บทที่ 824 ยังไงก็ไม่ใช่เจ้า

บทที่ 824 ยังไงก็ไม่ใช่เจ้า

ตงฟางซวนเอ๋อก็หัวเราะทันที เทเหล้าให้ซ่านจินจื๋อด้วยรอยยิ้มจนตาโค้งเป็นเสี้ยวดวงจันทร์

ใต้เท้าภายในงานเลี้ยงสีหน้าต่างเรียบเฉยขึ้นมา มีคนไม่น้อยมองไปที่ฮองเฮาตงฟางคนนั้น ตระกูลซู๋ซึ่งเป็นตระกูลของอดีตฮองเฮายังอยากจะทวงความยุติธรรม แต่เวลาหลายเดือน ฮองเฮาตงฟางใช้ตำแหน่งฮองเฮาคนใหม่ประคับประคองขึ้นไปโดยไม่มีอะไรกัดขวาง และตระกูลซู๋กลับถูกกดลงไปเรื่อยๆ

ตอนนี้เห็นตงฟางซวนเอ๋อนั่งข้างซ่านจินจื๋อ ในใจก็รู้สึกทันที เพราะความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองอยู่ที่นี่ ดังนั้นอ๋องจิ้งช่วยจัดการเรื่องราชการ ก็จึงปล่อยให้ฮองเฮาตงฟางทำอะไรตามอำเภอใจ

ขุนนางต่างมองออก จึงไม่ส่งลูกสาวตัวเองขึ้นไปดีกว่า

ซ่านเชียนหยวนจะไม่เข้าใจความรู้สึกขุนนางพวกนี้ได้อย่างไร พอครุ่นคิดแล้ว ก็ลุกขึ้นยกสองมือประกบกันตรงหน้าพูดว่า: “ฮองเฮา ลูกมีเรื่อง”

ฮองเฮาตงฟางมองเขาด้วยสีหน้าที่ซีดเผือด นางพยักหน้าเบาๆ

“เสด็จแม่พักอยู่อารามไป๋หม่าอยู่นาน ไม่งั้นให้ลูกไปรับเสด็จแม่กลับมาไหมครับ?” ซ่านเชียนหยวนพูดตามความจริงจากใจล้วนๆ การเป็นท่านอ๋องที่ไร้ประโยชน์ ในสถานการณ์ตอนนี้พูดถึงเรื่องนี้ก็สมเหตุสมผล ขุนนางข้างๆต่างก็พยักหน้ากันยกใหญ่

เป็นคำขอที่ง่ายดายมาก ตงฟางฮงเฮากลับแสยะยิ้ม และพูดว่า: “น้องเสียนเฟยออกไปนานมากจริงๆ แต่ช่วงนี้ข้าได้ยินว่าน้องเสียนเฟยตอนฤดูร้อนป่วยเป็นโรคระบาด ช่วงนี้พึ่งหายดี แต่ถ้าจะรับกลับวังเลย ก็อาจจะอันตรายไปหน่อยนะ”

พอได้ยินโรคระบาดคำนี้ พวกสนมต่างมีสีหน้าสะอิดสะเอียนทันที และพวกขุนนางก็ต่างคิดเรื่องในใจต่างๆนาๆ

ซ่านเชียนหยวนกลับมีสีหน้าที่กังวลอย่างมาก: “งั้นไม่รู้ว่าลูก……”

“ตอนนี้องค์ชายของฝ่าบาทมีน้อย อ๋องจงผิงต้องคิดเผื่อทั่วใต้หล้าด้วยนะ น้องเสียนเฟยตอนนี้ ข้าสั่งคนไปดูแลเป็นอย่างดีแล้ว” ฮองเฮาตงฟางพูดแทรกคำพูดซ่านเชียนหยวนอย่างเร็ว และปัดมือพูดว่า: “แต่พวกน้องๆในวังที่มาใหม่……”

พอเห็นว่าฮองเฮาตงฟางชักสีหน้า ไม่พูดเรื่องนี้อีก

ซ่านเชียนหยวนจึงต้องกลับไปนั่งประจำที่เดิมเงียบๆ ยังไม่ได้คิดอะไร ลูกสาวของพวกขุนนางก็ขึ้นไปแสดงความสามารถทีละคน พอทุกอย่างจบแล้ว ฮองเฮาตงฟางสายตาของนางก็มองไปที่ซ่านเชียนหยวนใหม่อีกครั้ง: “อ๋องจงผิงตอนนี้กำลังเป็นหนุ่ม ในจวนไม่มีคนดูแลได้อย่างไรกันเล่า”

“ลูกยังดีทุกอย่างครับ” ซ่านเชียนหยวนตกใจ รีบพูดปัดมือ

ฮองเฮาตงฟางปิดปากหัวเราะเสียงเบา พูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า: “อ๋องจงผิงยังคงมีนิสัยเด็ก ข้าเห็นว่าวันนี้มีลูกสาวขุนนางมากันเยอะมาก เจ้าลองดูเองสิ”

ซ่านเชียนหยวนเขินอายไปหมด ทำไมถึงกลายเป็นเขาเลือกคนล่ะ?

แต่พอได้ยินฮองเฮาพูดแบบนี้ สายตาขุนนางข้างๆหลายคนก็ต่างเปล่งประกายขึ้นมาทันที!

แม่ของประเทศคงเป็นไม่ได้แล้ว ปรองดองกับอ๋องจงผิงที่สนิทกับอ๋องจิ้งก็ยังดี ต่อไปแม้จะเดินทางไปพื้นที่ที่ฝ่าบาทพระราชทาน นั่นก็ยังมีอำนาจที่ใหญ่อยู่ ยังไงก็ยังได้เป็นถึงพระชายา พอคิดแบบนี้แล้ว พวกขุนนางก็ยิ้มหวานและส่งลูกสาวตัวเองไป

ซ่านเชียนหยวนถูกมัดมือชก รีบปฏิเสธไม่ทัน วุ่นวายจนเหงื่อแตกไปหมด

ซ่านจินจื๋อข้างๆที่ควรจะนั่งดูแต่กลับยกเหล้าขึ้นซด มองหลิ่วเอ๋ออยู่ตรงมุมที่ตอนนี้ชักสีหน้าจนหน้าบูดหน้าเบี้ยวไปหมด และก้มหน้าลง วางแก้วเหล้าไว้บนโต๊ะ พูดกับตงฟางซวนเอ๋อข้างๆว่า: “ได้ยินว่าเจ้าเป็นหญิงมากความสามารถของเมืองเทียนเหยียน?”

“แม้ผู้น้อยจะมีความสามารถล้นเหลือ ก็มิอาจเข้าสายตาของท่านได้” ตงฟางซวนเอ๋อปิดปากหัวเราะเสียงเบา มืออีกข้างวางไว้ที่ไหล่ซ่านจินจื๋อเบาๆ ไม่อายสายตาทุกผู้ที่มองมา ครึ่งตัวของนางแทบจะแนบชิดเขาแล้ว: “แม้หัวใจท่านจะมีคนอื่นอยู่แล้ว แต่ในวังไม่ใช่ที่หารักแท้หรอก ได้ข้าแล้ว สิ่งที่ท่านอยากได้ทั้งหมดก็จะได้ในพริบตาเลยเจ้าค่ะ”