บทที่ 736 ไม่เด็ดขาด

บทที่ 736 ไม่เด็ดขาด

ผมยาวสลวยและนุ่มสลวยห้อยลงบนไหล่ ใบหน้าที่แกะสลักด้วยสีชมพูและสีแดงเล็กๆ นั้นยังคงเฉยเมย และดวงตาของดอกท้อนั้นไม่เคยต้องการการประดับประดามากนัก แต่ดวงตาที่เงยขึ้นเพียงเล็กน้อยก็เต็มไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย

ซูพ่านเอ๋อหวีผมที่ยาวของนางอย่างเชื่องช้า ความกังวลและความขุ่นเคืองมากมายในใจในเวลานี้เหลือเพียงความหึงหวงลึกๆ แม้แต่หวีไม้ที่อยู่ในมือก็ยังเพิ่มความแข็งแกร่งลงไป “หากข้าก็มีรูปโฉมที่งดงามเช่นนี้ ก็สามารถมีคนดีๆ ทั้งสองคนมาอยู่เคียงข้างกันได้”

“ก็แค่คนสนิทที่เป็นคู่รักกันแค่นั้น” กู้อ้าวเวยไม่ได้สนใจความเจ็บปวดเล็กน้อย เพียงแค่มุมริมฝีปากของนางยกขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับหัวเราะเบาๆ “หากจะเปรียบเทียบถึงรูปโฉมแล้ว หญิงสามหน้าตาธรรมดาพวกนั้นอาจดูดีกว่าหลายพันหลายหมื่นเท่าเมื่อเปรียบกับข้าที่ซีดเซียวเช่นนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเจ้าจะมาจากชนบท แล้วเจ้าไม่ได้สืบทอดรูปโฉมที่งดงามของท่านแม่เจ้ามาหรือ”

ด้วยคำพูดนั้น กู้อ้าวเวยหันศีรษะและเหลือบมองเล็กน้อย

เพียงแค่สายตาที่มองมานี้ ก็เรียกได้ว่าหลากหลายอารมณ์เสียจริง

น่าเสียดายที่นางไม่ค่อยใช้สิ่งนี้กับผู้ชาย ในตอนนี้นางทำให้ซูพ่านเอ๋อซึ่งเป็นผู้หญิงอิจฉาและโกรธมากขึ้น

“เจ้าช่างเป็นนางจิ้งจอกเสียจริงๆ เลย”

“เจ้าก็แค่พูดอะไรแบบนี้ แทนที่จะเยาะเย้ยข้าอยู่ตรงนี้ ไม่ลองคิดดูว่าชีวิตของเจ้าจะดำรงอยู่อย่างมั่นคงจนถึงที่สุดได้หรือไม่” กู้อ้าวเวยยกมือขึ้นปิดคอของตนเอง แม้ว่าความเจ็บปวดในที่อื่นจะไม่มีอีกต่อไปแล้ว แต่มันก็ถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวดในลำคอเป็นครั้งคราว เหมือนถูกแมลงตัวเล็กๆ ต่อยก็ไม่ปาน

ซูพ่านเอ๋อเงียบขรึมไปเช่นนี้ สุดท้ายก็ปล่อยให้สาวใช้ที่อยู่นอกประตูแต่งตัวให้นาง

รอจนมาถึงในห้องโถง ซ่านเซิ่งหานได้ให้คนจัดเตรียมอาหารอร่อยเลิศรสไว้เต็มโต๊ะนานแล้ว กู้อ้าวเวยก็นั่งลงตัวตรงโดยไม่ปิดบัง เห็นหญิงสาวหลายคนต่างพากันเฝ้าดูอย่างกระตือรือร้นจากด้านข้าง นางก็ได้เพียงพูดเสียงเบาๆ ว่า “หากคำพูดของเจ้าเมื่อครู่ไม่มีสิ่งใดผิดพลาด เรื่องของซ่านจินจื๋อข้าก็จะไม่สนใจอีก”

“แน่นอนว่าเป็นเช่นนี้” ซ่านเซิ่งหานพูดเบาๆ คีบกับข้าวไม่น้อยให้กู้อ้าวเวย แล้วก็พูดต่อว่า “เพียงแค่ความลับของความเป็นอมตะคืออะไร”

“มันเป็นเพียงการยืดอายุของตนให้ยืนยาวขึ้น หรือเพื่อยืดอายุของตนด้วยการแต่งงาน แม้ว่าจะเป็นเรื่องไร้สาระ แต่ในพงศาวดารท้องถิ่นหลายฉบับมีคำกล่าวเกี่ยวกับคนผู้นี้ที่ดื่มน้ำแร่สีเหลือง และเจิ้งสุ่ยถือได้ว่าเป็นน้ำจากแม่น้ำ ภายใต้น้ำแข็งของภูเขาเทียน ในขณะเดียวกัน ยิ่งถ้าเจ้ารู้มากขึ้น วิญญาณก็จะเริ่มไม่สมบูรณ์ จนกว่าเจ้าจะตายไปอย่างสมบูรณ์ หากใช้วิญญาณอื่นเพื่อสร้างตัวเองขึ้นใหม่ เจ้าอาจมีชีวิตอยู่ตลอดไป” กู้อ้าวเวยพลางกินไปพูดไป แล้วก็กล่าวต่อว่า “ไม่เพียงเท่านี้ มีเรื่องที่บังเอิญแปลกๆ เกิดขึ้นกับตระกูลหยุนของข้าทั้งตระกูล ข้ายังไม่ได้ตรวจสอบความจริงเลย”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็ส่งพวกประชาชนไปสร้างศาลเจ้า” ซ่านเซิ่งหานพยักหน้า ราวกับว่ามีท่าทีที่ชัดเจน

กู้อ้าวเวยเงยหน้าขึ้นและมองไปที่เขา จากนั้นยกมือขึ้นแตะที่มุมตาของตน อดไม่ได้ที่จะสงสัย “เมื่อตอนนั้นพวกเราก็เป็นแค่คนที่ร่วมมือกัน เยว่และเฟิงเยว่ต่างดูสวยงาม ทำไมเจ้าจึงเลือกข้า”

ตอนแรกข้าแค่อยากรู้ว่าผู้ที่เป็นพระชายาอ๋องจิ้งนั้นจะมีความสามารถสักกี่เท่าเชียว ตอนหลังข้าก็ชอบท่าทีที่หยิ่งผยองของเจ้า นับดูแล้วพี่น้องของพวกเราหลายคน คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะไม่ได้มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่นิดเดียว แม้ว่าจะไม่ได้รับการสนับสนุนจากเสด็จอา เจ้าก็ยังคุยเรื่องต่างๆ กับข้าได้ทุกเรื่องไม่ใช่หรือ” ซ่านเซิ่งหานคีบอาหารให้นางต่อ แค่หวังว่านางจะกินเนื้อสัตว์ให้มากขึ้นเพื่อช่วยเสริมร่างกายของนาง

แต่ไหนแต่ไรมากู้อ้าวเวยมักจะเยาะเย้ยเรื่องนี้ แต่เวลานี้กลับดูเชื่อฟัง “จะว่าไปแล้ว พวกเจ้าต่างล้วนเป็นหลานของข้า ข้าย่อมไม่กลัวแน่นอน”

ไม่มีคำพูดใดไปชั่วขณะ ซ่านเซิ่งหานก็ค่อยๆ ตะลึงไปเล็กน้อย