บทที่ 796 ผู้ดูแลราชสำนักแทน

บทที่ 796 ผู้ดูแลราชสำนักแทน

“ท่านอ๋องจิ้ง！เรื่องนี้จะทำไม่ได้!”

ในห้องอักษร มีขุนนางเฒ่าคนหนึ่งคุกเข่าร้องอย่างตกใจ ขุนนางส่วนใหญ่กำลังต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์

ซ่านจินจื๋อไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า แต่ก็กลับไม่ยอมนั่งโต๊ะทรงงานของฮ่องเต้ เขาหาเพียงแค่เก้าอี้ไม้ที่อยู่ข้างๆมานั่ง สายตากวาดมองไปที่บรรดาขุนนางที่อยู่ด้านหน้า ในใจกลับนึกถึง ขุนนางพวกนี้มีหรือจะไม่รู้ว่ากู้อ้าวเวยคือองค์หญิงของแคว้นเอ่อตาน เพียงแต่รอเวลาให้ความลับถูกเปิดเผยเพียงเท่านั้น

“องค์หญิงแคว้นเอ่อตานไม่ใช้คนของชางหลาง จะส่งตัวกลับไปหรือจะเอาไว้เป็นตัวประกันก็ได้ มีอะไรที่ทำไม่ได้อย่างนั้นหรือ”

วางม้วนราชสารในมือลง สายตาของซ่านจินจื๋อไปตกอยู่บนกองราชสารที่ต่างฟ้องร้องกันเข้ามา สองวันก่อนท่านพี่ก็ไม่ได้จัดการ มาวันนี้เขายิ่งปาดหัวไปกันใหญ่

เป็นเพราะเรื่องที่ค้างคามีเยอะมาก เขาไม่อยากให้กู้อ้าวเวยอยู่ในจวนขององค์ชายเก้าต่อไป

“จะส่งตัวองค์หญิงแคว้นเอ่อตานกลับไปเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสมเป็นอย่างมาก แต่ตอนนี้เอ่อตานเพียงแค่อยากรู้ว่าองค์หญิงอยู่ที่ไหน สาววันก่อนองค์ชายสามได้ส่งประกาศออกไปแล้วว่า องค์หญิงแคว้นเอ่อตานถูกโจรขบวนรถม้าลักพาตัวไป……”

“โจรรถม้า！？”ซ่านจินจือตบเสียงดัง“พวกเจ้าบังอาจคิดว่าองค์หญิงแคว้นเอ่อตานเป็นคนระดับไหน！”

บรรดาขุนนางต่างพากันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แต่ก็ไม่กล้าปริปากพูด มีเพียงแค่เมิ่งซู่ที่ก้าวขึ้นไปด้านหน้าอย่างช้าๆ“ทุกอย่างเป็นพระราชโองการของฮ่องเต้พ่ะย่ะค่ะ”

สายตาทั้งคู่ของเมิงซู่มองไปที่ซ่านจินจื๋อเป็นประกายเล็กน้อย เขาคิดว่าตัวเองพูดอย่างชัดเจนแล้ว แต่ซ่านจินจื๋อมีความสงสัยเล็กน้อย ควรรู้ว่าในนี้มีเงื่อนงำบางอย่างที่ชี้ว่าฮ่องเต้เป็นคนกระทำ

เสียดายเพียงแค่เรื่องไม่ได้เป็นไปอย่างที่ใจวาดหวังไว้ นับตั้งแต่หลังจากที่ไม่มีเรื่องของซูพ่านเอ๋อเข้ามาเกี่ยวข้องแล้วระหว่างเขาสองคนพี่น้อง ซ่านจินจื๋อก็สงสัยในตัวท่านคนนี้น้อยลง ยิ่งไม่ต้องสงสัยพี่ชายที่ตอนนี้โดนวางยาพิษจนไม่ได้สติ เขาฉุกคิดไม่ทันคำว่าฮ่องเต้สองคำที่เมิ่งซู่เน้นหนัก เขาทำได้เพียงแค่บีบนวดขมับอย่างปวดศีรษะ“ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรก็ตาม ต้องส่งตัวองค์หญิงเอ่อตานกลับโรงเตี๊ยมก่อน ข้าจะไปปรึกษากับท่านพี่ก่อนแล้วค่อยส่งประกาศออกไป”

“หากให้ราชทูตของเอ่อตานรู้ว่า องค์หญิงแคว้นเอ่อตานถูกจับไป……”

“เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ไม่ช้าก็เร็วต้องทำอยู่แล้ว หรือทั้งๆที่พวกท่านรู้เรื่องนี้อยู่แล้วแต่กลับปกปิดความจริง อยากจะรับโทษเพ็ดทูลเบื้องสูงหลอกลวงฮ่องเต้อย่างนั้นหรือ？”ซ่านจินจื๋อจัดบทคำพูดของพวกขุนนาง แต่กลับเห็นเพียงแค่ขุนนางหนุ่มที่ยืนหลบอยู่หลังเมิ่งซู่อย่างไม่กล้าเอ่ยปาก และเขาก็รู้เรื่องที่ซ่อนเร้นอยู่ในพระราชสำนักเป็นอย่างดี แต่ก็ยังไม่มากพอ

ดังนั้นแล้ว เขาส่งคนออกไปสืบเรื่องนี้ทันที อีกด้านก็ส่งคนไปดูแลหยุนหว่านเป็นอย่างดี ทั้งนี้จะได้ไม่เกิดเรื่องอะไร แต่กลับไม่รู้ว่าฮ่องเต้กับหยุนหว่านมีแผนที่วางร่วมกันไว้อยู่แล้ว ทางด้านนี้เขาไม่ไว้ใจจึงส่งข่าวไปบอกให้เฉิงซานรออยู่หน้าประตูวังหลวง ให้เขาไปรับกู้อ้าวเวยที่จวนขององค์ชายเก้าจากไป

เมิ่งซู่ไม่พูดอะไรมากความอีก เพียงแต่ในใจมีความกังวลเล็กน้อย

ซ่านจินจื๋อไม่รู้ว่าฮ่องเต้คิดอะไรอยู่จริงๆอย่างนั้นหรือ？

……

ซ่านจินจื๋อใช้เวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนในการเดินทาง

หมอของจี้ซื่อถางไปๆมาๆนับครั้งไม่ถ้วน หมดปัญญารักษานางแล้ว ต่างเดินส่ายหน้าพากันเดินจากไป นางนอนพิงอยู่บนเตียงอย่างไม่แยแส ในมือถือมีดแกะสลักกับไม้ที่สั่งให้สาวใช้ไปหามา ตั้งใจอยากจะทำพวกของเล่น ข้างๆมือยังมีเชือกถักจีนที่มัดเสร็จแล้ววางอยู่สามอัน กับกำไลข้อมือที่มัดด้วยเชือกสีรุ้งไม่กี่เส้น