บทที่ 792 เหวี่ยงแหไปทุกที่

บทที่ 792 เหวี่ยงแหไปทุกที่

แทนที่จะเชื่อว่าคนที่ฆ่าแม่ของเขาจะไว้ชีวิตพี่ชายที่ไม่เคยพบหน้า

ไม่สู้เชื่อซูพ่านเอ๋อและเมี่ยวหารที่เตรียมพร้อมไว้แล้วแต่แรก มาลุ้นยาถอนพิษกับทางกู่เซิง และตำแหน่งที่เขาจะได้รับ อีกด้านก็มาอาศัยกู้เฉิงเพื่อความปลอดภัยหลังจากออกมาจากอ๋องจิ้ง

ในการต่อสู้นี้ไม่มีใครจงรักภักดีต่อใครจริงหรอก

นี่เป็นเรื่องที่กู้อ้าวเวยกังวล แสดงว่าคนอื่นอยู่ภายนอกการควบคุม และตอนที่เผชิญหน้ากับศัตรูนั้น นางไม่มีทัพเสริมเลย แต่นางเตรียมพร้อมเริ่มใหม่

คิดเช่นนั้น นางมาถึงข้างประตูแล้วขอพบกับซ่านต้วนเฟิงส่วนตัว พร้อมถามว่า “ตอนนี้กู้เฉิงอยู่ที่ไหน?”

“ใต้เท้าคนนั้นไม่อยู่ในจวน เพราะออกไปสืบข่าว”

“เช่นนั้นก็พาข้าไปพบซ่านต้วนเฟิง ข้ามีเรื่องจะคุยกับเขา” กู้อ้าวเวยเริ่มใจ กู้เฉิงไม่อยู่ ก็แสดงว่า ตอนนี้ข้างกายของซ่านต้วนเฟิงไม่มีคนฉลาดอย่เลย นางก็จะทำอะไรได้มากขึ้น

พวกทหารก็อยู่ข้างกายนาง แล้วพาไปหาซ่านต้วนเฟิงอย่าระมัดระวัง

ซ่านต้วนเฟิงมีสาวงามนั่งอยู่ในอ้อมกอด กึ่งถอดเสื้อผ้า หัวไหล่ขาวๆ เผยให้เห็น กู้อ้าวเวยก็เดินเข้ามา พร้อมกับทหารที่มารายงาน

เข้ามาเจอของดีพอดี ซ่านต้วนเฟิงก็มองกู้อ้าวเวยอย่างโมโห “เรื่องอะไร?”

“พอกู้เฉิงไม่อยู่ เจ้าก็เสพสุขเชียวนะ” กู้อ้าวเวยเอาผมทัดหู แล้วเดินมาข้างๆ เขา เอามือมาลูบผ่านหัวไหล่สาวงามนั่น แล้วแม่สาวคนนั้นก็ร้องตกใจด้วยเสียงออดอ้อน พร้อมกับซุกเข้าไปในอกของซ่านต้วนเฟิง น้ำตาคลอน่าสงสาร

ซ่านต้วนเฟิงกอดนางไว้แน่น แล้วสายตาก็ยังจ้องกู้อ้าวเวย “เจ้านี่หน้าไม่อายเลยนะ”

“หญิงชายต่างก็เป็นคน ข้าจะถูกเนื้อต้องตัวสาวงามบ้างไม่ได้หรือไง?” กู้อ้าวเวยพูดไป ก็เอามือมาจับมือสาวงามคนนั้น แล้วมองดูหน้าอกขาวๆ พร้อมพูดเสียงต่ำว่า “ที่มาวันนี้ ก็เพราะมีเรื่องจะปรึกษา แม่นางจะออกไปสักครู่ได้หรือไม่?”

สาวสวยนางนั้นก็ดึงหน้า แล้วก็มองซ่านต้วนเฟิง อ้อนจนซ่านต้วนเฟิงแทบจะอดใจไม่ได้

“เจ้ามาทำอะไรกันแน่?”

“ถูกคนอื่นควบคุม วันข้างหน้าต่อให้เป็นใหญ่ ก็เหมือนหุ่นเชิด หรือว่า องค์ชายเก้าจะยอมเป็นหุ่นเชิดทั้งชีวิต?” กู้อ้าวเวยพูดไป ลูกน้องก็จับสาวสวยนางนั้นไว้ โดยจับแขนนางไว้แน่น สาวงามนางนั้นก็ล้มลงพื้น ส่งเสียงตกใจ

ซ่านต้วนเฟิงกำลังจะโกรธ แต่กู้อ้าวเวยเอามือมาจับคางเขาไว้ “ขอเพียงถึงตอนนั้นเจ้าจะปล่อยข้าไป เดี๋ยวข้าจะให้คนไปจัดการเขา”

คำว่า เขา นั้นก็คือกู้เฉิง

ซ่านต้วนเฟิงตกใจเบาๆ แล้วก็ยิ้ม “ทำไมข้าต้องเชื่อเจ้า?”

“เพราะเขาฆ่าแม่ของข้า ข้าอยากแก้แค้นเขา ข้าจะให้ยาอมตะที่ผิดๆ ไป ส่วนของเจ้า ขอเพียงเจ้าช่วยข้าหนีออกไปได้ก็พอ” กู้อ้าวเวยพูดไป ก็ปล่อยมือ แล้วลุกขึ้น เหมือนร่างกายครึ่งหนึ่งจะชาไปแล้ว แต่นางก็ยังพูดอย่างใจเย็น “ซ่านจินจื๋อจะไม่ไปจากเมืองเทียนเหยียน ถ้าอยากจัดการเขา ก็อย่าให้ข้าอยู่ให้ข้าอยู่ในสายตาเขา ไม่ใช่หรือ?”

ฟังแล้วเหมือนยิงปืนนัดเดียว ได้นกสองตัว ซ่านต้วนเฟิงคิดว่าที่กู้อ้าวเวยเสนอมาเช่นนี้ ก็เพื่อจะไปด่านลั่วสุ่ย ไปเอายาจากเมี่ยวหาร ทั้งหมด มันก็มีเหตุผลอยู่

“ซ่านจินจื๋อบอกเจ้าหรือ?”