บทที่ 761 ไม่แบ่งรัก ไม่แบ่งงาน

บทที่ 761 ไม่แบ่งรัก ไม่แบ่งงาน

ในวันที่ฤดูใบไม้ผลิ ด้านนอกของแคว้นเทียนเหยียนหุบเขาสีเขียวมรกต

ไปจับขบวนของซ่านจินจื๋อกับซ่านเซิ่งหานพบเจออย่างไม่คาดฝัน และรถม้าของกู้อ้าวเวยก็เกิดเจอดักโจมตีเหมือนทั้งคู่จะได้ยินพร้อมกัน สายตาของคนทุกผู้มองมา ซ่านจินจื๋อโกรธจนทำร้ายซ่านเซิ่งหานตกลงมาจากรถม้า ถ้าหากไม่มีคนของซ่านเชียนหยวนห้ามไว้ ตอนนี้ทั้งสองคนจะกลับไปอย่างขาดแขนขาดขา

เรื่องนี้ถูกรายงานขึ้นไปยังพระราชสำนัก ฮ่องเต้โกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก ขอร้องให้รอทั้งสองกลับมาแล้วจะจัดการขังไว้ในจวนของซ่านเชียนหยวน อีกด้านหนึ่งจะให้ต้าหลี่เซ่อชิงกับนางกำนัลและกงกงทำงานร่วมกัน ตามหาคนที่ลงมือวางยาให้เจอเสียก่อน ศาลไต่สวน ให้คนไปตรวจค้นขีปนาวุธที่อ๋องจิ้งไม่ได้รายงานและหลักฐานที่องค์ชายสามก่อกบฏ ทั้งสองที่เห็นว่าหัวจะรักษาไว้ไม่ได้

ในเวลานี้นั่นเอง ทั้งสองถูกควบคุมตัวให้อยู่ในจวนของซ่านเชียนหยวน กลับมีแต่ความเงียบสงบ

ฉีหรัวในตอนแรกคิดอยากทำตัวอยู่เหนือปัญหา ติดต่อหลิวเอ๋อและจื่อเหมิงที่อยู่ยังโรงเตี๊ยมให้ตามหาเบาะแสของกู้อ้าวเวย แต่จื่อเหมิงและหลิวเอ๋อก็ต่างไม่อยู่ นางทำได้เพียงแค่มาเก้อ ซ่านเชียนหยวนข้อร้องอ้อนวอนให้นางไปพักที่จวนสองสามวัน นางทำได้เพียงแค่นำเรื่องนี้ส่งต่อให้หยินเชี่ยวกับฉีหลิน นำของมากันเอง

พอวันนี้มาถึง เห็นซ่านจินจื๋อกับซ่านเซิ่งหานนั่งรับประทานอาหารด้วยกัน ทั้งสองต่างไม่พูดไม่จาอะไร

นางจึงกระแอมไอไปสองครั้ง ทำความเคารพแล้วค่อยนั่งลง นั่งอยู่ข้างๆซ่านเชียนหยวน พึ่งหยิบจับตะเกียบขึ้นมาก็ได้ยินเสียงของซ่านเซิ่งหานดังขึ้น“ข้าร่วมมือกับกู้เฉิงจริงๆ แต่กู้เฉิงกับคนที่พ่ายศึกพวกนั้นเป็นคนที่ข้าใช้งาน พวกที่ถูกไต่สวนอยู่ที่ศาลเป็นคนของข้า เป็นคนอีกกลุ่มหนึ่ง ”

“จากที่กล่าวมานั้น คนพวกนี้อาจจะเป็นองค์ชายคนอื่นๆก็เป็นได้ อย่างไรเสียคนของซ่านต้วนเฟิงถูกจัดการถอนรากถอนโคนไปจนหมดสิ้นแล้ว”สีหน้าของซ่านจินจื๋อ แต่ถ้าหากสังเกตอย่างละเอียด แม้กระทั่งสามารถมองเห็นชามใบเล็กๆเริ่มมีรอยแตกร้าว

ฉีหรัวตะลึงงัน แม้แต่ตะเกียบยังไม่กล้าขยับ ซ่านเซิ่งหานเริ่มเปิดปากพูดอีกครั้ง“สามารถสงสัยองค์ชายหกได้”

“ข้าเพียงอยากจะรู้ว่า……”ชามและตะเกียบที่อยู่ในมือของซ่านจินจื๋อในที่สุดก็แตกละเอียดเม็ดข้าวสีขาวร่วงหล่นตามตัวของเขา“ใครกันแน่ที่ลักพาตัวเวยเอ๋อ！”

ตะเกียบที่อยู่ในมือของฉีหรัวแทบจะร่วงลงพื้น จ้องมองดวงตาของซ่านจินจื๋อเต็มไปด้วยเส้นเลือดที่ปกติจะนิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหวอย่างตกตะลึง

“พวกเราน่าจะใจเย็นๆแล้วค่อยๆวิเคราะห์เหตุการณ์”ซ่านเซิ่งหานที่เห็นเป็นเรื่องปกติเปิดปากพูด กัดฟันพูด“เสด็จอา”

ซ่านเชียนหยวนจึงรีบลุกยืนขึ้น แล้วจึงเดินไปข้างกายของซ่านจินจื๋อ“เสด็จอา ข้าได้ส่งคนไปตามหาแล้ว……”

“เหตุใดองค์ชายเก้าถึงสามารถมาถึงแคว้นเทียนเหยียนในเวลานี้ได้？”ซ่านจินจื๋อจึงคว้าเสื้อของซ่านเชียนหยวน ความกดดันรอบกายทำให้หน้าผากของฉีหรัวมีเหงื่อผุดขึ้นบางๆ

“ยังมีเวลาครึ่งเดือน ก่อนหน้านี้ พวกเราไม่ควรทำตามแผนที่วางไว้ รีบเข้าวังตามหาคนร้ายที่อยู่เบื้องหลังใช่หรือไม่？”ซ่านเชียนหยวนวางมือลงอย่างระมัดระวัง นวดมือให้ฉีหรัว

ฉีหรัวขมวดคิ้วเป็นปมแล้วมองไปยังซ่านจินจื๋อ

นางคิดไม่ถึงว่าซ่านจินจื๋อจะเป็นชายที่บ้าคลั่งเพราะผู้หญิง อีกทั้งในความคิดของนาง ถึงคนกลุ่มนี้จะอาศัยช่วงชุลมุนแล้วใช้แฝงตัวเป็นทหารชุดดำมาพาตัวกู้อ้าวเวยไป เป็นเพียงแค่การสงบศึกชั่วคราวระหว่างซ่านเซิ่งหานกับซ่านจินจื๋อ คนที่อยู่เบื้องหลังยังซ่อนตัวอยู่ ถ้าหากทุกอย่างไม่ใช่เรื่องที่กู้เฉิงหักหลัง ถ้าอย่างนั้นสิ่งที่ซ่านเซิ่งหานสามารถควบคุมได้ก็จะสมบูรณ์มากขึ้น

อย่างเช่นในที่สุดซ่านต้วนเฟิงก็เป็นหุ่นเชิดในมือของเขา และกู้เฉิงก็ยืนข้างเขาในตอนนี้

ถ้าเป็นอย่างนี้ ปลายธนูก็จะถูกชี้เป้าไปไปยังองค์ชายเก้า คนกลุ่มนั้นตอนนี้ยังคงรักษาสมดุล และจะใช้เวลาในวันที่ฮองเฮาคนใหม่รับตำแหน่ง ทำตัวเป็นกลางเพื่อแสดงให้เห็นถึงความจงรักภักดีต่อฮ่องเต้ ถ้าเป็นอย่างนี้ องค์ชายหกเป็นคนที่น่าสงสัยมากที่สุด

“คนร้ายที่อยู่เบื้องหลังก็จะไม่กลับมาอีก ขอเพียงกำจัดองค์ชายหกและองค์ชายเก้าให้พ้นทาง ทำให้ซ่านเซิ่งหานขึ้นรับตำแหน่งรัชทายาทได้ก็พอ”ซ่านจินจื๋อปล่อยคอเสื้อของซ่านเชียนหยวน ใช้มือข้างหนึ่งยันโต๊ะไว้ ใช้มืออีกข้างบีบนวดที่ขมับเบาๆ“ถ้าเทียบกับเมื่อก่อนแล้ว ข้าชอบการจู่โจมมากกว่า”

เมื่อครู่ยังบ้าคลั่งเพราะผู้หญิงคนหนึ่งนิ่งเงียบลงมากะทันหัน ซ่านเชียนหยวนกับซ่านเซิ้งหานต่างไม่คาดคิด