บทที่ 759 ไต่สวน

บทที่ 759 ไต่สวน

จางเหยียงซานไม่ได้ออกจากค่ายทหารมาเป็นเวลานานแล้ว

ในวันนี้ซ่านจินจื๋อกับซ่านเชียนหยวนพาอ้ายหยินที่กลับมาพร้อมกับความพ่ายแพ้ เขาเดินก้มหน้าก้มตาออกมาจากด้านหลัง ขาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยเป็นทางยาว ดวงตาจ้องมองไปที่ซ่านจินจื๋อไม่วางตา แล้วเอ่ยเสียงต่ำ“ท่านอ๋อง ตอนที่นางจากไปนางได้นำยาถอนพิษไปด้วยบางส่วนใช่หรือไม่？”

ซ่านจินจื๋อกระโดดลงจากม้าด้วยสีหน้านิ่งเฉย แล้วโยนหมวกที่เต็มไปด้วยเลือดไปให้ข้ารับใช้ ขมวดคิ้ว“ทำไม？”

“ถ้าหากนางแอบทดลองยาถอนพิษ อาจจะทำให้นางตายเร็วขึ้นก็เป็นได้”จางเหยียงซานรีบส่ายหน้า แล้วเดินไปยังด้านหน้า“ร่างกายของเขาไม่ปกติเหมือนดั่งเดิม มาวันนี้ยังคงเดินตรงไปข้างหน้า เป็นเพราะภายในร่างกายยังมีพิษไหลเวียนอยู่ ขอเพียงแค่สามารถถอนพิษได้หนึ่งอย่าง ความสมดุลทุกอย่างก็จะถูกทลายไปจนหมด หรือนางอาจจะนอนหลับไม่ตื่นก็เป็นได้！”

ซ่านจินจื๋อขมวดคิ้วเป็นปมแน่น ไม่ได้ยินเสียงข้างหลังที่ซ่านเชียนหยวนจัดการกับเล่าพวกที่พ่ายแพ้สงครามอย่างไรแล้ว มีเพียงมือที่คว้าแขนของจางเหยียงซานเดินตรงเข้าไปในค่ายทหาร ให้ทหารที่เขียนหนังสือได้ลงมือเขียนจดหมายส่งไปให้ซ่านเซิ้งหาน

หงเซียวที่ได้ยินข่าวเรื่องนี้ ก็รีบเอ่ยขึ้นว่า“องค์หญิงส่งเชี่ยวชาญชำนาญเรื่องตำรับยา แน่นอนว่าไม่มีวันเสี่ยงกับอันตรายเช่นนี้เป็นแน่ ท่านอ๋องไม่จำเป็นต้องกังวล”

ได้ยินเขาพูดดังนั้น จางเหยียงซานที่กดดันจนมึนงงได้แต่กะพริบตาปริบๆ พอได้สติกลับมา“ก็จริง……”

ซ่านจินจื๋อพยายามสงบสติอารมณ์ตัวเองถึงค่อยๆบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง

การแพทย์ของเวยเอ๋อดีขนาดนั้น เรื่องนี้คงไม่มีวันเกิดขึ้นเป็นแน่

พอคิดได้ดังนั้น ม่านที่อยู่ตรงประตูก็ถูกเปิดออก ในมือของฉีหรัวกุมกระบอกไม้ไผ่ที่ถูกเปิดออกมาแล้ว ขมวดคิ้วพลางพูดขึ้นมาว่า“เสียนเฟยเนี๊ยงเนี๊ยงให้คนส่งข่าวมาแล้ว ให้พวกเรารีบกลับไป หลายวันก่อนเฟยฮุยได้ขึ้นเป็นฮองเฮาคนใหม่แล้ว ตระกูลตงฟางอยู่เบื้องหลังของฮุยเฟย ได้ให้การสนับสนุนซ่านเซิ่งหานเป็นรัชทายาท แต่เรื่องที่แปลกก็คือ นอกจากกลุ่มของเมิ่งซู่ ”

“เขาไปเป็นกบฏทรราชตั้งแต่เมื่อไหร่กัน？”ซ่านจินจื๋อถามขึ้น

“เขาเริ่มติดต่อกับกู้เฉิงตั้งแต่อายุสิบกว่าขวบ รวมถึงเขายังอาศัยอำนาจของกู้เฉิงเข้าควบคุมด่านชายแดนให้มั่นคง ฮ่องเต้กับพวกขุนนางจำนวนไม่น้อยต่างคิดว่าเขาเป็นผู้บริสุทธิ์ เพราะว่าซ่านต้วนเฟิงเป็นแพะรับบาปของซ่านเซิ่งหาน แต่ตงฟางเซ่อของฮองเฮากลับหนุนหลังให้กับซ่านเซิ่งหาน มาวันนี้อ๋องจิ้งท่านหากกลับไปพร้อมกับอ๋องจงผิง เกรงว่าถึงเวลานั้นท่านกับซ่านเซิ่งหานจะต้องถูกต้าหลี่เซ่อไต่สวนเป็นแน่”ฉีหรัวขมวดคิ้วแน่น ถึงนางที่แม่ค้าก็รู้ถึงความลับในนั้น

ถ้าหากซ่านเซิ่งหานกับซ่านจินจื๋อทั้งสองคนมีความเป็นไปได้สูงที่สุดที่จะถูกฮ่องเต้ไต่สวน ถ้าอย่างนั้นองค์ชายที่เหลือก็จะโอกาสเท่าเทียมกัน

แต่ในขณะเดียวกัน คนร้ายที่อยู่เบื้องหลังคือใครกัน คนที่ลงมือกับฮ่องเต้เป็นใคร ไม่สามารถที่จะตัดสินได้

อย่างไรเสียพอกลับไปที่เมืองเทียนเหยียนแล้ว ไม่เพียงแค่องค์ชายเก้าที่สามารถสืบทอดบัลลังก์ของฮ่องเต้ได้ องค์ชายที่เหลือที่อายุสิบกว่าปีก็มีโอกาสเหมือนกัน อีกทั้งมารดาของพวกเขายังอยู่ในวังหลัง นอกเสียจากหาคนที่ลงมือวางยาฮ่องเต้จนเจอ……

“เพราะฉะนั้นเขาเคยก่อกบฏทรราชจริง”หงเซียวกลืนน้ำลายดังเอือก นี่เป็นโทษร้ายแรง“เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว พวกเราก็ไม่สามารถเป็นพันธมิตรกับเขาได้แล้วสินะ”

“ที่ซ่านเซิ่งหานสามารถก้าวมายินอยู่ในจุดทุกวันนี้ได้ ไม่ใช่คนโง่ ตอนนั้นเขาไม่มีใครให้พึ่งพา บรรดาพี่น้องยิ่งไม่ชอบรัชทายาทอย่างเขา ตอนนั้นเขาให้กู้เฉิงมาคอยหนุนหลังให้เขาก็ไม่ใช่เรื่องที่ทำไม่ได้ แต่พูดถึงการก่อกบฏแล้ว ข้ามีความเห็นพ้องต้องกันกับเวยเอ๋อ จะทำไม่ได้เป็นอันขาด”ซ่านจินจื๋อหัวเราะอย่างเยาะเย้ยไปหนึ่งครั้ง ถ้าหากเขาทำอะไรมามากมายที่เป็นการทรยศต่อบ้านเมือง มาวันนี้บัลลังก์ฮ่องเต้อยู่ในมือของเขานานแล้ว อย่างไรเสียตอนนั้นกู้เฉิงก็มีอำนาจใหญ่โตคับฟ้า ก็ไม่เห็นว่าซ่านเซิ่งหานจะได้รับประโยชน์อะไรมากนัก

ฉีหรัวรีบพูดขึ้นมาว่า“ไม่เพียงแต่เท่านี้ ฮ่องเต้ยังมีราชบัญชาส่งตัวพวกขุนนางไปจับตัวซ่านเซิ่งหานมา”

“เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว เขาจึงไม่สามารถส่งสารได้อีกแล้ว”ซ่านเชียนหยวนที่จัดการเก็บกวาดเรื่องเมื่อสักครู่เสร็จแล้วจึงเดินตามเข้ามา เห็นเสื้อผ้าอันสะอาดเรียบร้อยของฉีหรัว เพียงแต่ก้าวถอยหลังแล้วเก็บมือที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดไปสองสามก้าว

“ดูท่าแล้วขุนนางพวกนั้นจะมีหลักฐานอยู่เยอะพอตัว แต่คงไม่มากขนาดนั้น”สายตาของซ่านจินจื๋ออันตรายมาก ดูท่าแล้วคนที่อยู่เบื้องหลังเตรียมที่ถอยหลังเดินออกมา แต่พอนึกขึ้นมาได้“เรื่องความเป็นอมตะนั่นที่ด่านลั่วส่วย……”

“ฮ่องเต้อนุญาตส่งสารให้พี่สามอยู่ต่อเพื่อจัดการ แต่ต้องมีขุนนางท้องที่กับราชทูตสองคนคอยจับตาดูไว้”ฉีหรัวพูดเช่นนี้ แล้วจึงหยิบจดหมายลับออกมา“อีกอย่าง ขุนนางของเอ่อตานให้ส่งตัวกู้อ้าวเวยออกมา พอฮ่องเต้ปฏิเสธแล้ว แสดงให้เห็นว่าในเมื่อทั้งสองแคว้นมีสัมพันธไมตรี ควรจะต้องเชื่อและไว้ใจซึ่งกันและกันไป จึงตัดสินใจส่งองค์ชายหกไปเปลี่ยนที่เอ่อตาน แสดงความจริงใจ”