บทที่ 825 แต่งเรื่อง

บทที่ 825 แต่งเรื่อง

สำหรับกู้อ้าวเวยแล้ว เมืองเทียนเหยียนก็แค่กระดานหมากแผ่นใหญ่ แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้เป็นนักเล่น พวกเขาคิดว่าควบคุมทุกอย่างไว้แล้ว แต่สุดท้ายกลับวกไปวนมาบนแผ่นกระดาน

และสำหรับซ่านจินจื๋อแล้ว นี่เป็นพื้นที่ที่พวกฝ่ายทหารและฝ่ายปกครองแสดงความสามารถกัน แม้จะไม่ใช่ทุกคนที่จะปีนขึ้นไปบนยศสูงๆได้ สามารถมีหนึ่งที่อยู่ตรงนี้ เขานึกถึงตงฟางซวนเอ๋อเมื่อกี้ เพื่อที่จะอยู่บนสูงสุดนางเลือกที่จะทิ้งตัวตนที่แท้จริงนางไป ในสายตาเขานั้นเป็นเรื่องที่ตลกมาก

ซ่านเชียนหยวนด้านหลังที่เห็นเขาเงียบไม่พูดจา สีหน้าเคร่งเครียด และเดินขึ้นไปหนึ่งก้าวบังเขาไว้: “เสด็จอา เมื่อกี้ท่านพูดจริงหรือ?”

“คำไหน?” ซ่านจินจื๋อตั้งสติ

“เจ้าจะแต่งงานกับนางจริงเหรอ!” ซ่านเชียนหยวนพุงไปตรงหน้าซ่านจินจื๋ออย่างโมโห สายตาแดงกล้ำ: “ถ้ากู้อ้าวเวยรู้เรื่องนี้เข้า……”

“ตงฟางซวนเอ๋อในเมื่ออยากเป็นพระชายาอ๋องจิ้ง ชื่อเสียงนี้ก็ให้นางไปสิ” ซ่านจินจื๋อพูดแทรกคำพูดไร้สาระด้านหลังของหลาน สายตามองไปที่ทหารที่วิ่งตามพวกเขามา มองเขาด้วยสายตาเย็นชาพูดว่า: “ตัวอยู่ในคุก ถ้าไม่อนุญาต เจ้าจะให้ข้าช่วยชีวิตนางได้อย่างไร?”

“ยังไงเรื่องก็ยังมีทางแก้อยู่บ้าง นางไม่ใช่คนโง่ ไม่แน่นางอาจจะมีวิธีออกไปอย่างปลอดภัย……”

“มีแต่นาง ข้าไม่คิดจะพนัน” ซ่านจินจื๋อจับคอเสื้อซ่านเชียนหยวนไว้ สายตาดุร้ายเหมือนจะกลืนกินเขาทั้งตัวได้ ขนาดนิ้วที่ใช้แรงด้วยนั้นก็ยังซีดขาวไปหมด: “ชีวิตของนาง มีค่ามากกว่าผู้หญิงข้างๆข้าเสียอีก เทียบกับความไม่บริสุทธิ์ ในโลกนี้มีวิธีที่รักนางมากมาย”

ซ่านเชียนหยวนกำหมัดแน่นยกขึ้นมา แต่มีทหารที่ตาเร็วรีบจับมือเขาลง เหมือนมีคำสั่งของฮ่องเต้แล้ว ไม่นานพวกทหารก็จับตัวซ่านเชียนหยวนกดไว้ ซ่านเชียนหยวนพยายามขัดขืนก็ไม่มีประโยชน์ เขาพูดอย่างโมโหว่า: “นางจะผิดหวังในตัวเจ้า! หรือว่าเจ้าอยากจะได้ตำแหน่งนี้จริงๆ!”

ซ่านจินจื๋อยกมือขึ้นจัดคอเสื้อ มองเขาอย่างเย็นชา: “เจ้าไม่เข้าใจนาง”

ซ่านเชียนหยวนไม่เข้าใจความหมายของคำนี้ กงกงที่อยู่ข้างๆก็เดินขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม: “ฮ่องเต้ได้ยินเรื่องในงานเลี้ยง บอกให้ท่านอ๋องทั้งสองไปพบหน่อย”

มองดูทหารที่จับตัวซ่านเชียนหยวนไว้แน่น สายตาซ่านจินจื๋อยังคงเย็นชาเหมือนเดิม

พวกเขาสองคนที่เป็นท่านอ๋องเหมือนถูกควบคุมตัวมาที่ห้องหนังสือ ร่างกายที่แข็งแรงของฮ่องเต้ทำให้ซ่านเชียนหยวนตกใจอย่างมาก ต่อมาก็ทำหน้าเคร่งเครียด ปากสั่น เป็นแบบนี้แล้ว เป็นแผนของเสด็จพ่อตั้งแต่ที่ถูกวางยาแล้ว

ซ่านต้วนโฉงเงยหน้าขึ้น แต่สายตากลับไม่ได้มองไปที่ซ่านเชียนหยวน

กลับมองไปที่ซ่านจินจื๋อและพูดว่า: “คุณหนูตงฟางบอกว่า เจ้าตกลงแล้ว?”

“ตามความคิดของเจ้า อย่าทำอะไรนางอีก” ซ่านจินจื๋อสะบัดแขนเสื้อนั่งลง และสั่งข้ารับใช้ให้เทน้ำชาให้กับเขา สายตาคู่นั้นดุร้ายเหมือนดั่งปีนั้นที่พึ่งกลับมาจากสงคราม อยู่หน้าซ่านต้วนโฉงยังคงทำอะไรตามใจ

วางงานในมือลง ซ่านต้วนโฉงเลิกคิ้วขึ้น: “งั้นตำแหน่งนี้”

“เสด็จพี่ยอมให้ข้าดูแลแผ่นดินนี้ต่อไป ข้าก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่รับไว้” เสียงของซ่านจินจื๋อเต็มไปด้วยความโกรธ พูดเสียงสูงขึ้นเรื่อยๆ แก้วในมือที่ไม่มีอะไรยังไม่ทันรอน้ำร้อนมาก็ถูกบีบจนแตกละเอียดไปแล้ว แต่ฝ่ามือของซ่านจินจื๋อกลับไม่เป็นอะไร คิ้วที่แหลมคมนั้นก็เลิกขึ้น: “แต่เจ้าทำร้ายนางไม่ได้ ยังต้องสัญญาว่าในพื้นที่แคว้นชางหลานนี้ นางจะไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระ ไม่ว่าจะทำอะไรผิดก็จะต้องปล่อยผ่าน”

แก้วที่แตกนั้นก็วางไว้บนโต๊ะ ซ่านจินจื๋อลุกขึ้นมาใหม่ ก่อนที่ข้ารับใช้คนนั้นที่ถือชาจะขึ้นมา ก็สะปัดมือให้นางลงไป สายตาเด็ดขาด: “อีกอย่าง ข้าไม่อยากเห็นผู้หญิงไร้ความสามารถ”

ข้ารับใช้หญิงตกใจ น้ำร้อนหกตัว คุกเข่าลงพื้นรีบขอโทษ

และซ่านต้วนโฉงกลับขมวดคิ้วแน่นเป็นปม: “เจ้ารักนางเช่นนี้เลยหรือ? แม้นางจะเคยนอกใจเจ้า?”