ่านจินจื๋อยังต้องถอยห่างออกไป ทำได้แค่ระวังอย่าไปแตะต้องท้องของนาง จำเป็นยิ่งที่จะต้องป้องกันไม่ให้นางทำอะไรที่ใช้แรงมากเกินไป

“เจ้ามันไอ้คนหน้าด้าน มีเพียงข้าคนเดียวที่โง่เขลานัก”

เสียงกรีดร้องของกู้อ้าวเวยทำให้จื่อเหมิงและหงเซียวที่อยู่นอกประตูรีบวิ่งเข้าไป แต่เห็นกู้อ้าวเวยกำลังขี่อยู่บนตัวของซ่านจินจื๋อ กัดแขนของซ่านจินจื๋อไว้แน่น

“พวกท่านทำอะไรกัน” จื่อเหมิงพูดด้วยเสียงร้องที่แปลกประหลาด รีบไปด้านหน้าแล้วดึงกู้อ้าวเวยลุกออกจากร่างของซ่านจินจื๋ออย่างระมัดระวัง