บทที่ 760 จุดจบใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว

บทที่ 760 จุดจบใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว

ซ่านต้วนเฟิงไม่สงสัยหยุนชิงหยางที่รักหลานสาวของตัวเองอย่างไม่ลืมหูลืมตา

เดินออกไปจากห้องอย่างเงียบๆ อูกงกงที่อยู่ข้างๆนำข่าวที่ได้รับมาจากทางด้านซ่านเซิ่งหาน บอกกับเขา“ซ่านเชียนหยวนกับซ่านจินจื๋อพาคนเตรียมกลับเทียนเหยียนแล้ว”

“แต่มาวันนี้กู้อ้าวเวยกลับสลบไสล พวกเราไปที่ด่านลั่วส่วยได้สักที พิธีที่เห็นก็เป็นเพียงแค่สิ่งที่ตบตาคน！”กำปั้นของซ่านต้วนเฟิงต่อยไปที่เสาต้นหนึ่ง“หญิงสาวที่ตายไปแล้วครึ่งหนึ่งเหมือนไม่มีชีวิตอยู่นั่นก็คือศัตรู！”

สายตาของอูกงกงมีเมฆหมอกผ่านแวบไป แล้วจึงพูดต่อไปว่า“ถึงแม้ซ่านจินจื๋อจะออกเดินทาง แต่ลูกน้องของเขาอีกกลุ่มหนึ่งเหมือนกำลังไล่ตามรถม้าที่เราปล่อยออกไป อยากจะมั่นใจเรื่องของกู้อ้าวเวยให้แน่ชัด”

พอพูดถึงตรงนี้ ความโกรธเกรี้ยวของซ่านต้วนเฟิงมลายหายไปจนสิ้น

สิ่งที่มาแทนที่นั่นก็คือแววตาของความขี้เล่น“ในเมื่อพวกเขาอยากรู้ ก็ให้พวกเขารู้นั่นแหละ”

“ตอนนี้อย่าทำให้อะไรผลีผลาม พวกเราไม่ควรแพร่งพรายออกไป”อูกงกงขมวดคิ้ว

“ใครบอกว่าจะแพร่งพรายล่ะ เจ้าส่งคนไปดักลอบทำร้ายรถม้า ทำท่าทางเลียนแบบทหารชุดดำของซ่านเซิ้งหาน ให้พวกเขาแย่งชิงรถม้าไป เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว รอจนพวกเขาสองไปเจอกันที่เทียนเหยียน หลังจากนั้นไม่มีใครหากู้อ้าวเวยพบ สถานการณ์อย่างนั้น มันน่าสนุกกว่านั้นเยอะ！”ซ่านต้วนเฟิงยกมุมปากยิ้มขึ้นอย่างชั่วร้าย รู้สึกสบายใจขึ้นมาไม่น้อย

อูกงกงในตอนนี้ก็ยิ้มตามเขา แล้วรีบจัดการหาคน

“แต่ พวกเรา……”อูกงกงยังคงไม่เข้าใจ

“ในเมื่อขุนนางพวกนั้นต่างลบล้างความอยุติธรรมให้ข้าแล้ว แน่นอนว่าเราต้องกลับไปร้องทุกข์ทวงความยุติธรรมถึงจะดี”ซ่านต้วนเฟิงพูดเช่นนั้น แล้วพาอูกงกงเดินจากไป

แต่คนที่อยู่ภายในห้องกลับไม่มีคนรู้ว่าบัดนี้ดวงตาคู่หนึ่งค่อยๆลืมขึ้น หายใจรัวเร็วยืดหลังขึ้นตรง หยุนชิงหยางกลับกดไหล่ของนางอย่างระมัดระวัง จนเห็นนางหายใจเป็นปกติ ถึงค่อยๆผละมืออันสั่นเทาออก ได้เพียงแต่มองอยู่อย่างนั้น แต่กลับไม่กล้าเปิดปากพูดกับยามที่เฝ้าอยู่ประตูด้านข้าง

กู้อ้าวเวยค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ ผ่านไปนานมากถึงค่อยๆจับมือของหยุนชิงหยางขึ้นมา เปิดปากพูดอย่างหายโรยริน“เลือดมังกร……มีฤทธิ์ร้ายแรง……สามารถใช้ได้”

หยุนชิงหยางตะลึงไปชั่วครู่ แล้วจึงสังเกตเห็นในปากของกู้อ้าวเวยตอนนี้ที่ค่อยๆอ้าปากจนเห็นเม็ดยาสีดำเล็กๆ

นางคำนวณเวลาที่ต้องฟื้นตื่นขึ้น

หัวใจของหยุนชิงหยางบีบรัดจนแน่น แต่กลับคิดถึงว่าหากตอนที่นางฟื้นตื่นขึ้นข้างกายไม่มีใคร หรือมีเพียงซ่านต้วนเฟิง จะทำอย่างไร

“มันอันตรายมากเกินไป……”ถ้าหากหยุนชิงหยางไม่อยู่ตรงนี้ หรือแม้แต่วิธีจะเรียกนางฟื้นตื่นคงจะไม่มีใครรู้

แต่กู้อ้าวเวยกลับแค่เพียงไอคอกแคกสองครั้ง กลืนพิษพวกนั้นลงไปอย่างลำบาก เรี่ยวแรงของนิ้วมือค่อยๆหายไป ในที่สุดก็หลับไปอีกครั้ง ราวกับเมื่อครู่ไร้ซึ่งเสียงใดๆ

หยุนชิงหยางกุมมืออันเย็นเฉียบของหลานสาวแน่น ดวงตาอันพร่ามัวในตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความอาฆาต

พวกเขาที่เป็นคนของตระกูลหยุน ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์ที่เป็นอยู่ดั่งทุกวันนี้

……

ในขณะเดียวกันนั้น ในที่พักเดินทางของแคว้นเทียนเหยียน

หยุนหว่านแกะผ้าสีดำที่ปิดบังใบหน้าออกวางไว้ข้างๆ รอยแผลเป็นทางยาวอยู่บนใบหน้าของนางช่างระคายตายิ่งนัก จื่อเหมิงและหลิ่วเอ๋อต่างยืนหันหลังให้กัน จนในที่สุดก็ก้มหน้าไม่พูดอะไร ไม่ไปมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามของหยุนหว่าน

หยุนหว่านไม่ได้พบซ่านต้วนโฉงเป็นเวลานานแล้ว และตอนนี้ซ่านต้วนโฉงยังคงจ้องมองนางอย่างไม่ละสายตา“ข้าคิดว่าเจ้าตายไปแล้ว”