บทที่ 756 เรื่องบังเอิญที่ทำให้เข้าใจผิด

บทที่ 756 เรื่องบังเอิญที่ทำให้เข้าใจผิด

“ที่เวยเอ๋อขอให้เจ้าอยู่ต่อ ก็เป็นเพราะกลัวว่าเจ้าจะไปก่อกวนต่อหน้าองค์ชายสาม มาวันนี้เพียงแค่ในระยะเวลาสั้นๆแม้แต่ข้ารับใช้ของข้าเจ้าสับสน จึงต้องจับตาดูเจ้าทุกฝีก้าว”ซ่านจินจื๋อพูดขึ้นอย่างเย็นชา แล้วจึงมองไปยังเฉิงซาน“ไปรับโทษโบยสิบครั้งเอง จำเรื่องของวันนี้ให้ดี วันหน้าก็อย่าได้สงสัยอะไรอีก”

“พ่ะย่ะค่ะ”เฉิงซานแพ้อย่างไม่ติดใจ ที่แท้อ๋องจิ้งกับกู้อ้าวเวยต่างประสบพบเจอเรื่องราวมาด้วยกันมากมาย

แก้ไขเรื่องพวกนี้อย่างรีบร้อน ซานจินจื๋อก็เช่นกัน ที่เริ่มแรกมีความงงงวยจนกระทั่งวันนี้ได้รู้ความจริงอย่างกระจ่างแจ้ง ในใจของเขากลับรู้สึกเป็นห่วงกู้อ้าวเวยมากขึ้น

กู้อ้าวเวยทำอะไรอธิบายกับคนอื่นน้อยมาก เขาเริ่มกระจ่างชัดขึ้นมาบ้างแล้ว พยายามคิดวิเคราะห์อย่างละเอียดจึงรู้ว่าเหตุใดนางต้องทำเช่นนี้ แต่หากว่าเรื่องนี้มันเกิดขึ้นกับคนอื่น การไปยุแยงหลายๆครั้งอย่างนี้จะต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่ๆ

แต่สำหรับการกระทำพวกนั้นของซูพ่านเอ๋อ ดูไปแล้วยิ่งเหมือนกับการแก้แค้นอย่างหนึ่ง

นางไม่เคยมีวันไหนที่สามารถลืมซีจือที่ยังไม่ได้เกิดขึ้นมาลืมตาดูโลก

ยิ่งไม่สามารถที่จะให้อภัยซูพ่านเอ๋อได้

ตั้งแต่คนจากไป ซางนิงแง่มหน้าต่างเปิดออกมาแล้ว เห็นซ่านจินจื๋อที่ใจไม่อยู่กับร่องกับรอย จึงกระแอมเบาๆไปสองสามครั้ง “ผู้หญิงที่เจ้าหามาวุ่นวายมาก”

“เพราะว่านางเป็นตัวเจ้าปัญหาน่ะสิ ข้าก็เลยต้องไม่ชอบอย่างนั้นหรือ……”ซ่านจินจื๋อเงยหน้าขึ้นมองไปที่ซางนิงอย่างเบื่อหน่าย“ครั้งนี้เป็นเวยเอ๋อที่เอาแต่ใจ หากท่านอาวุโสไม่เป็นอะไร……”

“ข้าจะยังคงอยู่ต่อไป จะคอยรอดูว่าเจ้าเด็กคนนี้จะก่อเรื่องขึ้นมาอีก”ซางนิงนั่งอยู่ข้างๆเก้าอี้ด้วยท่าทางสบายๆ ไขว้ขาแล้วค่อยๆเอนตัวพิงกับพนักเก้าอีก“เมื่อครู่ข้าได้ข่าวมาว่า ทางเก้าเมืองได้ส่งคนกลุ่มเล็กส่งนางกลับด่านลั่วส่วยแล้ว”

“เป็นอย่างนั้นก็ดี”ในที่สุดซ่านจินจื๋อก็สามารถโล่งใจได้หนึ่งเปราะ แต่ใจของเขาก็ยังคงลงเหลือซากไว้

วันนี้ที่เย่วก่อกวนเฉิงซานไม่รู้ว่าเป็นเพราะเรื่องส่วนตัวหรือตั้งใจ ทางด้านนี้ยิ่งทำให้ไม่รู้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังคือซ่านเซิ่งหานหรือไม่ ถ้าหากว่าซ่านเซิ่งหานเป็นหนึ่งในตัวการก่อกวน มาวันนี้ส่งตัวกู้อ้าวเวยกลับไปข้างกายเขา ก็ไม่ต่างกับส่งเข้าถ้ำเสือ

หลังจากที่นิ่งเงียบไปพักใหญ่ ซ่านจินจื๋อถึงได้เปิดปากพูดขึ้น“พวกเราน่าจะกลับเทียนเหยียนเช้าหน่อย ตลอดทาง”

“ข้าส่งคนไปสำรวจลาดเลาของด่านลั่วส่วยแล้ว ช่วงนี้มีคนปล่อยข่าวออกมาว่า เมื่อศาลเจ้าสร้างเสร็จ ก็จะเริ่มทำพิธีทำให้คนเป็นอมตะ อีกทั้งซ่านเซิ่งหานยังให้คนไปกวาดซื้อเมล็ดสนจากแคว้นเอ่อตานจำนวนมาก ส่งไปยังด่านลั่วส่วยท่ามกลางสงครามอย่างเร่งรีบ มาวันนี้ข่าวยังลือไปทั่วทั้งยุทธภพ ยังมีแม้แต่คนที่ที่คิดว่านี่เป็นเรื่องมนต์ดำ อย่างไรเสียในยุทธภพก็ยังมีคนพูดกันว่าตั้งใจฝึกปรือวรยุทธ์จะสามารถอายุยืน”พูดถึงตรงนี้ ซางนิงก็รู้สึกตลกเล็กน้อย

ซ่านจินจื๋อส่ายหัวไปมา“พวกเขาคงกินอิ่มกันมากเกินไป”

“พูดถึงเรื่องกินอิ่มก็รู้สึกสนุกขึ้นมาแล้วล่ะ”ซางนิงพูดถึงตรงนี้ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา แล้วจึงพูดอย่างขบขัน“ข้าส่งคนไปสืบที่หลิ่งหนานตระกูลหยุนมาแล้ว รวมถึงตำราบันทึกเรื่องราวในตระกูล พูดถึงก็ใช้เวลาหามาสามสี่ปีแล้วล่ะ เจอเรื่องที่น่าสนใจเรื่องหนึ่ง”

“ทำไม？”ซ่านจินจื๋อรู้เรื่องนี้ดี ในวันที่เขาแต่งงานกับกู้อ้าวเวย ซางนิงก็ส่งคนไปสืบตระกูลของกู้อ้าวเวยอย่างละเอียด แม้แต่ในเรื่องเล็กๆน้อยๆในวัยเยาว์ของกู้จี้เหยาก็ขุดออกมาจนหมด เพียงแต่ถูกกู้เฉิงปิดบังไว้จึงทำให้ไม่พบพิรุธอะไร แต่กลับทำให้ตระกูลหยุนเป็นปริศนา ในตอนนั้นเขาก็ด่วนตายจากไปเสียก่อน จึงส่งคนไปสืบไม่น้อย