บทที่ 799 แตกต่างกันทั้งข้างในและข้างนอก

บทที่ 799 แตกต่างกันทั้งข้างในและข้างนอก

ในระหว่างที่กำลังวุ่นอยู่ ฤดูร้อนก็ได้พัดผ่านไป

ซ่านจินจื๋อไปได้ไปจากวังแม้แต่ครึ่งก้าว แต่คนร้ายที่ยังอยู่ในวังก็ยังคงหาไม่เจอ

ใบไม้สีเขียวถูกย้อมไปด้วยสีเหลือง แล้วใบไม้ที่เฉดสีต่างกันนั้นก็ร่วงหล่นลงมาจากกิ่งไม้

กู้อ้าวเวยที่สวมเพียงชุดยาวสีเขียวไผ่นั่งอยู่บนชิงช้าที่แขวนอยู่ใต้ต้นไม้แกว่งไปมาอย่างช้าๆ ปลายเท้าที่สัมผัสกับผิวน้ำในสระไม่เลยข้อเท้า สาวใช้ที่เฝ้าอยู่รอบสี่ทิศได้แต่มองอย่างตกใจ แต่นางกลับเหยียบวงน้ำเล่น ราวกับนางไม่ใช่ไม่ใช่คุณหนูผู้มีร่างกายอ่อนแอที่ป่วยกำเริบหลายวันก่อน

กู้เฉิงกับซ่านต้วนเฟิงที่ตัดสินใจก่อนที่จะเดินทางมานั้น กู้อ้าวเวยกระโดดลงมาจากชิงช้าที่กำลังแกว่งอยู่ แล้วเขย่งเหยียบก้อนหินปูพื้นในสระน้ำไม่กี่ก้าว ผมยาวสลวยมีน้ำเกาะอยู่บนเส้นผมเล็กน้อย ไม่ได้เป็นอุปสรรคกับนางที่กำลังหยิบยกกระโปรงขึ้นมาหมุนไปหนึ่งรอบ แล้วมองพวกเขา“ซ่านจินจื๋อจะมาพบข้าอย่างนั้นหรือ？”

“น้ำท่วมในช่วงฤดูร้องยังไม่ได้จัดการ เขาส่งคนมารับเจ้าไปส่งโรงเตี๊ยม กลับแคว้นเอ่อตานพร้อมกับพวกราชทูต”ซ่านต้วนเฟิงเปิดปากพูด แต่กลับมองดูปลายกระโปรงที่เปียกน้ำจนเขาต้องกลืนน้ำลาย

“เป็นอย่างนี้นี่เอง เขายังคงห่วงความปลอดภัยของข้า”กู้อ้าวเวยยังคงจับกระโปรงขึ้นเหยียบไปที่วงน้ำสองดวง แล้วก็เดินไปจากตรงนั้น เหยียบย่ำทางที่เป็นกระดานหินเล็กๆเดินตรงไปยังโต๊ะหินอ่อนข้างหน้า สาวใช้รีบยื่นน้ำสะอาดมาให้ แล้วจะก้มตัวลงเพื่อสวมรองเท้าให้นาง

“เจ้าคิดว่าพวกข้าจะปล่อยเจ้าไปง่ายๆอย่างนั้นหรือ？”ซ่านต้วนเฟิงพากู้เฉิงเดินไปยังข้างหน้า

“ครั้งนี้อยากจะใช้ใครขู่ข้าอีกล่ะ？”

“ตอนนี้หยุนหว่านถูกคนร้ายที่อยู่เบื้องหลังขังไว้ในวังหลวง เจ้าสามารถไปได้ แต่นางกลับไปไหนไม่ได้”กู้เฉิงพูดต่อประโยคครึ่งหลัง

กู้อ้าวเวยมองค้อนเขาไปหนึ่งครั้ง รู้อยู่แล้วว่าเขามีสายสืบอยู่ในวังหลวง แต่มาวันนี้คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ถูกเปลี่ยนคนแล้ว นางกลับตามหาไม่เจอว่าใครที่อยู่เบื้องหลังกันแน่ ยิ่งหรี่ตามองอีกครั้ง“ซ่านจินจื๋ออยู่ในวัง ต้องปกป้องนางอยู่แล้ว”

“ซ่านจินจื๋อยังไม่ใช่ฮ่องเต้”จมูกของกู้เฉิงมีเสียงหัวเราะกลั้นขำออกมาเบาๆ“เจ้ากับข้าเป็นพ่อลูกกันมานับสิบปี แน่นอนว่าข้าก็ไม่ได้อยากทำให้เจ้าลำบากใจ ขอเพียงแค่เจ้าใช้ตำแหน่งขององค์หญิงเอ่อตานพาพวกข้าสองคนเดินทางไปยังแคว้นเอ่อตานได้อย่างปลอดภัยก็พอ”

“พวกเจ้าสองคน？”สายตาของกู้อ้าวเวยกวาดตามองไปที่กู้เฉิงกับซ่านต้วนเฟิง

“ถ้าหากข้าไม่ไปตอนนี้ล่ะ เจ้าก็จะรอความตายอยู่ที่นี่อย่างนั้นหรือ？ยิ่งไปกว่านั้นถ้าหากไปกับเจ้า ไม่แน่ยังสามารถนำปริศนาของความอมตะกลับมาก็เป็นได้”พูดจบ มือของซ่านต้วนเฟิงก็ไปตกอยู่ตรงข้อเล็กของกู้อ้าวเวย เสียงดังกร๊อบอันเย็นเฉียบดังขึ้น

พอดีกับที่สาวใช้สวมรองเท้าให้กับนาง นางเงยหน้าขึ้นมามองทั้งสองคน“พวกเจ้าไม่กลัวว่าซ่านจินจื๋อจะรู้หรอกหรือ？”

“ถ้าหากเขารู้เรื่องของเจ้ากับองค์ชายสาม”กู้เฉิงส่ายหัวไปมาอย่างเบื่อหน่าย ที่ต้องทำเช่นนี้ นั่นก็เป็นเพียงเพราะไม่มีทางเลือก

คิ้วขมวดเป็นปมแน่น ในที่สุดกู้อ้าวเวยก็รู้ว่าเหตุใดจดหมายที่ตัวเองส่งเข้าวังไปถึงไม่ได้รับการตอบกลับ

มังกรที่ยิ่งใหญ่ยังไม่อาจทับหัวงูบนดินได้

ถึงแม้ว่าซ่านจินจื๋อจะมีความสามารถ มีกองกำลังทหารอำนาจอยู่ในมือ แต่ขอเพียงแค่คำสั่งของซ่านต้วนโฉงแค่หนึ่งคำ ทั้งแคว้นก็จะต้องทำตามคำสั่งของเขา ถึงในมือของเขาจะไม่มีสัญลักษณ์ทางทหาร ขอเพียงเขาเป็นจักรพรรดิ เท่านั้นก็มากพอแล้ว

ดังนั้นต่อมา นางจะคนอื่นควบคุมมันก็ไม่แปลก

แต่นางเพียงแค่สงสัยว่า พิษของรากถุงน้ำดีหงส์ในร่างกายของเขาจะกำเริบขึ้นเมื่อไหร่

กำลังคิดเรื่องนี้พอดี นางก็มองเห็นสายตาของซ่านต้วนเฟิงมีบางอย่างแวบผ่านไป ในขณะที่สายตาของฝ่ายตรงข้ามกำลังสับสนวุ่นวายอยู่นั้นมือของนางก็คว้าไปที่แขนของเขาอย่างรวดเร็ว ในขณะที่พยุงเขาให้ยืนอย่างมั่นคงอยู่นั้น หลังจากที่รอให้เขาได้สติเขาก็บีบนวดคลึงขมับเบาๆ แล้วจึงพูดต่อไปว่า“ช่วงนี้องค์ชายเก้าทรงพระประชวรแล้ว”