บทที่ 805 สิบก้าว

บทที่ 805 สิบก้าว

“รีบส่งคนออกไปไล่ล่าเดี๋ยวนี้！ต้องเอาตัวนางกลับมาให้ได้！”

กู้เฉิงโกรธจนหน้าดำหน้าแดง หนึ่งคำที่ตะโกนออกมาแทบจะทำให้ได้ยินไปทั้งจวน เหล่าทหารพวกนั้นรีบไปตามแกะร่องรอยของนางทันที เพียงแต่น่าเสียดายที่ถึงผิงชวนจะนำคนมาสองคนเพื่อรับมือต่อกรกับทหารกระจอกพวกนี้ก็มากเกินพอแล้ว กู้อ้าวเวยใช้มีดแทงไปที่เอวของนายทหารคนหนึ่ง ผิงชวนยืมมีดเพื่อกระโดดออกไปนอกกำแพง แล้วมายืนอยู่บนถนนข้างนอกอย่างมั่นคง

ที่ประตูยังมีคนรับใช้ที่ยังคงขนย้ายสิ่งของวางบนรถม้า พอเห็นผิงชวนที่หิ้วคนออกมาหนึ่งคนจึงร้องตะโกนโหวกเหวกด้วยความตกใจกันใหญ่ บนถนนในตอนเช้าตรู่ยังไม่มีคนมากเท่าไหร่แต่กลับมีเสียงกรีดร้องดังระงม กลับไปไม่มีใครกล้าขวางไว้สักคน

ยัดซูพ่านเอ๋อกับกู้อ้าวเวยเข้าไปในรถม้า กู้อ้าวเวยโยนมีดไปที่อกของเข้าอีกครั้ง

“ทุกอย่างให้ดำเนินตามแผนการ”

“ข้าว่าแล้วว่าชายผู้นั้นไม่ใช่คนดีอะไร เสียเวลาไปสองเดือนอย่างเปล่าประโยชน์”ผิงชวนพูดขึ้นมาด้วยโทสะแล้วโยนหยุนอี้ของนางกลับไปในมือของนาง“ยังลืมของอะไรไว้อีกหรือไม่？”

“ไม่มีแล้ว”กู้อ้าวเวยพูดจบ ก็จับหยุนอี้ที่อยู่ในมือจนแน่น

ผิงชวนพยักหน้า เตรียมกุญแจมือที่เตรียมไว้แล้วโยนไปให้กู้อ้าวเวย มองดูหน้าประตูของจวนมีเงาของทหารไม่กี่คน ผิงชวนไม่พูดอะไรอีก รีบหวดลงหลังม้าเตรียมเดินทางไปจากสถานที่แห่งนี้

คนที่อยู่ด้านหลังไม่ว่าจะตามอย่างไรก็ตามไม่ทัน จนกระทั่งกู้เฉิงที่โกรธจนหน้าดำหน้าแดงมองเห็นหมอที่รีบคุกเข่าลงพื้นกันพัลวัน“นี่มันเหมือนกับ……พิษที่อยู่ในร่างกายขององค์หญิงก่อนหน้านี้ รากของถุงน้ำดีหงส์……”

“ในมือของนางมีของพวกนี้ได้อย่างไร？ข้าจำได้ว่าในมือของเมี่ยวหาร……”พูดถึงตรงนี้ กู้เฉิงเองหยุดชะงักกับคำขึ้นต้นประโยค เขาลืมลูกสาวของตนเองที่ตอนนี้ร่างกายอ่อนแอ——ซูพ่านเอ๋อ

เขาเคยให้ซูพ่านเอ๋อไปวางยาพิษกู่เซิง แน่นอนว่าในมือของนางยังมีรากของถุงน้ำดีหงส์บางส่วน！

“ไปรวบรวมกำลังพลคนมาแล้วตามข้ามา！”กู้เฉิงสะบัดแขนเสื้อเสร็จก็เดินไปทันที สายตามุ่งมั่น

ยาที่องค์ชายสามส่งมาถูกกู้อ้าวเวยนำไปจนหมดแล้ว แต่ยาถอนพิษในมือของพวกเขายังขาดเลือดมังกร ในเมื่อกู้อ้าวเวยจากไปอย่างรวดเร็วขนาดนี้ ถ้าอย่างนั้นก็สามารถยืนยันได้ว่านางต้องรู้ว่าเลือดมังกรต้องไปตามหาที่ไหนอย่างแน่นอน

ยาถอนพิษอยู่ในมือของกู้อ้าวเวย

แต่เขายังต้องการตัวประกันอีกเล็กน้อย

ในเมื่อจากไปแล้ว ถ้าอย่างนั้นอย่างน้อยเขาไม่สามารถที่จะสูญเสียซ่านต้วนเฟิงไป

ในเวลาเช้าตรู่ ลูกน้องของเขาทหารสองร้อยนายได้เข้าล้อมโรงเตี๊ยมไว้ จับตัวหยุนหว่านได้เป็นไปตามคาด กระทั่งยังมีคนมีวรยุทธ์สูงส่งอยากจะพาหยุนหว่านไป เพียงแต่ถูกกู้เฉิงล้อมไว้เสียก่อน

ดาบยาวในมือของกู้เฉิงถูกพาดอยู่บนคอของหยุนหว่าน“ไปกับข้าเสียโดยดี”

“เจ้ายังคงไม่เปลี่ยนแปลง กู้เฉิง”น้ำเสียงของหยุนหว่านฟังดูแล้วช่างผิดหวังยิ่งนัก แต่นางยังคงเก็บอาการเรียบเฉยและนิ่งเงียบในความทรงจำของกู้เฉิง เดินไปอยู่ข้างกายเขาอย่างรู้สถานการณ์“พวกเจ้าทำอะไรกับเวยเอ๋อ？”

“เป็นกู้อ้าวเวยต่างหากที่วางยาพิษเฟิงเอ๋อของข้า！”ดาบเล่มยาวในมือของเขาดันไปข้างหน้าเล็กน้อย เขากระชากผ้าปิดหน้าของนางออกอย่างแรง มองดูใบหน้าที่มีบาดแผล เขาจึงหัวเราะเสียงเยือกเย็น“เจ้าต้องขอพรให้ลูกสาวของเจ้ายังจำเจ้าได้ แม่ที่ทำหน้าที่ได้ไม่ดีอีกทั้งยังอัปลักษณ์”

สีหน้าของหยุนหว่านเปลี่ยนไป กู้เฉิงไม่พูดพร่ำทำเพลงตรงเข้าไปมัดนางไว้ แล้วโยนไปบนหลังม้า

“นำตัวองค์ชายเก้าขึ้นมาบนหลังม้า บอกว่าองค์ชายเก้ากำลังไล่ล่าคนร้ายหนึ่งคน”กู้เฉิงรีบเอ่ยปากสั่งการ แล้วพลิกตัวกระโดดขึ้นมาบนหลังอานม้า ใช้หมวกปิดบังใบหน้าตัวเองครึ่งหนึ่ง ไม่มีเวลามาคิดว่าการล้อมโรงเตี๊ยมในวันนี้จะทำให้เกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้น

แล้วหวดแซ่ลงม้าเดินทางทันที รีบนำป้ายประจำตัวขององค์ชายเก้าแล้วเดินทางปานบินได้