บทที่ 791 โหดเหี้ยมทารุณ

บทที่ 791 โหดเหี้ยมทารุณ

หลบซ่อนอยู่ในความมืด มือของซูพ่านเอ๋อเริ่มสั่น

“เขาเคยบอกไว้..........”

“คำพูดผู้ชายเชิ่อได้ที่ไหนกัน ซ่านจินจื๋อเองก็บอกว่าจะปกป้องเจ้าไปทั้งชีวิต” ในเสียงมีความอึดอัด กู้อ้าวเวยเอามือเท้าเตียงไว้ แล้วเอนตัวคุยกับซูพ่านเอ๋อ จ้องมองดูสายตาที่ถูกความพ่ายแพ้เข้าครอบงำ แล้วพูดว่า “กู่เซิงก็เป็นลูกของกู้เฉิง แต่เขากลับให้เจ้าไปฆ่าเขา ถึงแม้จะเป็นพ่อเจ้า แต่สุดท้ายก็ไม่ใช่เพื่อนร่วมชีวิตเจ้า”

“เจ้าก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ?” ซูพ่านเอ๋อขยับเข้าไปใกล้มุมห้องอีก แล้วก็ขยับขา แล้วเกิดเป็นเสียงโซ่ตรวน

“พ่อแท้ๆ ของข้าเพิ่งมาหาข้าวันนี้ คนที่ข้ารักฝากรอยแผลแทนความรัก พวกเรานั้นเหมือนกัน” กู้อ้าวเวยพูดเช่นนี้ แล้วก็เอามือจับคางของนาง “แล้วอีกอย่าง เมี่ยวหารก็ยังไม่ได้เอายาถอนพิษมาให้ข้า เจ้าเป็นไพ่ใบสุดท้ายของข้า”

“เมี่ยวหารอยากให้ข้าเป็นแค่เครื่องสังเวย”

“แต่ถึงเป็นเช่นนั้น เจ้าก็เป็นสิ่งสังเวยที่ขาดไม่ได้” กู้อ้าวเวยจ้องมองนาง จนซูพ่านเอ๋อขยับไหล่ไปมา แล้วพูดว่า “อยู่ที่นี่ก็แล้วกัน ถ้าเจ้าหนีไป เจ้าจะตายอย่างอนาถ คนพวกนั้นไม่เหมือนข้าที่จับแต่ดาบ พวกเขายังมีเหล็กเผาไฟแล้วก็แซ่ชุบพริกชุบเหลือด้วย”

นางนิ่งไป ซูพ่านเอ๋อไม่กล้าคิดต่อ

แล้วในคุกก็ยังอับชื้น มืดจนมองไม่เห็นมือตนเอง แล้วข้างหูก็ยังมีเสียงกรีดร้องและด่าทอก่อนตายของชิงต้าย นางก็ตกใจจนต้องเอามือกุมหัวตนเอง

กู้อ้าวเวยก็ไม่พูดมาก ตอนลุกขึ้นก็เอายายาจินชวง (ยารักษาแผล) โยนให้นางไปสองขวด

ตอนออกจากห้องขัง นางเห็นว่าอูกงกงยืนหน้าประตู แล้วมองนางแปลกๆ “ฝ่าบาท ท่านจะทำอะไรกันแน่?”

“แก้แค้น” กู้อ้าวเวยพูดเบาๆ แล้วก็มองเขา “ไปแกะโซ่ตรวนนางออกมา ถ้านางจะหนี พวกเจ้าก็วิสามัญนางได้เลย จะให้ดีก็ใช้วิธีที่ข้าบอกเมื่อครู่”

เสียงนั้นก็ไปเข้าหูให้ซูพ่านเอ๋อได้ยินพอดี นางก็อยากจะตะโกนคัดค้าน แต่หัวเข่าไปกระทบกับสิ่งบางอย่างเย็นๆ แล้วก็เห็นขวดยายาจินชวง (ยารักษาแผล) สองขวด นางก็ใจเย็นลง แล้วหยิบเอาขวดยามากอด เสมือนเป็นของล้ำค่า

อูกงกงก็ยังไม่เชื่อกู้อ้าวเวย ได้แต่ทำตามคำสั่งของนาง แล้วก็ไปเอาโซ่ตรวนออกจากขานาง นางก็ยังไม่ขยับตัว ทำให้เขาสงสัย “เจ้าก็จะฟังคำของกู้อ้าวเวยเช่นนี้หรือ?”

ซูพ่านเอ๋อกัดฟันแน่น โดยไม่พูดอะไร

“โง่เขลา” อูกงกงพูด แล้วก็เอาโซ่ออก แล้วคนที่อยู่บนเตียงก็เอาโซ่นั้นมามัดคออูกงกง อูกงกงก็เกือบจะตกใจ พูดไม่ออก ได้แต่จ้องมองหน้านาง

ซูพ่านเอ๋อตาแดงก่ำจ้องมองเขา “เจ้าสิ โง่ ไอ้คนขั้นต่ำ！”

ผิวหนังของคอถูกโซ่รัดจนปลิ้นออกมา

จนถึงตอนที่กู้อ้าวเวยเห็นประตูไม่ปิดสักที เลยตามไปดู อูกงกงก็สิ้นลมนอนลงที่พื้นแล้ว เหมือนว่าคอจะถูกโซ่รัดจนหัก ส่วนซูพ่านเอ๋อก็ยืนถือโซ่อยู่ ยืนยิ้มตาหยีให้กู้อ้าวเวย “กู้อ้าวเวย เจ้านึกหรือว่า...........”

“ทำดีมาก” กู้อ้าวเวยใจดีสู้เสือเดินเข้าไป แล้วเห็นโซ่ในมือนาง พร้อมพูดว่า “แต่ทำไมเจ้าต้องฆ่าเขา?”

“มันด่าข้า ข้าเป็นถึงน้องบุญธรรมของอ๋องจิ้ง มันไม่คู่ควรแม้แต่จะมาถือรองเท้าให้ข้าเสียด้วย” ซูพ่านเอ๋อหายใจเข้าออก แต่ก็ยังไม่กล้าเดินเข้าหากู้อ้าวเวย