บทที่ 807 จัดการทุกอย่างสำเร็จ

บทที่ 807 จัดการทุกอย่างสำเร็จ

มีคนสองผู้ที่หลบซ่อนอยู่ไม่ไกลจากกลางป่าเก็บข้อมูลทุกอย่างไว้ในสายตา

ยู่จือถอดเสื้อโปร่งด้ายทองออกมาจากเรือนร่าง ชุดสีฟ้าสดใสทั้งตัวกับเสื้อคลุมทำให้นางเรือนร่างเล็กบางถูกปกคลุมอยู่ด้านใน แต่มืออีกข้างก็จับมือของยู่หงอย่างน่าเอ็นดู มองดูใบหน้าไร้ความรู้สึกของยู่หงเคลื่อนไหวเล็กน้อย ในตาขาวเต็มไปด้วยเส้นเลือด นางทำได้เพียงแค่เอ่ยปลอบ“พยายามออกจากควบคุมของพิษร้ายไม่ได้มีประโยชน์ต่อตัวเจ้าเองเลยนะ ถึงตอนนี้เจ้าจะเข้าไปก็มีแต่จะตายเสียเปล่า”

“ปล่อยข้า”ตรงขมับของยู่หงมีเส้นเลือดปูดนูน

“ถ้าหากเจ้าปรากฏตัวขึ้นตอนนี้ คนที่อยู่เบื้องหลังก็จะไม่ปล่อยเจ้าไปเป็นแน่”ยู่จือดึงเขาเข้าไปในป่าลึก“ข้าต้องขอบใจกู้อ้าวเวย ถ้าหากนางไม่เปลี่ยนโชคชะตา เจ้าคงไม่มีชีวิตมาถึงตอนนี้ได้”

ยู่หงยังไม่เข้าใจความหมายที่ยู่จือพูด ได้ยินแต่เสียงหัวเราะเสียงเบาบนกิ่งไม้ดังขึ้น“แม่นางช่างรู้สถานการณ์ยิ่งนัก”

มีเงาร่างหนึ่งร่วงลงมาจากด้านบน

กระบอกตาของยู่หงเล็กลงเล็กน้อย ยู่จือที่อยู่ด้านข้างหัวเราะขึ้นมาเบาๆ“ข้าคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว ว่าสักวันเจ้าจะต้องฆ่ายู่หง ยังจะฆ่ากู้อ้าวเวยอีกด้วย”

“ข้าอยากจริงๆนั่นแหละ แต่ตอนนี้ต้องไปสู้เดนตายในตำบลเหยสุ่ย ช่างเป็นเรื่องที่โง่เขลายิ่งนัก”เยว่ชิงแสยะยิ้ม เอ่ยปากพูดขึ้นอย่างเย้ยหยัน“ข้าอยากได้พิษจากร่างกายของนาง”

“หายไปตั้งนานแล้ว เจ้าคิดจริงๆเหรอว่าวันเวลาเหล่านี้ที่นางก้มหน้าก้มตาอยู่แต่กับยาพวกนั้น จะเป็นเพียงแค่ทำความเข้าใจกับพิษของรากถุงน้ำดีหงส์ในร่างกายของนางเองอย่างนั้นน่ะหรอ？”ยู่จือยกยิ้มมุมปากขึ้น“ก่อนที่นางจะคิดบัญชีกับข้า ข้ายังต้องการจะพายู่หงจากไป แต่ข้าจะขอบอกอะไรกับเจ้าอย่างหนึ่ง ในฐานะที่เจ้าไว้ชีวิตยู่หง จัดการทุกอย่างสำเร็จแล้ว ค่อยดำน้ำหนี”

พูดจบ ฝุ่นควันที่อยู่ใต้เท้าของยู่จือตลบอบอวลทั่วบริเวณ

เยว่ชิงไม่ได้เดินเข้าไปข้างหน้าแม้แต่ครึ่งก้าว เพียงแต่จึปาก กลับไปยังบนต้นไม้ในป่า ซ่อนตัวอยู่ในใบไม้เก็บเสียงของตนเองอย่างระมัดระวัง แต่กลับเห็นกู้อ้าวเวยสะบัดเลือดที่เปื้อนในมือออกแล้วขมวดคิ้วเป็นปมแน่น นิ้วมือกำแน่น

ชุดสีอ่อนบนตัวตอนนี้เปื้อนไปด้วยคราบเลือด นางใช้มือข้างเดียวก็สามารถลากซ่านต้วนเฟิงที่เจ็บปวดรวดร้าวจนร่างกายบิดงอไปไว้ตรงหน้าของกู้เฉิง หลังจากนั้นก็เห็นเพียงขาสองข้างของกู้เฉิงที่กำลังสั่นสะท้านคุกเข่าลงพื้น แล้วเอ่ยอย่างเย็นชาไปว่า“ท่านหมอทราบชีพจรทุกอย่างของเจ้าเป็นอย่างดี ข้ารับรองว่าเจ้าจะไม่มีวันลุกขึ้นยืนได้อีก”

“เจ้าทำอะไรกับเฟิงเอ๋อน่ะ”

“ข้าจะไม่ทำอะไรเขาอีกแล้ว ชีวิตของเขาข้าจะเก็บไว้”กู้อ้าวเวยค่อยๆหย่อนตัวลงมานั่งยองๆ ผิงชวนยกมือขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณ แล้วตบบ่าของกู้เฉิงเบาๆ“ข้าจะมอบความลับเรื่องยาแห่งความอมตะกับเจ้า ให้เจ้าสมดั่งปรารถนา”

“เหตุใดเจ้าถึงเป็นเช่นนี้……”

“นี่เป็นตัวตนจริงๆของข้า ในเมื่อข้าเป็นหมอ การจะเป็นหรือตายมีข้าเป็นคนกำหนด ช่วยชีวิตคนนั่นเป็นเพราะข้ายินดีทำ ฆ่าคนก็เป็นเรื่องที่ข้ายินดีที่จะทำมันเช่นกัน ตอนนั้นพวกเจ้าได้มอบชีวิตของพวกเจ้าให้ข้าเอง”กู้อ้าวเวยหัวเราะเสียงต่ำขึ้นมา แล้วนำยาละลายกับน้ำ แทบจะบีบจมูกของกู้เฉิงแล้วป้อนเขา แล้วจึงลุกยืนขึ้น มองไปยังผิงชวนกับอาจื่อ“พวกเจ้าช่วยไปส่งสองคนนี้กลับเทียนเหยียนด้วย”

ผิงชวนยกมือขึ้นแล้วดึงอาจื่อที่ตกตะลึงไปไว้ข้างหลังของตนเอง สายตาเย็นชา“เจ้าไม่เคยบอกว่าคนของตำบลเหยสุ่ยจะมา ฉีหรัวบอกให้พวกข้าหนีไป”

“อยากจะหลอกศัตรูให้ได้ ก่อนอื่นต้องโกหกคนของตนเองให้ได้ก่อน พวกเจ้าในตอนนั้นชื่นชอบข้ามากขนาดไหน มาวันนี้เห็นธาตุแท้ของข้าแล้วก็ควรที่จะเกลียดข้า”กู้อ้าวเวยถอดเสื้อตัวนอกที่เปื้อนเลือด หยิบเสื้อแขนยาวสีน้ำเงินครามที่เรียบง่ายมากขึ้นมาสวมต่อหน้าซูพ่านเอ๋อ กระโดดขึ้นไปบนรถม้าดึงเชือกไว้“ข้ากับท่านแม่ จะไปพบกันที่จวนเมิ่ง”

เสียงฝีเท้าของม้าดังขึ้น ในตอนที่กู้อ้าวเวยจากไปไม่ได้เห็นนัยน์ตาหวาดกลัวของผิงชวนและอาจื่อ

เห็นเพียงแค่สายตาโกรธเกลียด ใบหน้าที่ดูแก่ลงไปเยอะมาก ยกยิ้มตรงมุมปากขึ้น“กรรมย่อมคืนสนอง”

สายตาอันไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวของกู้เฉิงแทบจะมอดดับลงเพราะสี่คำนี้