บทที่ 808 ไม่ต้องคิดถึงไม่ต้องตามหา

บทที่ 808 ไม่ต้องคิดถึงไม่ต้องตามหา

“ที่โรงเตี๊ยมเกิดอะไรขึ้น？”พู่กันที่อยู่ในมือของซ่านจินจื๋อหักดังเปาะ

เฉิงซานที่อยู่ด้านข้างรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงเตี๊ยมด้วยสีหน้าเคร่งขรึม รวมถึงหยุนหว่านที่ถูกกู้เฉิงจับตัวไป รวมถึงองค์ชายเก้าที่วางแผนเตรียมลักลอบหนี แต่ต้องมาสลบไปเพราะฤทธิ์ของยาพิษ

“ท่านแม่อยู่ในวังหลวง จะไปอยู่ที่โรงเตี๊ยมได้อย่างไร！”ซ่านจินจื๋อตบโต๊ะเสียงดัง สายตาจ้องมองไปที่เฉิงซานด้วยความเย็นชา ราวกับจะถลกหนังบนใบหน้าของเขาออกมายังไงยังงั้น“ถ้าหากเวยเอ๋อเดินทางไปแล้ว เหตุใดเจ้ายังอยู่ที่นี่อีกล่ะ”

“ข้าน้อยสงสัยเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงเตี๊ยม เป็นองค์หญิงคนนั้นลงมือเองทั้งหมด”เฉิงซานยกมือกำหมัด ต่ำกว่าไหล่ แล้วคุกเข่าลงกับพื้น น้ำเสียงหนักแน่น“ข้าน้อยไม่เชื่อว่าองค์หญิงท่านนั้นจะกระทำลงมือเองทั้งหมด ข้าน้อยสงสัยกระทั่งองค์หญิงท่านนั้นอยู่ข้างกายท่าน ก็เพื่อผลประโยชน์บางอย่าง”

เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเขาจะต้องพ่ายแพ้ให้กับลูกน้องคนที่เขาไว้ใจที่สุด

ซ่านจินจื๋อสูดลมหายใจเข้าปอดไปลึกๆ ตรงขมับมีเส้นเลือดปูดนูนขึ้น มือที่กำหมัดจนแน่นเพราะใช้แรงมากเกินไปจนทำให้ได้ยินเสียงดังขึ้นเล็กน้อย“ออกวังไปกับข้า”

“ข้าน้อยคิดว่าในวังหลวงเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุด”เฉิงซานขวางอยู่ตรงหน้าของซ่านจินจื๋อไม่ขยับไปไหน กึ่งคุกเข่าถอยไปสองก้าว แล้วเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ“ท่านคิดว่าทำเรื่องที่เหลวไหลพวกนี้เพื่อผู้หญิงคนเดียว และองค์หญิงท่านนั้นก็ไม่ได้เป็นคนดีจริงๆ แต่ฐานะของท่านนั้นสูงส่ง……”

“ข้าจำได้ว่าเจ้าเคยชื่นชมนาง”ซ่านจินจื๋อเดินผ่านตัวของเขาไป มาถึงข้างประตูเพื่อขอไปจากวังหลวง หวางกงกงราวกับรออยู่แล้วเขาคุกเข่าปาดน้ำตาต่อหน้าของเขา แล้วร่ำไห้“ฮ่องเต้เคยสั่งการไว้ว่า ตอนนี้แคว้นเทียนเหยียนอำนาจยังไม่ชัดเจน ถ้าหากครั้งนี้เรื่องของโรงเตี๊ยมเป็นการวางกับดัก ทำให้อ๋องจิ้งต้องได้รับบาดเจ็บ……เหล่าข้ารับใช้คงจะไม่อาจรักษาศีรษะไว้ได้”

เหล่าบรรดานางกำนัลกับขันทีต่างพากันนางกำนัล กระแทกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรง

เจ็บราวกับกระแทกกับก้อนหิน

พวกเขาใช้วิธีนี้ในการขัดขวางฮ่องเต้ไว้ ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน

“ข้ารู้เพียงแค่ว่า มีคนก่อเวรทำกรรมกับฮ่องเต้ กลับไม่รู้ว่าพวกเจ้าแม้แต่ข้าที่เป็นท่านอ๋องยังจะกักขังข้าในวังหลวง ถ้าหากไม่ใช่เรื่องจริงข้าได้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิคนต่อไปแล้วหรือ?”บรรยากาศรอบตัวของซ่านจินจื๋อถูกกดลงไปหลายเท่าตัว

หวางกงกงในตอนนี้เหงื่อไหลหยดดุจดั่งฝนเท

ถ้าหากคำพูดนี้ถูกพูดต่อ ก็จะเป็นการไม่เคารพต่อฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ถ้าหากไม่รับคำ ซ่านจินจื๋อก็จะก้าวเดินออกไปข้างนอก จัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง

“ข้าเป็นคนชอบใช้กำลังอำนาจในการเจรจา วันนี้นางกำนัลและขันทีที่ขัดขวางข้า ข้าจะส่งไปค่ายให้ทหารโบยกันคนละสิบที ดูสิว่าฮ่องเต้กับข้าแตกต่างกันอย่างไร”พอซ่านจินจื๋อพูดจบ ก็มีนางกำนัลล้มตัวลงด้วยสีหน้าซีดเซียว ถ้าเกิดโดนทหารโบยสิบที อย่างน้อยชีวิตของพวกเขาก็จะสั้นลงครึ่งหนึ่ง

ในที่สุดหวางกงกงก็ไม่กล้าตามไปขัดขวาง

เดินทางออกจากวังหลวงโดยไม่มีอุปสรรคใดๆขวางทั้งสิ้น หัวใจของกู้อ้าวเวยก็สั่นไหวโคลงเคลง ในสมองมีภาพของคนผู้นั้นแวบผ่านมา แต่ก็กลับคลุมเครือมองไม่ชัดเจนเพราะงานที่นับไม่ถ้วนพวกนั้น เสียงหัวเราะหวานใสนั้นถูกซ้อนทับกับฝันร้ายในคืนรัตติกาลจนไม่อาจมองเห็นได้ชัด

ออกมาจากวังหลวงไม่นาน สายตาของเขาก็ไม่พบเข้ากับคนสองคนที่ถูกมัดไว้และคุมขังอยู่

“ปล่อย”ซ่านจินจื๋อเดินก้าวไปข้างหน้า ไม่ไปฟังเสียงของพวกทหารที่คุกเข่าลงอย่างเคารพ เพียงแค่กวาดสายตาอันเย็นชาไปมองจดหมายหลายฉบับที่ผิงชวนนำมาด้วย น้ำเสียงอันเยือกเย็นเอ่ยขึ้น“กู้อ้าวเวยล่ะ？”

“นางอยู่ที่จวนเมิ่งนอกเมือง ให้ข้านำจดหมายพวกนี้มอบให้ท่าน ท่านอ๋อง”คราบเลือดที่อยู่บนตัวของผิงชวนกับอาจื่อยังไม่ถูกทำความสะอาด แม้แต่จดหมายด้วยก็ตาม

ซ่านจินจื๋อรีบเปิดออกมาอ่านอย่างร้อนใจ แต่กลับเห็นเพียงคำพูดไม่กี่คำถูกเขียนอยู่บนนั้น

“การเดินทางในครั้งนี้ช่างยาวนานยิ่งนัก ไม่ต้องคิดถึง ในวันได้อ่านจดหมายแล้ว ก็อย่าได้ตามหา”

ผู้หญิงคนนี้！