บทที่ 823 งานเลี้ยงในวัง

บทที่ 823 งานเลี้ยงในวัง

เช้าวันต่อมา วังหลวงที่เงียบกริบตอนนี้ก็มีเรื่องให้วุ่นอีกครั้ง

บ่าวรับใช้ในแต่ละตำหนักก็ต่างยุ่งวุ่นขึ้นมา สนมในแต่ละตำหนักก็อยากจะใช้โอกาสงานเลี้ยงนี้เด่นสง่ากว่าใคร โดยเฉพาะพวกคนชั้นสูงที่ได้รับเลือกเข้ามาในวัง ทุกคนต่างสั่งให้ไปเลือกเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่ดีที่สุดมา หวังว่าฝ่าบาทจะสนใจตัวเอง

แต่ในตอนที่จวนอ๋องจงผิงได้รับข่าวงานเลี้ยง ก็คือวันนั้นที่ฟ้ายังไม่สว่าง

ซ่านเชียหยวนกำลังถือกล่องอาหารไปหาฉีหรัวที่กำลังตรวจสอบบัญชีในร้าน และไปถามข่าวทางนั้นกับหงเซียวด้วย พอถึงสำนักเยียนหยู่เก๋อ โย่วหลีก็ขี่ม้ามาอย่างเร่งรีบ บอกเรื่องงานเลี้ยงในวันนี้

“งานเลี้ยงในวันนี้ ฟ้าส่างค่อยมาบอก?” ซ่านเชียนหยวนอ้าปากค้างเบๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ

ฉีหรัวก็เงยหน้าขึ้นมาจากกองบัญชี เอียงหัวพูดว่า: “รีบไปหรือเปล่า ก่อนหน้านี้ในวังไม่ได้มีข่าวอะไรเลยเหรอ?”

โย่วหลีไอคอกแคะเบาๆ พูดเสียงทุ้มต่ำว่า: “ช่วงนี้ในวังก็ควบคุมแน่นหนาไม่มีข่าวอะไรเลย นอกจากท่านเมิ่งซู่กับขุนนางคนอื่นๆ ก็ไม่มีใครรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น งานเลี้ยงในวันนี้ เหมือนจะมีขุนนางและหญิงสาวตระกูลชั้นสูงมากมายไปเข้าร่วม”

ฉีหรัวมองค้อน ก้มหน้าลงไม่พูดอีกเลย

ซ่านเชียนหยวนก็ตกใจมาก ให้องค์ชายอย่างพวกเขาเข้าวัง และยังให้พวกขุนนางพาลูกสาวไปอีก จะเร่งให้แต่งงานก็ทำเกินไปแล้ว แต่เขาลำบากใจอยู่มาก ก่อนหน้านี้เขายังไม่รู้แผนการ ออกมาจากวังอย่างเร็ว ตอนนี้เข้าวังไปแอบสืบก็นับว่าเป็นเรื่องดี

แต่ว่ามองดูสีหน้าที่ไม่พอใจของฉีหรัว เขาก็ยิ่งลำบากใจไปอีก จึงต้องปัดมือให้โย่วหลีออกไป ตัวเองก็นำกล่องข้าววางไว้บนโต๊ะ: “ด้านบนข้ายังมีพี่สามอีก เลือกพระชายาคงยังไม่ถึงข้าหรอก”

“ทางนี้ของพวกเจ้าคนทีได้เป็นท่านอ๋องก็มีแต่เจ้าคนเดียว องค์ชายสามตอนนี้ก่อกบฏยังไม่ได้ไต่สวน แม้จะเป็นฝ่าบาทออกคำสั่ง พวกขุนนางกไม่ยอมเอาลูกสาวให้เขาหรอก” ฉีหรัวพูดโดยไม่เงยหน้าเลย ในคำพูดนั้นเต็มไปด้วยอาการหึง

ซ่านเชียนหยวนก็ดีใจและคิดหนักไปด้วย ฉีหรัวหึ่งแล้ว! นานทีจะเห็น!

แต่สักพัก เขาก็นวดขมับ เรียกโย่วหลีที่กำลังจะออกไปให้กลับมา: “เดี๋ยวก่อน! กลับมาก่อน!”

โย่วหลีก็กลับมาตามคำสั่ง อย่างไม่เข้าใจ

“เจ้ารู้หรือไม่ วันนี้เสด็จอาจะไปหรือไม่?” ซ่านเชียนหยวนลูบคาง รู้สึกแปลกใจ

โย่วหลีคิดอย่างละเอียด ก็เอารายชื่อออกมา ขมวดคิ้วพูดว่า: “ไปเจ้าค่ะ”

พู่กันในมือฉีหรัวชะงักทันที ต่อมาก็เงยหน้ามองซ่านเชียนหยวน ทั้งสองมองตากันอย่างตกใจ ต่อมาฉีหรัวก็รีบไปหน้าประตู: “ฝ่าบาทคงจะไม่……”

“ในเมื่อเสด็จอาถูกความรักครอบงำ ตอนนี้นอกจากกำจัดออกแล้ว ก็คงมีแต่วิธีนี้” ซ่านเชียนหยวนขวมดคิ้วเป็นปม รู้สึกปวดหัวหนัก อีกด้านก็อดไม่ได้พูดว่า: “เสด็จพ่อทำไมถึงอยากให้เสด็จอาเป็นจักรพรรดินักล่ะ? เขาไม่กลัวว่าพอเสด็จอาขึ้นครองราชย์ได้สองวันก็ออกจากตำแหน่งเหรอ?”

ฉีหรัวก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน พอครุ่นคิดแล้ว ก็ตบบ่าเขาเบาๆพูดว่า: “อย่ารีบร้อนใจไป คอยดูเงียบๆเถอะ”

ซ่านเชียนหยวนรู้สึกหนักอึ้งในใจ และรู้สึกใจเต้นรัวขึ้นมา

หวังแค่ว่าวันนี้จะไม่ใช่วันฆ่ากันเป็นพอ

พอออกจากสำนักเยียนหยู่เก๋อกลับไปเตรียมตัวที่จวน โย่วหลีก็เหมือนทำอะไรผิดและเดินขึ้นมา พูดเสียงเบาว่า: “ครั้งนี้ เชิญแค่องค์ชายท่านคนเดียว”

ซ่านเชียนหยวนชะงักทันที มองโย่วหลีด้วยสายตาที่เย็นยะเยือก: “เมื่อกี้ทำไมถึงไม่พูดล่ะ?”