บทที่ 703 ข้อผิดพลาดหนึ่งร้อยปี

บทที่ 703 ข้อผิดพลาดหนึ่งร้อยปี

“เลือดมังกรมีจุดหนึ่งที่ความเป็นยารุนแรงเหลือล้น ไม่อาจนำมาใช้ได้”

จางเหยียงซานพูดเกี่ยวกับต้นหญ้าเลือดมังกรบนม้วนตำราออกมาทีละส่วน

ฟังถึงประโยคนี้แล้ว กู้อ้าวเวยไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าทำเหมือนไม่ได้ยิน เพียงรอให้จางเหยียงซานปริปากกล่าวต่อไป “ถ้าพูดถึงว่าถุงน้ำดีหงส์และเลือดมังกรเกิดมามีฤทธิ์หักล้างกัน เช่นนั้นสมุนไพรอื่นๆ ในสูตรยาลับตระกูลหยุนไม่แน่ว่าอาจไม่ได้นำมาใช้ไกล่เกลี่ยกัน”

“ท่านเดาได้ถูกต้อง สูตรยาลับตำรับนี้ของตระกูลหยุน สมุนไพรหลายสิบชนิดต่างมีฤทธิ์หักล้างกัน ทั้งฤทธิ์หักล้างของเลือดมังกรและถุงน้ำดีหงส์นั้นยังเกี่ยวข้องกับปริมาณของมันด้วยเช่นกัน ถ้าหากพูดอย่างละเอียด การทานชิ้นส่วนนั้นที่มีฤทธิ์ยาเข้มข้นที่สุดของเลือดมังกร จึงจะนำมาหักล้างกันกับถุงน้ำดีหงส์ได้อย่างพอดิบพอดีนั่นเอง” กู้อ้าวเวยนวดขาของตน หลังจากไม่ได้ยินคำตอบของจางเหยียงซานจึงกล่าวต่อไป “เป็นอะไรไป?”

“เหล้ายาก่อนหน้านี้ของท่าน ดูเหมือนจะไม่ได้มีส่วนนั้นด้วย” จางเหยียงซานมุ่นคิ้วขึ้นมา “ท่านคงไม่ได้ซ่อนมันเอาไว้กระมัง”

คนผู้นี้เฉียบแหลมกว่าอ้ายจือเสียอีก

การประเมินของกู้อ้าวเวยที่มีต่อลูกศิษย์อย่างจางเหยียงซานคนนี้นับว่าค่อนข้างสูงทีเดียว แต่นางได้คิดวิธีการรับมือเอาไว้แต่ต้นแล้ว ทำเพียงยันพวงแก้มแล้วมองที่เขา “เจ้าระวังข้ามากเกินไป หากจะว่าไปแล้ว ถ้าทานของสิ่งนี้เข้าไปจริงๆ จะต้องตายไวกว่าเหง้าถุงน้ำดีหงส์เป็นแน่”

“แล้วของสิ่งนั้นเล่า?” จางเหยียงซานวางม้วนตำราในมือลง กล่าวถามต่อไป

เวลานี้ แม้กระทั่งซ่านจินจื๋อที่อยู่ไม่ไกลนักยังเหลียวหลังเข้ามามอง

“ข้าทำเป็นยา เหลือเอาไว้ให้กู้เฉิงและซูพ่านเอ๋อใช้ตอนส่งวาระสุดท้าย น่าจะอยู่ในลิ้นชัก ภายในกล่องกระจกด้านในสุด เป็นกล่องเล็กๆ ที่ข้าให้จื่อเหมิงตีขึ้นก่อนหน้านี้ ด้านในบรรจุไว้สามเม็ด” กู้อ้าวเวยกล่าวเช่นนี้ วางมือลงพลางนวดขาต่อไป

แต่ว่านางเองก็ใช้เพียงแค่ส่วนน้อยนิดของชิ้นส่วนเล็กๆ เท่านั้น เพียงแค่นี้เอง นางก็สามารถใช้ยาสามเม็ดนี้มาทรมานกู้เฉิงและซูพ่านเอ๋อได้แล้ว

จางเหยียงซานค้นเจอกล่องกระจกใบเล็กๆ นี้ข้างในจริงๆ ด้วย สูดดมเล็กน้อย ได้กลิ่นบางส่วนจริงๆ ก็พลอยปรนลมหายใจหนึ่งเฮือก “ไม่ระวังท่านไม่ได้น่ะสิ ถ้าหากวันนี้ข้าไม่ถาม ท่านเองก็ไม่คิดจะพูดใช่หรือไม่?”

“เหตุใดจึงพูดแบบนี้กับอาจารย์กันเล่า” กู้อ้าวเวยแค่นเสียงเย็นหนึ่งที

ซ่านจินจื๋อที่อยู่ด้านข้างจึงปริปากเอ่ยขึ้นในยามนี้ “มีคนคิดวางแผนกับด่านลั่วสุย ซ่านต้วนเฟิงนำระเบิดไประเบิดช่องว่างปากน้ำด่านลั่วสุ่ย ทำให้กระแสน้ำไหลเวียนอีกครั้ง”

ตกใจเป็นอันดับแรก กู้อ้าวเวยคิดไม่ถึงเลยว่าซ่านจินจื๋อจะถึงกับไม่ได้ออกไป อีกด้าน ก็รู้สึกตกใจเมื่อเทียบกับซากปรักหักพังของวิหารแห่งฮ่องเต้อำมหิตในปีนั้น ถึงขนาดมีคนค้นพบปัญหาของด่านลั่วสุ่ยก่อนเลยเชียว

“แต่เป็นเพียงด่านลั่วสุ่ย...”

“ด่านลั่วสุ่ยสิจึงจะสำคัญ” กู้อ้าวเวยรีบเอ่ยปากตัดบทของซ่านจินจื๋อ ท่าทีดูเคร่งขรึมขึ้นมา “หาใช่การเชื่อมโยงสถานที่สมบัติและฮวงจุ้ยเหล่านี้เข้าด้วยกันไม่ แต่สถานที่สมบัติและฮวงจุ้ยเหล่านี้ต่างมีความคล้ายคลึงร่วม ทำให้พวกเขาสามารถทนรับพิธีบวงสรวงความเป็นอมตะเอาไว้ได้”

ซ่านจินจื๋อจำได้ว่าตนยังไม่ได้บอกเรื่องของพี่น้องตระกูลจูรวมถึงม้วนตำราหนังแกะให้ทราบเลย

ยามนี้ได้ยินกู้อ้าวเวยพูดเช่นนี้ เขาทำเพียงย้อนถาม “ความคล้ายคลึงร่วมอะไร?”