บทที่ 746 แผนการแสนไกล

บทที่ 746 แผนการแสนไกล

“ท่านอา! ถ้าหากท่านกลับไปแล้วถูกกักบริเวณละก็ เช่นนั้น...” ซ่านเชียนหยวนตบโต๊ะลุกพรวดขึ้น

“เรื่องราวต่างๆ มากมายที่อยู่ภายนอกก็ยกให้เจ้าดูแล ท่านอาของเจ้าจะคอยให้คำแนะนำแก่เจ้าเอง” กู้อ้าวเวยและฉีหรัวรีบร้อนฉุดซ่านเชียนหยวนให้นั่งลงอีกครั้ง ต่างมองไปที่ซ่านเชียนหยวนซึ่งมีสีหน้าประหนึ่งซากเถ้าถ่านอย่างนึกขำขัน

เดิมทีเขาควรจะเป็นองค์ชายที่ตะบึงม้ากลางสนามรบ ทว่าเพราะดันมีเรื่องราวมากมายจึงกลับสู่เทียนเหยียน ทุกวันนี้กระบี่ดาบไม่ใคร่ได้ใช้งานแล้ว ไฉนแม้แต่วันเวลาอิสระเสรียังเอ่ยถึงไม่ได้อีก?

กู้อ้าวเวยกุลีกุจอลูบหัวไหล่ของเขาอย่างเอาอกเอาใจ “นี่ไม่ใช่เพื่อล่อคนชักใยอยู่เบื้องหลังออกมาหรือ? อีกอย่างองค์ชายหกก็อยู่ฝั่งท่าน ต่อให้ไม่เชื่อใจซ่านเซิ่งหาน เจ้าก็มีพันธมิตรอยู่แล้ว”

“ข้ายินดีจะออกรบอยู่ที่ชายแดนต่อไป” ซ่านเชียนหยวนปิดหน้าเอาไว้ด้วยความขมขื่น

แม้กระทั่งซ่านจินจื๋อยังมองไปยังซ่านเชียนหยวนด้วยอาการไม่สบอารมณ์ต่อความไม่เอาไหนของเขา สุดท้ายเขาก็ออกจะเอาใจเขามากเกินไป ไม่ว่าก่อนหน้านี้ซ่านเชียนหยวนจะสะสมแต้มในสนามรบก็ดี ตลอดจนการอาศัยสตรีระดมสมองในตอนนี้ก็ดี จะว่าไปแล้วต่างเป็นเพราะตนคอยตามเช็ดก้นให้เขาอยู่ตั้งนานหลายปีทั้งนั้น

เส้นเลือดมุมขมับเต้นตุบๆ อีกเดี๋ยวก็จะเริ่มลุกเป็นไฟ กู้อ้าวเวยกลับตบเข้าที่ท้ายทอยของเขาหนึ่งฉาด “อย่าวู่วาม ข้ายังอยากพบชิงจืออี้จื๋ออยู่นะ เจ้าเห็นว่าข้าทิ้งหน้าที่ไปแล้วหรือไร?”

“นั่นไม่ใช่เพราะท่านคนนี้เป็นคนเลือดเย็นไร้ปรานีหรอกหรือ?” ซ่านเชียนหยวนพูดโพล่งออกมา

“เจ้าต่างหากที่เลือดเย็นไร้ปรานี” กู้อ้าวเวยตบท้ายทอยของเขาอีกครั้ง ปริปากอย่างจนด้วยเกล้า “อย่าได้พูดเรื่องไม่เป็นสาระพวกนี้ อยู่บริบทใดทำหน้าที่นั้น ก่อนหน้านี้เห็นเจ้าคอยตามฉีหลินยังกล้ายั่วยุแม้กระทั่งชักดาบ สถานเริงรมย์ยังกล้าไป ตอนนี้ก็แค่ให้เจ้าทำภารกิจเป็นการเป็นงานอย่างหนึ่งเหตุใดจึงไม่ได้เสียแล้ว หากข้าเป็นฉีหลินละก็ จะต้องไม่ยกพี่สาวให้แต่งงานกับเจ้าเป็นแน่”

“ท่านรู้ด้วย...” ซ่านเชียนหยวนลูบท้ายทอย ออกจะหงุดหงิดกับเรื่องนี้

ฉีหรัวยิ่งถูกทั้งสองคนพูดจนพวงแก้มเรื่อแดง ถลึงมองกู้อ้าวเวยเต็มแรงปราดหนึ่ง “ท่านไม่เคยคิดถึงเรื่องคณะทูตเอ่อตานจะมารับท่านเลย”

“ไม่มีอะไรต้องให้คิด ในเมื่อท่านแม่กับท่านพ่อส่งคนเข้ามาตามหาข้า นั่นก็เพราะปกป้องข้า เป็นเช่นนี้แล้วข้าอยู่ที่ชางหลานอย่างน้อยๆ คงอาจมีความปลอดภัยทางชีวิตอะไร เว้นแต่ว่าผู้ผลักดันนั่นจะเต็มใจเป็นศัตรูกับเอ่อตาน ข้าเองก็ไม่รังเกียจ” กู้อ้าวเวยเงยหน้าขึ้นมองทางฉีหรัว ฉีกยิ้มเผยฟันขาวทั้งปาก

วอนมือวอนหมัดยิ่งนัก

ส่วนกู้อ้าวเวยก็ตระหนักว่าหลังเวทีนั้นเป็นเรื่องแสนสุขสบายเพียงใดหนึ่งเรื่อง

“แต่ว่าฉีหลินไม่ยอมรับพี่น้องอย่างเจ้าเป็นพี่เขย ก็น่าสนุกดีเหมือนกัน” กู้อ้าวเวยตบหลังศีรษะของซ่านเชียนหยวนแปะๆ “ถึงอย่างไรเจ้าแค่ทำตามคำพูดของท่านอาเจ้าก็พอ รอกระทั่งทุกอย่างเสร็จสิ้นข้าจะพาเจ้าไปหาเงินว่าอย่างไร?”

“หาเงินจะมีประโยชน์อะไร” ซ่านเชียนหยวนยังคงถอนหายใจ

“จากนี้ไปเจ้าจะยากจนกว่าฉีหรัวเสียอีก ยังมีหน้าไปสู่ขอผู้อื่นอยู่หรือ?” กู้อ้าวเวยตบเขาต่อไป พูดสั่งสอนไม่ขาดปากภายใต้สายตาของซ่านจินจื๋อและฉีหรัว จนกระทั่งซ่านเชียนหยวนตกปากรับคำทำเรื่องนี้ด้วยสภาพหมดอาลัยตายอยาก คราวนี้จึงหยุดพูดแล้วหยิบถ้วยชาขึ้นมาบ้วนปาก “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ทุกอย่างล้วนดำเนินการตามแผน”

แม้แต่ถ้อยคำโต้แย้งซ่านเชียนหยวนยังพูดออกมาไม่ได้แม้เพียงประโยคเดียว กู้อ้าวเวยเกือบจะกินขาดในเรื่องที่เขาไม่สามารถโงหัวขึ้นได้ต่อหน้าฉีหรัว เคราะห์เพียงอย่างเดียวคือฉีหรัวมักอ่อนโยนอบอุ่นเรื่อยมา ไม่ได้แข็งแกร่งเฉกเช่นกู้อ้าวเวย จึงฝืนทำให้หัวใจอันบอบช้ำของเขารู้สึกดีขึ้นมาหน่อย

ฝั่งซ่านจินจื๋อมองเห็นกู้อ้าวเวยขยิบตาอย่างซุกซนให้เขาพอดี ก่อนบุ้ยปากใส่ซ่านเชียนหยวนอย่างค่อนข้างได้ใจ

เขาเอ่ยปากแฝงความจนปัญญาณหลายขนัด “หยวนเอ๋อ”

“หืม?” ซ่านเชียนหยวนรีบร้อนเงยหน้าขึ้นมา