บทที่ 795 ดาบเล่มแรกและจุดเริ่มต้น

บทที่ 795 ดาบเล่มแรกและจุดเริ่มต้น

“ตอนเด็กมีปมที่จากสภาพแวดล้อม เป็นปมที่แม้ว่าจะเติบโตมาแล้ว ก็ลบทิ้งยาก มีพ่อแม่ที่เห็นลูกตนเองเป็นสิ่งของไว้เพื่อใช้งาน พวกเขายังไม่ถึงขั้นปัญหาทางจิต แต่ก็ต้องตกอยู่ในความเจ็บปวดไปทั้งชีวิต”

ในมหาวิทยาลัยมีอาจารย์ที่ปรึกษาคอยบอกแบบนี้อยู่หน้าอาคารเรียน แล้วก็ตบไหล่นางบอกว่า “เจ้าต้องมีความสุขมากกว่าคนอื่น แต่เจ้าเลือกการแพทย์ ที่ต้องนำความสุขไปให้ผู้อื่น ข้าเชื่อว่าเจ้าต้องประสบความสำเร็จ ถึงแม้จะมีเพื่อนที่คอยอิจฉาเจ้าอยู่ข้างหลัง”

กู้อ้าวเวยลืมไปแล้วว่าตนเองตอบอาจารย์ผู้นั้นว่าอย่างไร

แต่ตัวกลับแข็งทื่อเหมือนหินที่ตกลงน้ำ ความเจ็บปวดที่หน้าอกและลำคอ เหมือนว่าในคอนั้นถูกไฟเผาไหม้จนไม่เหลือออกซิเจน เจ็บจนต้องเอาอาวุธแหลมๆ แทงเข้าไปที่จุดขมับ แล้วเรียกนาง ตอนนี้คมดาบได้หยุดอยู่หน้าดวงตานาง

สีและกลิ่นของผ้าม่านทำให้นางรู้ว่าตนเองอยู่ที่ไหน ในหัวนั้นโล่ง เหมือนมีเทพเอายาเซียนมาให้นางกิน รูม่านตาเริ่มหดตัวกลับ แล้วก็จ้องมองมือของหญิงคนนั้น แล้วก็ยู่หงที่มาห้ามคมดาบไว้

“คำพูดก็เหมือนคมมีด แต่ข้าเป็นคนหลอมดาบนั้น” กู้อ้าวเวยเหมือนจะตอบคำถามของอาจารย์ที่ปรึกษาคนนั้น ตอนนี้เหมือนจะรู้สึกตัว แล้วก็ลุกขึ้น ยู่หงรีบเอามีดดาบในมือเยว่ออกมา แล้วกดตัวนางลงพื้น ตะโกนว่า “เจ้าบ้า ตาของเจ้าเกือบจะ............”

“มีคนมากมายอยากฆ่าข้า แสดงว่าข้ามีคุณค่า” กู้อ้าวเวยถอนหายใจ แล้วนั่งบนเตียงมองดูยู่หงกดเยว่ไว้ พร้อมพูดว่า “มีคนคิดร้ายเพราะในใจริษยา แต่ข้ากลับลืมไปว่าความสามารถของข้าทำให้พวกนางอิจฉา”

เยว่กัดฟันแน่น แล้วตะโกนดิ้น “พวกเจ้ารับปากข้าแล้ว ขอเพียงข้าพาซูพ่านเอ๋อและเมี่ยวหารกลับมา พวกเจ้าจะให้ข้าฆ่านาง”

“ไม่ใช่ตอนนี้” กู้อ้าวเวยช่วยพูดประโยคต่อไปแทนยู่หง ถูกดึงคอเสื้อ แล้วถูกท่อนเหล็กขนาดเท่ากำปั้นทุบตี มีแต่ความเจ็บปวด และนางก็คิดได้ว่าหัวใจก็ใหญ่ประมาณมือเหมือนกัน แล้วก็พูดว่า “ซ่านจินจื๋อละ?”

หน้าของยู่หงนิ่งไป

“ข้าถูกทิ้งไว้ที่นี่แล้วใช่ไหม?” กู้อ้าวเวยบึนปาก เหงื่อตกจากหน้าผากลงมาที่ขอบตา แล้วใหลเป็นรอยมาที่แก้ม เห็นเป็นความเจ็บปวดผ่านดวงตาที่งามดั่งลูกท้อ “ช่างเถอะ ดูเหมือนข้าจะมีร่องรอยแล้ว”

พวกนั้นทำให้นางนึกถึงความฝันครั้งก่อน

บางทีอาจจะเป็นชะตากรรมที่เง็กเซียนฮ่องเต้ประทานให้นาง เป็นตะเกียงจุดเริ่มต้นของนาง

ราชวงศ์ตระกูลซ่านไม่มีทรราชมากเท่าไร ถึงจะมีบ้าง แต่ก็ไม่ค่อยมีใครทำตาม โรคทางประสาทก็ส่งต่อทางพันธุกรรมน้อยมาก แต่ถ้าพวกองค์ชายทั้งหลายถูกเลี้ยงดูมาแบบนั้น อาจจะมีปัญหาความบกพร่องทางบุคลิกภาพแน่นอน

และโรคพวกนี้ มันจะเหมือนกัน หรืออาจจะเหมือนซ่านต้วนโฉงเลยก็ได้

การย้ำคิดย้ำทำไม่ฟังใคร

ก็เหมือนที่ซ่านต้วนโฉงทำ ซ่านจินจื๋อและซ่านเชียนหยวนไม่ได้ย้ำคิดย้ำทำ แต่องค์ชายทั้งหลายเป็นแบบนั้นหมด

ตอนกำลังคิดอยู่นั้น ยู่หงก็เอาตัวเยว่ออกไปแล้ว แล้วก็เป็นใบหน้าของซ่านต้วนเฟิงที่นิ่งๆ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยการไม่ได้มาดีและความโกรธ ถ้าไม่ใช่เพราะว่ารู้ว่ากู้อ้าวเวยรู้ว่าควรทำอย่างไรกับซ่านจินจื๋อ บางทีนางอาจจะฆ่าคนเสียตรงนี้เลยก็เป็นได้

“นี่คือแผนที่เจ้าเสนอให้ซ่านจินจื๋อหรือ? ชิงบังลังก์ก่อนหรือ?”