ตอนที่ 788
บทที่ 788 สอนให้รู้จักการให้เกียรติ
October 31, 2026
บทที่ 788 สอนให้รู้จักการให้เกียรติ
การเจริญเติบโตของลูกทำให้กู้อ้าวเวยตกใจ
เมื่อก่อนยังสามารถมานอนในอ้อมกอดของนางได้ แต่ตอนนี้แขนขายาวหมดแล้ว ครั้งแล้วที่พบกันยังไม่ได้สังเกต แต่ครั้งนี้ชิงจือเอ่ยปากพูดขึ้นมา ทำให้กู้อ้าวเวยตอบกลับไม่ได้ “ท่านแม่ทิ้งข้าไว้แล้วหนีไปอีกแล้ว”
ชิงจือนั่งจับมือบนตักของนาง นั่งก้มหน้าให้นางเห็นแต่คอ
นางยิ้ม แล้วเอาลูกมากอดในอก “แม่ต้องออกไปสักพักหนึ่งนะ”
ชิงจือก็ทำท่าจะร้องไห้ ซ่านจินจื๋อก็เอาชิงจือมากอดไว้ แล้วมองขวางกู้อ้าวเวย “เงียบไปก่อน”
“ถึงแม่เขาจะเป็นเด็กผู้ชาย แต่ก็เป็นคนเหมือนกัน เขาควรจะรับรู้ว่าพวกเราทำอะไร นี่เป็นสิทธิ์ของเขา กู้อ้าวเวยก็เริ่มไม่ชอบท่าทางของซ่านจินจื๋อที่ให้ท้ายลูกแบบนี้ ตอนที่นางยังเป็นเด็ก เกลียดที่ผู้ใหญ่เอาตัวเองเป็นใหญ่ สุดท้ายก็จากไปโดยไม่บอก โดยให้นางอยู่คนเดียวโดยไม่รู้เหตุผล”
“เขายังเด็ก ไม่เหมือนกับเจ้าและข้า” ซ่านจินจื๋อลูบหลังชิงจือ “เดี๋ยวข้าจะอธิบายให้เขาเอง”
กู้อ้าวเวยอยากจะพูด แต่ก็เงียบไป แล้วลูบหน้าผากขอโทษซ่านจินจื๋อ
ซ่านต้วนเฟิงก็มีสติอยู่ตลอดเวลา เพราะกลัวว่าสองคนนี้จะเล่นแง่อะไรกับตนเอง พอรอให้ซ่านจินจื๋อปลอบชิงจือแล้ว ก็พูดขึ้นว่า “พวกเราไปกันได้แล้ว”
ชิงจือรีบเงยหน้าขึ้นมา และมองกู้อ้าวเวยอย่างน่าสงสาร
กู้อ้าวเวยก็เดินเข้าไป แล้วก้มลงจูบที่หัวของเขา ถึงแม้การกระทำเช่นนี้จะไม่เหมาะกับยุคสมัยนั้น ซ่านต้วนเฟิงก็รู้สึกขนลุก แต่กู้อ้าวเวยก็ยังเอามือจับหน้าของลูกไว้ด้วย แล้วจูบลงอีก “แม่อยากได้การเห็นด้วยจากเจ้านะ”
มือนางยังจับอยู่ แต่ว่านั่งยองยองลงบนเท้าของซ่านจินจื๋อ โดยไม่สนกระโปรงที่ยาวระพื้น แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าลูกอย่างอบอุ่น แล้วรออย่างสงบ
สักพัก ชิงจือก็คว้าแขนเสื้อของซ่านจินจื๋อ “ตกลงอะไรหรือ?”
“แม่เจ้าจะออกไปแก้ปัญหาที่มารบกวนพ่อไว้หลายปี เพื่อสิ่งนี้ แม่เจ้าจะออกไปนานหน่อย เจ้าจะได้พบแม่และพ่อยากขึ้น” กู้อ้าวเวยมองสายตาไร้เดียงสาของเขา แล้วพูดเสียงต่ำว่า “เจ้าอาจจะคิดถึงพ่อกับแม่จนนอนไม่หลับ หรือไม่ก็ถูกเพื่อนล้อว่าไม่มีพ่อแม่อยู่ด้วย”
ดูเหมือนว่าชิงจือจะร้องไห้จริงๆ ซ่านจินจื๋อมองขวางกู้อ้าวเวย แต่นางก็ไม่กลัว
เสียงของกู้อ้าวเวยก็ยังคงนิ่มๆ “แต่แม่รับรองว่า แม่รักเจ้ามากที่สุดกว่าใครในโลกนี้ แล้วยังปฏิบัติกับเจ้าเสมอผู้ใหญ่คนหนึ่ง แม่เคยบอกเจ้าหลายเรื่อง รวมทั้งเรื่องที่ไม่เหมาะกับวัยเจ้าด้วย”
ซ่านต้วนเฟิงขมวดคิ้ว ว่านี่จะเป็นสัญญาณลับอะไรหรือเปล่า
ซ่านจินจื๋อไม่เคยได้ยินสิ่งพวกนี้ แล้วหันไปมองเด็กที่เรียนรู้ที่จะเริ่มเก็บความลับ ส่วนชิงจือก็ยืนเอานิ้วกดที่ฝ่ามือ หายใจเข้าออก แล้วพูดว่า “แต่ข้าก็ยังไม่อยากให้แม่จากไป......แล้วอีกอย่าง พวกเขาเป็นคนไม่ดี”
“เช่นนั้นแม่จะอยู่ด้วย” กู้อ้าวเวยพูดไปเอามือบีบแก้มเขาไปด้วย
“กู้อ้าวเวย ........นี่เจ้า” ซ่านต้วนเฟิงเอามือตบโต๊ะลุกขึ้น
ในตอนที่ซ่านจินจื๋อไม่รู้ว่าสองแม่ลูกคุยอะไรกัน ชิงจือก็มองกู้อ้าวเวยนิ่งๆ สักพักใหญ่ก็พูดว่า “ข้าอยากเรียนการต่อสู้”