บทที่ 735 ความคิดปรารถนาหรือความหลงใหล

บทที่ 735 ความคิดปรารถนาหรือความหลงใหล

ซ่านเซิ่งหานมาถึงในหมู่บ้านในอีกสามวันต่อมา

และไม่กี่วันนี้ยังไม่ได้รวบรวมตัวยาสมุนไพรได้ครบถ้วน แต่เมี่ยวหารได้เริ่มกำหนดใบสั่งยาจำนวนมากสำหรับกู้อ้าวเวยแล้ว แม้แต่กู้อ้าวเวยเองก็ยังได้ยินตำราการแพทย์ไม่น้อย ยิ่งมีรายงานใบสั่งยาจำนวนมาก น่าเสียดายที่ไม่มีทางจัดการกับเลือดที่เปลี่ยนกลิ่นของนางได้ และกู้อ้าวเวยไม่มีความเจ็บปวดในร่างกายของเธอในสองสามวันนี้ แม้แต่ร่องรอยของเหง้าถุงน้ำดีหงส์ (ต้นหญ้า) ก็ค่อยๆ หายไป

เหมือนการกลับสู่แสงสว่างอย่างมาก

เช้าวันนี้ ซ่านเซิ่งหานรีบพาผู้คนบุกเข้ามาในห้องนอน กู้อ้าวเวยถูกปลุกด้วยเสียงเปิดประตู แม้แต่ซูพ่านเอ๋อที่นอนอยู่ตรงมุมห้องก็ลุกขึ้นมาอย่างตื่นตระหนก ตอนที่เห็นซ่านเซิ่งหานปรากฏตัวขึ้นได้แค่ปรับท่าทางและนั่งลงบนเก้าอี้โดยไม่มีคำพูดใดสักคำเลย”

“เป็นอะไรหรือ” กู้อ้าวเวยพิงหมอนนุ่มและถามด้วยความงุนงง ขณะที่เยว่เข้ามาหานางอย่างรีบร้อน

“ข้าเอง” ซ่านเซิ่งหานออกเสียง โดยที่ไม่รู้ว่าดวงตาของกู้อ้าวเวยสามารถมองเห็นได้แล้ว บนใบหน้านั้นก็ยิ่งทุกข์มากขึ้น นั่งบนขอบเตียงของกู้อ้าวเวย พูดด้วยเสียงกระซิบว่า “เจ้าตกอยู่ใต้หลุมลึกนั้น......”

“ผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่บัดนี้มันเป็นเพียงความว่างเปล่า แต่คนโง่ส่วนใหญ่ในโลกแทบจะไม่สามารถรู้เหตุและผลได้” กู้อ้าวเวยพูดในขณะที่ยังครึ่งหลับอยู่ มืออีกข้างหนึ่งค่อยๆ จับข้อมือของซ่านเซิ่งหานที่กำลังจะโน้มลงมาที่ร่างของตนเอง พูดด้วยเสียงเบาๆ ว่า “ความคิดปรารถนาของเจ้า ความยึดติดของเจ้ายากที่จะปัดเป่า เหตุใดจึงเกิดขึ้น และจำกำจัดได้อย่างไร”

ลืมตาคู่นั้นขึ้น มีดวงดาวบางดวงอยู่ในดวงตาคู่นั้น แต่น่าเสียดายที่ดวงตาของกู้อ้าวเวยมองไปในทิศทางที่ไม่ถูกต้อง กลับทำให้หัวใจของซ่านเซิ่งหานเต้นอยู่หลายเท่า ยอมให้ข้อมือของตนเองถูกนางจับอยู่ “ที่จริงข้าปิดบังเจ้า แต่ทั้งหมดนี้เป็นเพียงเพื่อประโยชน์ของเจ้า แม้ว่าเจ้าจะเลือกเป็นรูปแบบของขอทาน หรือเลือกแก่ไปกับชีวิตที่เหลืออยู่ ตราบใดที่พวกเขาปฏิบัติต่อกันด้วยความจริงใจ ข้าก็จะไม่ขัดขวาง แต่เจ้ากลับเลือกซ่านจินจื๋อ ข้าต้องเริ่มจัดการอุปสรรคทั้งหมดให้เจ้าในอนาคต”

“ดูเหมือนว่าเจ้าจะค่อนข้างจริงใจ” กู้อ้าวเวยเปิดปากของนางด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ลุกขึ้นมา จับผมยาวที่ยุ่งเหยิง พูดด้วยเสียงเบาๆ ว่า “ถ้าเป็นเช่นนี้ เจ้าก็แตกต่างจากซ่านจินจื๋อเยอะเลย หากเป็นตอนนี้ เขาจะใช้แค่คำว่า ‘ข้าทำเพื่อประโยชน์ของเจ้า’ เพื่อมาตบตาข้า

“เมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดเจ้าจึงยังยึดติดอยู่กับซ่านจินจื๋อเช่นนี้ เขายังใส่ส่วนหนึ่งของความลับของความเป็นอมตะลงในเตาไฟ ไม่ว่าเจ้าจะมีชีวิตหรือตายก็ตาม” ซ่านเซิ่งหานขมวดคิ้ว โกรธเกลียดจนอยากจะให้กู้อ้าวเวยตื่นขึ้นมาจากความมืดทันใดอย่างเร็ววัน

คำพูดเหล่านี้ทำให้กู้อ้าวเวยค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา “เจ้ารู้อะไรบางอย่างใช่หรือไม่”

“อย่างเช่นเจ้ามาเพียงแสดงละครที่นี่กับข้า” ความเศร้าที่ปรากฏบนใบหน้าของซ่านเซิ่งหานลึกยิ่งขึ้น แฝงไว้ด้วยความเจ็บปวดอยู่ครึ่งหนึ่งมองมาที่นางอยู่

“รู้ได้อย่างไร” กู้อ้าวเวยเอนกายลงบนเตียงด้วยสีหน้าสงบ แต่ค่อยๆ ดึงมือของตนออกอย่างแผ่วเบา

“ซ่านเชียนหยวนเอาจื่อและผิงชวนไป ข้าคิดว่าทั้งหมดนี้เป็นคำสั่งของเจ้า รวมทั้งอาการป่วยของเสด็จพ่อด้วย ผู้เป็นพ่อพยายามช่วยเขาในนามของการพาอ๋องจิ้งกลับมารับโทษ ท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์คนหนึ่งหรือ” รอยยิ้มในดวงตาของซ่านเซิ่งหานได้เปลี่ยนไปแล้ว และความบ้าคลั่งที่ลุกลี้ลุกลนได้โผล่ออกมาจากพื้นดินที่ไหม้เกรียม

สุภาพบุรุษชรามีดวงตาที่เฉียบคมในเวลานี้ เขาจับมือของกู้อ้าวเวยด้วยแรงที่ไม่อาจต้านทานได้

“นี่มันเกี่ยวข้องอะไรกับข้าหรือ” คิ้วของกู้อ้าวเวยเลิกขึ้นไปมา

“ทุกคนล้วนไปทางเขา เจ้าเคยคิดถึงข้าสักนิดบ้างไหม” เช่นเดียวกับการลอยสุดท้ายในมือของคนจมน้ำ ซ่านเซิ่งหานก้มศีรษะลงและจับปลายนิ้วเรียวของนางแน่น “ข้าหวังว่าเจ้าจะมีความสุข และหวังว่าเจ้าจะสามารถ......”

“ข้าไม่ใช่อยู่นี่หรือ” กู้อ้าวเวยยกมือขึ้นแตะหน้าผากของซ่านเซิ่งหาน และบังคับให้เขาเงยหน้าขึ้น

เมื่อเห็นความเปราะบางและความเจ็บปวดภายใต้ดวงตาที่แหลมคมนั้น กู้อ้าวเวยไม่จำเป็นต้องคิดถึงสิ่งที่เขาเคยสัมผัสมาก่อน ได้เพียงเงยหน้าขึ้นและยิ้ม “แม้ว่าเจ้าจะรู้ว่าที่ข้าทำทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นการรับประกันความปลอดภัยของซ่านจินจื๋อ งั้นเจ้าทำไมไม่เคยคิดว่า หากข้าไม่อยากปกป้องเจ้า จะยืนอยู่เคียงข้างเจ้าทำไม”