บทที่ 765 ไม่ใช่ตะเกียงที่ประหยัดน้ำมัน

บทที่ 765 ไม่ใช่ตะเกียงที่ประหยัดน้ำมัน

ชิงจือค่อยๆแกะเชือกสีแดงที่มัดอยู่ที่ข้อมือเล็กของกู้อ้าวเวยจากไม้ที่แกะสลักอันเล็กอันน้อยออกอย่างระมัดระวัง

ในระหว่างนั้นยังวางเลือดมังกรสีเทาก้อนหนึ่งไว้ส่วนหนึ่ง ในตอนที่ถูกขังอยู่นั้น ท่านตาเคยมายืนยันกับท่านแม่แล้ว ตอนนี้เขาเพียงแค่นำก้อนเล็กๆที่ถูกท่านแม่แบ่งไปส่วนหนึ่งนานแล้วนำอีกส่วนหนึ่งมาไว้ตรงที่เครื่องประดับตรงเอว เครื่องประดับพวกนี้เกือบทุกอย่างแทบจะมาจากท่านตาฉูหลี่

บนเตียงมีหญิงสาวคนหนึ่งที่ไม่มีวี่แววจะฟื้นตื่นขึ้นมา ชิงจือขยี้ตาที่ร้องไห้จนเจ็บแสบไปหมด แล้วค่อยๆกุมมืออันเย็นเฉียบของกู้อ้าวเวยอย่างเบามือ นำเลือดมังกรที่ท่านตาสั่งไว้มาวางตรงข้างๆจมูกของนาง แล้วเอ่ยเสียงเบา“ท่านแม่ ท่านรีบตื่นเถิด พวกเราจะต้องกลับบ้านเร็วๆ……”

เสียงของชิงจือถูกยามที่เฝ้าอยู่ประตูด้านนอกได้ยินอย่างชัดเจน

เพียงแต่เป็นเสียงของเด็กเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นเด็กที่อายุไม่ถึงสิบขวบจะสามารถทำอะไรได้ เขาไม่ได้ถูกกู้อ้าวเวยเลี้ยงด้วยซ้ำ

ในตอนที่กู้เฉิงมานั้น ยามยืดตัวตรงขึ้นด้วยสัญชาตญาณ รอจนถูกถามแล้วถึงได้เปิดปากพูด“เป็นเพียงแต่คำพูดของเด็กที่อยากเจอแม่เท่านั้น แล้วยังได้ยินเสียงเทน้ำ เด็กคนนั้นบอกว่าจะป้อนน้ำ”

“เปิดประตู”กู้เฉิงพูดด้วยสีหน้าอันเคร่งขรึม

ยามรีบหยิบกุญแจออกมาแล้วเปิดประตูออกมา กู้เฉิงรีบเดินเข้าไปยังด้านใน แล้วจึงเห็นชิงจือค่อยๆป้อนน้ำให้กู้อ้าวเวยอย่างระมัดระวัง เพียงแต่น่าเสียดายที่คนที่หลับอยู่ไม่มีความรู้สึกใดๆ น้ำสาดกระเซ็นโดนหมอน มีร่องรอยของคราบหยดน้ำอยู่ดวงใหญ่ ชิงจือรีบมุดตัวเข้าตรงมุมของเตียงอย่างกระวนกระวาย แม้กระทั่งยังดึงหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงให้ถอยหลังเล็กน้อย

ถ้าหากยังไม่มีวิธีที่สามารถรักษากู้อ้าวเวยได้ เกรงว่าถึงจะใช้ไม้อ่อนไม้แข็งก็ไม่มีประโยชน์อะไร

พอกระแอมเบาๆแล้ว กู้เฉิงก็เอามือไขว้หลัง แล้วเขาก็แสร้งทำตัวเป็นพ่อที่ดีในความทรงจำของกู้อ้าวเวย บนใบหน้ามีรอยยิ้มอันอ่อนโยนเดินไปยังข้างๆเตียง มองดูชิงจือ“ถ้าหากพูดตามศักดิ์แล้ว เจ้าควรจะต้องเรียกข้าว่าท่านตาถึงจะถูก”

“ท่านตาของข้าไม่ใช่คนชางหลาน”ชิงจือดึงแขนของกู้อ้าวเวย ดึงคนที่นอนอยู่บนเตียงไปข้างๆเล็กน้อย

“เจ้ารู้ว่าข้าคือคนชางหลาน？”ดวงตาของกู้เฉิงเป็นประกายเล็กน้อย เพียงแต่มือที่จับอยู่บนหัวเตียงนั้นจับแน่นขึ้น

“คนของแคว้นเอ่อตานมีความน่าเชื่อถือกว่าคนของแคว้นชางหลานเยอะ แม้แต่ลูกสาวของพวกเขาถูกฝึกอบรมให้ตัวยืดตรงอย่างสง่าผ่าเผย ถ้าหากหลังไม่ตรงก็จะมีแต่คนสมน้ำหน้าเยาะเย้ย และข้าได้ยินท่านแม่พูดถึงท่านอีกด้วย ว่าท่านไม่ใช่คนดี”ชิงจือมีดวงตากลมโต แต่สิ่งที่พูดออกมากลับเหมือนผู้ใหญ่

สีหน้าของกู้เฉิงเปลี่ยนไปดูน่าเกลียดทันที ยู่หงที่อยู่ด้านหลังยังเงื้อมือขึ้นเตรียมจะไปจับตัวเขา ชิงจือกลับยืดคอตะโกนเปิดปากพูด“ท่านพ่อยังเคยบอกว่า มนุษย์เราต่างก็ต้องตายกัน หากวันนี้ข้าตายแล้ว ท่านแม่กับท่านพ่อก็จะไม่มีวันปล่อยเจ้า！”

สมกับเป็นเด็กที่ซ่านจินจินจื๋อสอน！

ยกมือขึ้นห้ามยู่หง กู่เฉิงเก็บสีหน้าเมื่อครู่ แล้วเอ่ยเสียงเยือกเย็น“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะส่งเจ้ากลับไป ไปส่งข่าวให้พ่อของเจ้า ว่าแม่ของเจ้าในตอนนี้อยู่ในเงื้อมมือของข้า”

“ใต้เท้า！”ยู่หงตะลึงงัน แบบนี้ไม่ใช่การเปิดโปงหรอกหรือ！

“หุบปาก！เจ้าคิดว่าที่ซ่านจินจื๋อทำอะไรมากมายขนาดนี้ เป็นเพียงแค่เรื่องไม่ช้าก็เร็ว ตอนนี้เราใช้เป็นข้อต่อรองของเขาดีกว่า ถึงอย่างไรเสียเขาก็ไม่ใช่คนที่จะแย่งชิงบัลลังก์อยู่แล้ว”กู้เฉิงตะโกนพูดออกไป ไม่สนใจสิ่งที่ยู่หงหักห้ามแม้แต่น้อย ยัดตัวของชิงจือที่ร้องไห้โวยวายไปให้อูกงกงที่อยู่ตรงหน้าประตู“นำเขาส่งคืนไปให้ซ่านจินจื๋อเพื่อแสดงความจริงใจ！แล้วบอกกับซ่านจินจื๋อด้วย ถ้าหากเขายังอยากเห็นกู้อ้าวเวยกลับไปอย่างปลอดภัย ก็ให้ช่วยซ่านต้วนเฟิงชิงบัลลังก์ด้วย”

“อ๋องจิ้งน่าจะ……”