บทที่ 787 การแลกเปลี่ยนลุล่วงไปด้วยดี

บทที่ 787 การแลกเปลี่ยนลุล่วงไปด้วยดี

โซ่ตรวนที่มัดขาของซ่านจินจื๋อและกู้อ้าวเวย มีเพียงแผนในมือของกู้เฉิง

รีบเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่มีประสบการณ์มากกว่าทั้งสองคนรวมกัน ถึงเวลานั้นก็จะแพ้ยกกระดาน ที่คุยกันเมื่อคืน ซ่านจินจื๋อก็แค่อยากจะเปิดอกกับพี่ชายตน แล้วให้ซ่านเซิ่งหานไปสืบเรื่องนี้ ก่อนหน้านี้ ไม่มีใครรู้ว่าดาบเล่มนั้นจะเล็งมาทางซ่านต้วนโฉงหรือไม่ หรือจะไปลงมือกับรอบข้างซ่านเชียนหยวน ก็ไม่มีใครรู้

เดินตามคนในจวนมาจนถึงคุก

คุกที่นี่มันเก่าแกกว่าคุกของที่ตำหนักอ๋องจิ้งเสียอีก แล้วยังใหญ่กว่าด้วย รอยตะเกียงที่ผนังถูกไฟลนจนเป็นรอยดำ แสดงว่าที่นี่มีมานานแล้ว และแสดงว่าซ่านต้วนเฟิงกบฏต่อราชวงศ์มานานแล้ว ไม่ใช่ปีสองปีนี้

เดินตามบันไดลงไป ในคุกนั้นก็มีเพียงแสงตะเกียงสลัวๆ เฉิงยีและเฉิงเอ้อเฝ้าที่ทางเข้าออก นางถือตะเกียงเดินผ่านความมืดเข้าไป แล้วหยุดด้านหน้าของรั้วคุก เมี่ยวหารก็เงยหน้ามองนาง “ถูกขังอยู่ที่นี่ ทำไมเจ้าถึงยังสบายใจได้อีก”

“ที่มาที่นี่ก็เพื่อบอกวิธีเป็นอมตะให้เจ้า” กู้อ้าวเวยโค้งตัวลง กระโปรงกวาดลงไปที่พื้น ตะเกียงในมือถูกนางวางไว้ด้านข้าง แล้วยกมือพับแขนเสื้อ แล้วยื่นมือไปข้างหน้าเขา พูดเสียงต่ำว่า “หญ้าปู่เจิ้น ลูกเอ่อตันแดง แล้วก็ยังมีลูกเอ่อตันแดงที่เน่าแล้วเกิดเป็นพิษนั้น แล้วก็ยังมีพิษที่เกิดจากพิษเถ่หลิงตังตระกูลหยุนและถุงน้ำดีหงส์ (ต้นหญ้า) แล้วก็พวกยาทั่วไปอีก20กว่าชนิด”

เมี่ยวหารจับชีพจรนางอย่างสงสัย แล้วก็ส่ายหัว “เจ้ากำลังหลอกข้า”

“ที่ข้ายังสามารถมายืนคุยกับเจ้าได้ตอนนี้ มันก็แสดงให้เห็นแล้ว” กู้อ้าวเวยขำออกมา กลิ่นสนิมพุ่งออกมาจากปากของนาง นางกลั้นใจอ้วกเข้าไว้แล้วเอาผ้าเช็ดหน้าตนเองออกมา

ในผ้านั้นเห็นเป็นรอยแดง แล้วนางก็ยิ้มเล็กๆ แล้วเอาผ้านั้นทิ้งลงข้างเท้าของเมี่ยวหาร แล้วก็ยิ้ม “ในโลกนี้ไม่มีแม่ที่ไม่เอาไหนแบบข้าแล้ว”

“เจ้าใกล้จะตายแล้ว” เมี่ยวหารพูดเสียงเบาๆ

“นอกจากข้าจะมียาถอนพิษ หรือไม่ก็....” กู้อ้าวเวยเอามือมาจับเสื้อที่อกตนเอง แล้วพูดว่า “ทนตอนที่เจ็บปวดที่สุดตอนแรก แล้วก็จะสามารถผสานพิษทั้งหมดเข้าด้วยกัน”

กล่าวเช่นนั้น เมี่ยวหารลืมตาโตใส่นาง “จากนั้นเล่า? .....”

“ถ้าข้าได้ดื่มสิ่งที่เหมือนเลือดข้า ข้าก็จะไม่ต้องเจ็บปวด ส่วนเจ้าและซูพ่านเอ๋อก็รวมกันหลายครั้ง เลือดนางจะช่วยเจ้าได้” กู้อ้าวเวยเงยหน้าขึ้นช้าๆ ท่าทางที่นั่งยองยองอยู่ก็เริ่มปวดขา เลยเปลี่ยนไปนั่งลงพื้น แล้วพูดว่า “แต่ข้านั้นไม่ไหว ข้าไม่อาจให้ลูกของข้าเสียบุพการีทั้งสองคนไปพร้อมกัน”

เมี่ยวหารกำหมัดแน่น “ก็แค่เลือดนิดเดียวเอง....”

“ในชีวิตเจ้า จะต้องอาศัยเลือดของนาง” กู้อ้าวเวยส่ายหน้าให้กับความคิดของนาง “แล้วอีกอย่าง นางไม่เหมือนกับเจ้า บางทีเจ้าอาจจะอาศัยพิษนี่เพื่อมีชีวิตต่อไป ส่วนนางก็จะจากไปจากโลกนี้โดยเร็ววัน”

อีกอย่าง เมี่ยวหารไม่มีญาติพีน้องแล้ว ราวกับไม่เหลือตัวเลือกแล้ว

“ทำไมเจ้าต้องบอกข้า?” เมี่ยวหารก็ยังไม่เชื่อใจ

“ข้าอยากหายาถอนพิษ ความเป็นอมตะนี้มันไม่ใช่สิ่งที่ข้าต้องการ เจ้าเคยเป็นศิษย์ของตระกูลหยุน เจ้าน่าจะรู้จักพิษพวกนี้ดี บางทีเจ้าอาจจะหาคำตอบได้” กู้อ้าวเวยพูดไป แล้วยื่นมือออกจับเสื้อของนาง แล้วพูดว่า “เอายาถอนพิษมาให้ข้า เดี๋ยวข้าจะให้พิษเถ่หลิงตัง นี่มันอาจจะเป็นสิ่งที่อาจารย์ของเจ้าไม่เคยบอกเจ้ามาก่อน”