บทที่785 เพิ่มเดิมพัน

บทที่785 เพิ่มเดิมพัน

สิ่งต่างๆไปไกลกว่าความคาดหมาย

จะว่าไป หากกู้อ้าวเวยไม่ปรากฏตัว ความลับของการมีอายุยาวก็จะถูกปิดผนึก จนถึงวันนี้ก็คงไม่มีใครรู้ แต่ในขณะเดียวกันตอนนี้ราชบัลลังก์ของแคว้นชางหลานก็ยังไม่ถึงเวลาที่เขาจะดำรงตำแหน่ง หรือแม้ว่าเขาจะดำรงตำแหน่ง บางทีอาจจะถูกกู้เฉิงยุแยงตะแคงรั่วและอาจจะถูกตลบกลังได้

เพราะซูพ่านเอ๋อคือลูกสาวของเขา

“เจ้าเก็บเมล็ดพันธุ์ไว้มากมายจริงๆ”

“ดูเหมือนว่ากู้อ้าวเวยยังไม่บอกอะไรเจ้าเลย” เสียงหัวเราะอย่างพอใจดังออกมาจากปากของกู้เฉิง จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมาซ่านจินจื๋อที่อยู่บนบันได “ข้าทำทุกอย่างเหมือนที่เจ้าเรียนรู้จากพี่ชายที่แสนดีของเจ้า ด้วยพลังของตัวเองจึงเก็บเมล็ดพันธุ์ไว้ทุกหนทุกแห่งและเช่นเดียวกันก็คือไม่ปฏิบัติกับลูกชายเป็นญาติพี่น้อง เพียงแค่ดึงพวกเขามาเป็นเบี้ยของอำนาจต่างๆ”

ซ่านจินจื๋อขมวดคิ้ว เพราะเขาไม่เคยได้ยินกู้อ้าวเวยพูดถึงเรื่องนี้เลย “กู่เซิงและกู้จี้เหยาต่างไม่รู้ตัวตนของซูพ่านเอ๋อ แม้กระทั่งนางเองยังคิดว่าตัวเองเป็นลูกของโสเภณี”

เมื่อได้ยินคำพูดที่น่าขยะแขยงนั้น ซูพ่านเอ๋อก็มีแววตาโหดร้ายและอยากจะหนีไป ทว่ากู้เฉิงคว้าโซ่ไว้แน่น แล้วพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “ เดิมทีตอนนั้นข้าต้องการจะฆ่านาง แต่อาจารย์ของเจ้ามีความปรารถนาดีเกินไป ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโสเภณีผู้นั้นเคยทำแขกตายอย่างกะทันหันมาเท่าไหร่แล้ว”

“นอกจากนี้ยังเป็นเพราะแม่ของนางฆ่าแขกที่ได้คืบจะเอาศอกจำนวนมากที่ซ่องนางโลม ข้าจึงให้นางเก็บลูกของข้าไว้ ซูพ่านเอ๋อโหดเหี้ยมเหมือนแม่ของนางซึ่งมันทำให้ข้าพอใจ” ดังนั้นจึงส่งกู้อ้าวเวยไปตำหนักอ๋องจิ้งอย่างสบายใจ จนกระทั่งได้รับใบสั่งยาสำหรับความเป็นอมตะ ซูพ่านเอ๋อจึงสามารถฆ่านางได้ทุกเมื่อ เพื่อปิดปากนาง

แม้ว่ากู้เฉิงจะไม่พูดเรื่องเหล่านี้ออกมา หลายคนก็รู้แต่เพียงแสร้งทำเป็นไม่รู้

ซูพ่านเอ๋อกัดริมฝีปาก พลางมองไปยังซ่านจินจื๋ออย่างบ้างคลั่ง “คนที่ทิ้งข้าก่อนคือเจ้า แน่นอนว่าข้าต้องหาทางออกด้วยตัวเอง......”

ส่วนคำพูดที่ยังพูดไม่จบก็ถูกสายตาที่เย็นชาของซ่านจินจื๋อทำให้กลืนลงท้องไป

ซูพ่านเอ๋อไม่เคยกลัวซ่านจินจื๋อขนาดนี้มาก่อน ถึงแม้ตอนนี้นางอยากจะวิ่งหนีเพียงใด แต่ก็เป็นไปไม่ได้ กู้เฉิงมองอีกฝ่ายอย่างเยือกเย็น พลางพูดเสียงต่ำว่า “หากเจ้าต้องการจะพูดเพื่อพ่อ หวังว่าเจ้าจะพูดเรื่องการมีชีวิตที่ยืนยาว”

“กู้เฉิง” ซ่านจินจื๋อยังคงเรียกชื่อของเขา พลางหรี่ตาลงเล็กน้อย “วันนี้เจ้าพูดสิ่งเหล่านี้ต่อหน้าข้า ในภายภาคหน้าเจ้าไม่กลัวข้าไม่ช่วยเหลือเจ้ารึ?”

“ถึงแม้ข้าจะไม่พูดอะไร ท่านและกู้อ้าวเวยจะช่วยข้าด้วยความจริงใจจริงๆรึ?” กู้เฉิงหัวเราะเยาะ จากนั้นจึงดึกโซ่เพื่อผลักให้นางไปที่เท้าของซ่านจินจื๋อ แล้วเขาก็พูดด้วยสีหน้าจริงจัง “วันนี้ที่พานางมาพบ เพียงแค่มาทำข้อตกลงอย่างตรงไปตรงมา”

เมื่อสิ้นเสียงพูด ซ่านจินจื๋อก็ได้ยินเสียงประตูที่อยู่ไม่ไกลถูกผลักให้เปิดออก

และเสียงที่ชัดเจนก็ดังขึ้น “ตอนนี้ทุกอย่างชัดเจนแล้ว เจ้าจะเจรจาเงื่อนไขต่อรองอย่างไร?”

เมื่อกู้อ้าวเวยจะเดินออกไปก็ถูกซ่านจินจื๋อคว้าไว้ก่อน เพราะนางเพียงแค่คลุมเสื้อบางๆบนไหล่ของนาง เขายังไม่ได้พูดอะไร นางก็เหลือบมองเขาด้วยความไม่พอใจ “ใครเป็นคนบอกให้ข้าถอดเสื้อผ้านอน เจ้าเรื่องมาก”

“หยิ่งยโสจริงๆ” ซ่านจินจื๋อถอดเสื้อคลุมของตัวเอง แล้ววางไว้บนไหล่ของนาง

ซูพ่านเอ๋อดิ้นรนที่จะลุกขึ้น มือเรียวยาวของกู้อ้าวเวยก็ยื่นอยู่ข้างหน้าของนางแล้ว ซูพ่านเอ๋อมองนางด้วยสายตาที่เยือกเย็นและเกลียดชัง “นอนคว่ำหน้าบนพื้นที่หนาวเหน็บเช่นนี้ ไม่กลัวป่วยตายรึ”

ชั่วพริบตาเดียว ความเกลียดชังบนใบหน้าเปลี่ยนเป็นความเชื่อฟัง นางจึงคว้ามือของกู้อ้าวเวยเพื่อลุกขึ้น ทว่ากลับไม่กล้าออกแรง หลังจากที่ลุกขึ้นนางก็ปัดฝุ่นบนร่างกายตามคำสั่งของกู้อ้าวเวยอย่างว่าง่าย จากนั้นก็ฟังกู้อ้าวเวยพูดกับเฉิงอี “ในเมื่อกู้เฉิงส่งนางมาที่นี่ พานางไปห้องด้านใน สิ่งที่นางรู้ยังมีประโยชน์สำหรับที่นี่”

ด้วยคำพูดนี้ กู้อ้าวเวยมองนางด้วยรอยยิ้มที่มากขึ้น