บทที่ 758 หลับไม่ตื่น

บทที่ 758 หลับไม่ตื่น

ในวันที่สองเห็นแม่เล้าอีกครั้ง กู้อ้าวเวยก็ไม่มีความคาดไม่ถึงใดๆ

เพียงแต่ครั้งนี้ซ่านต้วนเฟิงกับหญิงนางโลมพวกนั้นไม่ได้มาด้วย แม่เล้าคนนี้ก็เดินยิ้มเข้ามา แล้วมองไปที่กระดาษร่างที่เต็มเกลื่อนอยู่บนโต๊ะ บนนั้นมีชื่อของยาเพิ่มขึ้นมา แล้วก็มองไปที่เสื้อผ้าอันหรูหราของกู้อ้าวเวย แต่ใบหน้าของนางยังคงสะอาดเกลี้ยงเกลาไม่มีเครื่องสำอางบนใบหน้าเลยแม้แต่น้อย มีเพียงแค่แก้มข้างหนึ่งที่บวมขึ้นมาเล็กน้อย แล้วจึงเปิดปากเอ่ยพูดขึ้น“องค์ชายทำให้ใบหน้าอันงดงามเสียเปล่าเสียจริง.…..”

“แค่ถูกตบไปฉาดเดียวเอง”เสียงของกู้อ้าวเวยยังคงอู้อี้ มือที่ถูกบีบจนหงิกงอเล็กน้อยถูกวางอยู่ข้างๆ สีหน้าไร้ความรู้สึก“นำตำรับยาที่ข้าเขียนจดไว้ไปหายามา”

“ที่ข้ามาวันนี้.…..”

“ไม่ไปหายามา หลังจากนี้เจ้าก็เตรียมสอนร่างไร้วิญญาณของข้าแล้วกัน”กู้อ้าวเวยเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก เพียงแต่

เสียงตกใจของแม่เล้าดังขึ้น รีบให้คนไปหายามา ทางนี้ยังไม่ทันได้พูดอะไร กู้อ้าวเวยก็เปิดปากพูดขึ้นมาอีกครั้ง“เจ้าไปบอกกับซ่านต้วนเฟิง ถ้าหากเขาหาคนมาทำให้เตียงข้าอุ่นขึ้นมาได้ก็เพียงพอแล้ว แต่ถ้าหากอยากจะให้ข้าเปลี่ยนเป็นหมาของเขา วันนี้ก็ให้เขาไปรอเจอข้าที่นรกได้เลย”

“ท่านพูดเรื่องอะไรน่ะ！”เสียงแหลมของแม่เล้าเอ่ยพูดขึ้น“จากที่ข้าดูองค์ชายเก้าก็หน้าตาหล่อเหลาองอาจ ในภายภาคหน้าถ้าหากสามารถครองบัลลังก์ได้ ท่านก็จะเป็นสตรีที่ยิ่งใหญ่ที่สุด.…..”

“ไม่อยากใช้ใช้แม้แต่ตะเกียบไม้ เจ้าคิดว่าในภายภาคหน้าข้าจะสามารถสวมมงกุฎของราชินีที่หนักเป็นกิโลได้หรอ？”กู้อ้าวเวยพูดเช่นนั้น เล็บมือก็ค่อยๆกรีดกรายผ่านคางของแม่เล้าไป“ข้าไม่อยากได้ชื่อเสียงเกียรติยศอะไร ข้าอยากได้เพียงชีวิตที่เป็นของข้าเอง ขอเพียงแค่ซ่านต้วนเฟิงรับปากว่าจะเชื่อฟังคำสั่งของข้า ข้าก็จะยอมฟังเขาเช่นกัน ถ้าหากไม่เป็นไปตามนั้น ไม่ใช่ข้าตาย เขาก็ต้องเป็นคนตาย”

พูดจบ กู้อ้าวเวยค่อยๆผลักคนออกไป ราวกับเมื่อครู่เป็นความนิ่มนวลดุจน้ำ การขยิบตานั้นราวกับกลีบดอกไม้ปรากฏขึ้น

แม่เล้าจึงหมดคำพูด คิดวิเคราะห์ในใจเล็กน้อย แล้วจึงค่อยๆเดินจากไป เดินกลับเข้ามายังห้องอักษรยอมรับชะตากรรม คุกเข่าลงพื้นด้วยสีหน้าเย็นสงบ“องค์ชายเก้า บุคคลท่านนี้ไม่สนความเป็นความตาย ถ้าหากอยากพูดให้นางใจอ่อน มีเพียงท่านแล้วเพคะ”

“ไร้ประโยชน์สิ้นดี！”ซ่านต้วนเฟิงเงื้อมือขึ้นฟาดไปกับที่ฝนหมึกข้างๆมือ สาวใช้ที่ยืนอยู่สองข้างค่อยๆเดินก้าวถอยหลังไปสองก้าว

แม่เล้าคนนี้ก็เป็นคนฉลาดมากพอ สายตาหันไปมองแวบหนึ่ง แล้วเปิดปากพูดขึ้นมาว่า“ในเมื่อไม้แข็งไม่ได้ องค์ชายเก้าไม่ลองใช้วิธีเอาใจ ในเมื่อตอนนี้แคว้นจิ่วเป็นของท่านทั้งหมด ถึงนางจะหนีจากจวนไปได้ ท่านก็สามารถดูแลนางดีๆได้ อีกทั้ง ใช้เด็กเป็นข้อต่อรองกับหญิงหนึ่งคน เป็นเรื่องที่ง่ายกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว”

“ความหมายของเจ้าคือ ให้ข้าไปทำดีกับนังปีศาจนั่นหรือ！”เสียงของซ่านต้วนเฟิงสูงขึ้นเรื่อยๆ แล้วเริ่มดำเนินปฏิการ

อูกงกงที่ยืนอยู่ข้างๆจึงรีบเปิดปากพูดขึ้น“มาม่าพูดก็ไม่มีผิด ตอนนี้เรื่องที่สำคัญที่สุดนั่นก็คือให้นางพูดวิธีอมตะออกมาให้ได้ ทางที่ดียังสามารถให้ท่านใช้ประโยชน์ได้อีก”

ไฟอันเร่าร้อนสุมอยู่ที่อกของซ่านต้วนเฟิง ในตอนแรกคิดอยากจะปฏิเสธ

แต่สามวันมานี้การที่ต้องพบเจอกับทางตันทุกครั้ง ในที่สุดก็ทำให้ซ่านต้วนเฟิงลังเลตัดสินใจไม่ได้

จนกระทั่งเช้าตรู่ของวันนี้ สายตามองดูหิมะขาวโพลนที่ร่วงโรยโปรยลงมา ในตอนแรกเขายังอยากจะแอบขี้เกียจ แต่กลับถูกอูกงกงเคาะประตูเสียงดัง ตะโกนเสียงดัง“ท่านอ๋องเกิดเรื่องใหญ่แล้ว！”