บทที่ 740 หมดเวลาแล้ว

บทที่ 740 หมดเวลาแล้ว

บางคนยื่นมือช่วยเพราะสงสาร บางคนบริจาคเงินให้ผู้อื่นเพราะภาระหน้าที่

หลังจากอยู่ด้วยกันมาหลายปี ซ่านจินจื๋อไม่เชื่ออีกต่อไปว่านางทำสิ่งต่างๆ ด้วยเหตุผลทั้งสองนี้ และก็ไม่ใช่ว่าอยากทำก็จึงทำ แต่นางก็รู้อย่างชัดเจนว่านางเป็นใคร อยู่ในตำแหน่งเช่นไร พรสวรรค์มีเท่าไหร่ คุณค่าในตัวเองมีมากน้อยแค่ไหน จากนั้นสรุปสิ่งที่ควรทำและนำมาพิจารณา

ในระยะสั้นก็อยู่ในสถานที่ตรงนั้นและทำหน้าที่ของมัน

เยว่แค่คิดว่านางเป็นคนที่ไม่มีความละอายใจ ซูพ่านเอ๋อถึงกับหัวเราะเยาะกับการพูดของนาง แต่ในเวลานี้กู้อ้าวเวยยังคงกอดหมอนเอาไว้ในอ้อมอก โอบแขนของนางไว้บนเตียง และเงยหน้าขึ้นมองเขาเล็กน้อย

ซ่านจินจื๋อกล่าวด้วยเสียงต่ำว่า “ในเมื่อเขาเป็นหลานของข้า ข้าก็ไม่จำเป็นต้องพบเขาในสนามรบ อันดับแรกก็คือเขาต้องส่งตัวซ่านต้วนเฟิงในสภาพที่ไร้ความเสียหายใดกลับไปที่เทียนเหยียนเพื่อทำการรับโทษสอบสวน และคืนความสงบที่ชายแดนนี้”

“ในขณะเดียวกัน เจ้าก็ควรติดตามอ๋องจงผิงกลับไปยังเทียนเหยียนเพื่อให้ปากคำ แต่ก่อนหน้านั้นเจ้าสามารถกำจัดเศษซากของอ้ายหยินได้ เพื่อชดเชยความดีความชอบได้” ฝ่ามือของกู้อ้าวเวยค่อยๆ แนบไปบนอกของซ่านจินจื๋อ แล้วก็ค่อยๆ ออกแรงดันเขาออกไปเล็กน้อย “ไม่เพียงเท่านี้ เจ้าจำเป็นจะต้องเอาอำนาจทางการทหารในมือของเจ้ามอบออกมา”

“สองส่วน”

“อย่างน้อยสี่ส่วน มิเช่นนั้นวันข้างหน้าหากองค์ชายสามเป็นองค์ชายรัชทายาท ทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้าทำล้วนเป็นภัยร้ายที่แอบแฝง” กู้อ้าวเวยหันร่างกายไปมองเขา ร่างเอนไปพิงตู้ที่อยู่ด้านข้างอย่างเกียจคร้าน มือทั้งคู่กอดไว้ที่ตรงด้านหน้าหน้าอก “ไม่เพียงแค่อำนาจทางการทหารเท่านั้น ในราชสำนักก็ไม่จำเป็นต้องให้กองกำลังของเจ้าเข้าร่วมอีกต่อไป”

“ตอนนั้นก็เป็นเจ้าที่เป็นคนขอให้ข้าเข้าไปแทรกแซง” ซ่านจินจื๋อกล่าวอย่างเย็นชา

“ตอนนั้นก็คือตอนนั้น ตอนนี้ขุนนางจากครอบครัวยากจนได้เข้ามาเป็นส่วนเล็กๆ แล้วภายในสิบปีครอบครัวจะมีความเท่าเทียมกันกับครอบครัวที่ยากจนเหล่านี้ เมื่อครอบครัวกลับมาเติบโตอีกครั้งจะมีวิธีอื่นเข้ามาแทนที่ ไม่ต้องพูดถึงความจริงที่ว่าเจ้าเข้าไปพัวพันในหัวใจของผู้คน มีขุนนางทุจริตจำนวนมากเพื่อเอาน้ำมันและน้ำจากในนั้น” กู้อ้าวเวยส่ายหัว

ไม่คาดคิดว่าคนที่พูดเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวเมื่อครู่อยู่เลย จู่ๆ ก็เป็นท่าทีไป หงเซียวรู้สึกว่าวันนี้ได้ใช้เวลาตกตะลึงที่ควรจะใช้ในหนึ่งปีหมดไปแล้ว

“เจ้าสามารถรับประกันได้ว่าวันข้างหน้าเขาจะไม่ลงมือกับข้า”

“ข้าไม่สามารถรับประกันได้ แต่อี้จื๋อก็เป็นการรับประกันที่ดีที่สุด” กู้อ้าวเวยยื่นมือออกมาข้างหนึ่ง และชี้ไปที่ท้องส่วนล่าง “ข้าควรจะพูดว่า ข้าไม่ได้ทำอะไรด้วยความตั้งใจ”

อ้าปากค้าง ซ่านจินจื๋อพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

และกู้อ้าวเวยยังคงสวมเพียงเสื้อคลุมที่หนาและหนักอยู่ ความเจ็บปวดที่ขาทั้งสองข้างก็หายไปเยอะเลยด้วยเพราะพิษ ในเวลานี้ดวงตาคู่นั้นยังคงสดใส พร้อมกับรอยยิ้มเล็กน้อยบนใบหน้า “ดังนั้นข้าหวังว่าเจ้าจะปล่อยวางอำนาจทางการทหารสี่ส่วน แลกกับความมั่นคงของคำว่าอ๋องจิ้งสองคำนี้ในอนาคต และตำแหน่งของชิงจือในวันข้างหน้า”

“เจ้าใช้ตัวเองมารับประกัน ไปช่วยองค์ชายสาม บางครั้งข้าก็สงสัยว่าเจ้าจะทรยศหักหลังข้าจริงๆ” ซ่านจินจื๋อถอนหายใจเบาๆ เดินมาที่ด้านหน้านาง “พวกเราต่อสู้กันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เจ้ากับเขากลับไม่เคยโต้แย้งกันมาก่อน ดูเหมือนว่าพวกเจ้าจึงจะเป็นคู่ที่เหมาะสมกันโดยแท้”

“สิ่งที่เจ้าพูดถึงเป็นเพียงผิวเผิน ข้าแค่เคยให้กำเนิดลูกเพื่อเจ้าเท่านั้น อีกทั้งยังให้ลูกของข้าเรียกเจ้าว่าพ่อ” กู้อ้าวเวยหัวเราะจนไหล่สั่นเทาเบาๆ ผายมือออก “หากข้าก็เป็นผู้ชายของราชวงศ์ วันนี้ก็อาจจะไม่ต้องมีเรื่องที่มาแย่งชิงตำแหน่งมกุฎราชกุมารอย่างพวกเจ้าเช่นนี้ ข้าเชื่อว่าข้ามีความสามารถในการได้ครองราชบัลลังก์และได้รับความไว้วางใจจากฮ่องเต้มากกว่าพวกเจ้าคนใด”

นางมักจะมั่นใจเช่นนี้เสมอ

“น่าเสียดายที่เจ้าไม่ใช่” ซ่านจินจื๋อถอดเสื้อคลุมออกและวางไว้บนไหล่ของนาง “แล้วเงื่อนไขต่อไปคืออะไร”

“เจ้าติดตามซ่านเชียนหยวนกลับไปรับการสอบปากคำที่เทียนเหยียนโดยลำพัง หลังจากข้าจัดการเรื่องความลับของการเป็นอมตะแล้วจะกลับไปที่เทียนเหยียน คนที่วางยาพิษไม่ใช่คนของซ่านเซิ่งหาน และก็ไม่ใช่เจ้า เบื้องหลังต้องมีคนคอยบงการทุกสิ่งทุกอย่างอยู่แน่นอน หาคนคนนี้เจอ จัดการฆ่าเขาให้ตายถึงเป็นกุญแจที่สำคัญ มีเพียงคนคนนี้เท่านั้นที่ยั่วยุระหว่างลุงกับหลานพวกเจ้า” กู้อ้าวเวยมองไปที่เขาอย่างจริงจัง แต่โยนเสื้อผ้ากลับไปในมือเขาอย่างไม่สบอารมณ์ “ที่ข้าใส่อยู่ก็เยอะพอแล้ว”

ซ่านจินจื๋อได้แค่เก็บเสื้อผ้าให้ดีๆ มองไปที่กู้อ้าวเวยอย่างทำอะไรไม่ถูก “ข้าพาเจ้าไปกินข้าว”