บทที่ 786 ไม่เหลือใครแล้ว

บทที่ 786 ไม่เหลือใครแล้ว

ไม่รู้ว่าเมื่อคืนทั้งสองคนคุยกันนานเท่าไร

ตื่นเช้าวันต่อมา ซ่านจินจื๋อก็รีบลืมตาขึ้นมา ด้วยสัญชาตญาณของเขา น้อยมากที่จะไม่รู้สึกตัวเลย ร่างกายที่กำลังผ่อนคลาย ก็สะดุ้งขึ้นมาเพราะสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย แล้วก็รู้สึกว่ายังมีคนอยู่ในอ้อมแขนและหน้าอกของตน มีเส้นผมยาวสยายออกไปด้านนอก แล้วมีใบหน้าที่ถูกผ้าห่มบดบังเล็กน้อย

แล้วก็ค่อยๆ กลับลงไปนอนใหม่ ซ่านจินจื๋ออดคิดไม่ได้ว่าปกติกู้อ้าวเวยอยู่ด้านนอกจะขี้อ้อนแบบนี้หรือไม่

ไม่นาน ด้านนอกก็มีแสงสว่าง ด้านนอกประตูเฉิงยีเฉิงเอ้อมาเปลี่ยนเวรกัน ก็เปิดประตูเบาๆ พอเห็นชายที่นอนบนเตียงลืมตา เฉิงยีก็เดินเข้ามาเบาๆ แล้วเดินเข้ามาคุกเข่าลงเบาๆ “กู้เฉิงและซ่านต้วนเฟิงไม่เห็นด้วยที่จะให้ฝ่าบาทออกไปรักษาโรค ในฎีกาบอกว่าให้ซ่านต้วนเฟิง เป็คนพาท่านทั้งสองออกไปด้วยตนเอง”

“อืม” ซ่านจินจื๋อพยักหน้า แล้วโบกมือให้เฉิงยีออกไป ตอนนั้นเองก็เห็นเฉิงเอ้อถือถุงผ้าเข้ามา แล้วเอาเสื้อผ้าของชาวบ้านธรรมดาออกมา แล้ววางบนโต๊ะข้างเตียงอย่างเป็นระเบียบ

จากนั้น ทั้งสองก็ออกไปอย่างเงียบๆ จากนั้น แขนที่กอดเอวของซ่านจินจื๋ออยู่ ก็รัดแน่นขึ้น แล้วก็เงยหน้ามองด้วยสายตาเพิ่งตื่น พูดว่า “เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

“เจ้าหลับลึกดีนะ” ซ่านจินจื๋อลูบหัวนาง รู้ว่านางเป็นแบบนี้ เพราะยังนอนไม่อิ่ม แล้วก็พูดเบาๆ ว่า “นอนไปอีกหน่อยเถอะ ยังเช้ามากอยู่เลย”

กู้อ้าวเวยดอกแขนแน่นขึ้น แล้วก็ทำท่านอนในอ้อมแขนของซ่านจินจื๋อเสียเลย

ในตอนนั้นเอง ด้านนอก มีซ่านต้วนเฟิงเตรียมการรอไว้ หลังจากกินข้าวเช้า ก็รอต่อไปอีก2ชั่วยาม ยู่จือก็โมโห จนอยากจะใช้หนอนพิษกู่ทำให้กู้อ้าวเวยตื่นนอน แต่โชคดีที่ยู่หงห้ามไว้ “ทำไมเจ้าชอบนางขนาดนี้?”

“เป็นครั้งแรกที่ข้าใช้พิษกู่แล้วควบคุมไม่ได้ ใครให้เจ้าไปรับใช้เจ้านายที่ไม่ได้เรื่องเล่า！” ยู่จือก็โมโหกระทืบเท้ากระโดดไปบนตัวของยู่หง เหมือนกับตังเมที่เหนียวสะบัดไม่หลุด แล้วนางก็พูดด้วยสายตาปริบปริบว่า “ราชนิกุลพวกนี้ ไม่มีดีสักคน พวกเขาจะต้องไม่ได้ดังหวังหรอก”

ยู่หงทำหน้านิ่งๆ แล้วนางมันออกไปจากตัวตนเอง “เจ้าจะทำนายอีกแล้วใช่ไหม?”

“มันเป็นเรื่องที่ข้าต้องทำทุกวัน” ยู่จือหัวเราะ แล้วปีนขึ้นมาใกล้ๆ “ช่วงนี้ข้าจะพาเจ้าออกไปจากสถานที่พวกนี้”

“อย่าคิดไปไกลเลย ใต้เท้ากู้เฉิงเป็นคนให้ชีวิตใหม่ข้า” ยู่หงโบกปัดนางอย่างโมโห

“กู้เฉิงไม่ใช่พ่อเจ้าเสียหน่อย แล้วอีกอย่างเจ้าก็กลับไปกับข้า ข้าจะดูแลเจ้าเอง.......” ยู่จือก็รีบถกกระโปรงเดินตามไป ผ้าคลุมไหล่เฉียดสายตาของซ่านต้วนเฟิงออกไปจากห้องโถง

พอวางแก้วในมือลง ซ่านต้วนเฟิงก็หมั่นไส้ความเป็นผู้หญิงที่ไม่เหมือนใครของยู่จือและกู้อ้าวเวย ในเวลานั้น เห็นว่าใกล้จะเที่ยงแล้ว ในใจก็อดไม่ได้ “ไปตะโกนป่าวร้องเรียก2คนนั้นมา！”

“รับทราบ！” ชายรับใช้ด้านข้างก็รีบไปจัดการ

ไม่นานนัก ข้างประตูก็มีเงา2คนเข้ามา ปกติแล้วจะมีคนรับใช้ช่วยแต่งตัวสวยเวลาออกห้อง แต่คราวนี้ใส่ชุดสีพื้นๆ ออกมา ไม่มีเครื่องประดับบนหัวเลย เหมือนกับเอาผ้าขาวๆ มามัดเฉยๆ แต่ซ่านจินจื๋อนั้นเป็นชุดผ้าต่วนหรูหรา ไม่เข้ากับคนรอบข้างสักนิดเดียว