บทที่ 822 ตระกูลหยูนตระกูลซ่าน

บทที่ 822 ตระกูลหยูนตระกูลซ่าน

ในขณะเดียวกัน โม่อีขี่ม้าไปอย่างเร็วโดยไม่หยุดพักและนำคำพูดของกู้อ้าวเวยไปส่งทุกคำพูดทุกประโยคในวังหลวง

แต่น่าเสียดายคนที่เขาควบคุมไว้นั้นมีน้อย ใช้เวลาสองวัน ถึงให้ทหารสองคนนำคำพูดไปให้หยุนหว่าน สำหรับซ่านจินจื๋อ ทางนั้นมีการควบคุมที่หนาแน่นจึงส่งเข้าไปให้ไม่ได้

หยุนหว่านมองดูสูตรยาในมือ ก็นั่งลงหน้าโต๊ะอย่างท้อใจ

หลิ่วเอ๋อกับจื่อเหมิงก็รีบมองไป ต่อมาก็นั่งลงข้างๆด้วยคิ้วที่ขมวดเป็นปม จนกระทั่งจื่อเหมิงเบะปากกอดอกพูดว่า: “เจ้านาย ข้าว่าคุณหนูเดินไปทางเดียวกับท่าน”

“อย่าพูดแล้ว” หลิ่วเอ๋อรีบดึงนาง มองดูหยุนหว่านอย่างระวัง เห็นนางเหมือนจะไม่ได้โกรธอะไร จึงพูดว่า: “เจ้านาย ท่านอย่าว่าคุณหนูเลย รอบข้างคุณหนูล้วนแต่มีคนที่ไม่น่าไว้วางใจ นานเข้า ก็เลย……”

“ข้าแค่เสียดาย” หยุนหว่านถอนหายใจช้าๆ ปลายนิ้วมือสัมผัสเข้าที่รอยแผลบนใบหน้าอย่างไม่ตั้งใจ ตอนนั้นแม้ส่วนมากจะผิดหวังกับฉู่หลี่ แต่ใบหน้าที่เสียหาย ยังไงก็ยังเป็นบาดแผลที่ตำใจนางอยู่นาน นางไม่คิดเลยว่า ลูกสาวตัวเองจะเป็นแบบนี้เหมือนกัน คิดแล้วก็ยิ่งเสียใจ: “ตอนนั้น ถ้าข้าและฉู่หลี่มีความกล้ากว่านี้อีกหน่อย พานางกลับมาโดยทุกวิถีทาง วันนี้นางคงจะไม่……”

จื่อเหมิงกับหลิ่วเอ๋อมองนางด้วยสายตาที่เป็นห่วง แต่กลับไม่มีคำพูดปลอบใจเลย

ในขณะที่กำลังเงียบ นอกประตูก็มีเสียงดังขึ้นเบาๆ ทหารสองคนตั้งใจออกเสียง หลิ่งเอ๋อก็รีบเอาของเก็บเข้าไปในแขนเสื้อ รอจนประตูถูกเปิดออก หวางกงกงเดินเข้ามา จื่อเหมิงกับหลิ่วเอ๋อก็มองเงียบๆ หยุนหว่านไม่หันกลับไปมองเลยด้วยซ้ำ

“นางกำนัลหลิ่ว พรุ่งนี้ในวังมีงานเลี้ยง เชิญท่านไปเข้าร่วมด้วย” หวางกงกงยิ้มหวานสั่งให้คนนำชุดนางกำนัลหญิงที่พอดีตัวออกมา และนางที่ควรจะเป็นนางกำนัลหญิงชั้นหก แต่เสื้อผ้าตรงหน้ากลับเป็นเสื้อผ้าสำหรับนางกำนัลชั้นสี่ นางอึ้งสักพัก มองไปอย่างไม่เข้าใจ

“งานเลี้ยงพรุ่งนี้เป็นงานเลี้ยงใหญ่ ฝ่าบาททรงเลื่อนยศให้ท่านด้วยล่ะ” หวางกงกงรีบอธิบาย: “เข้าใจสิ ฝ่าบาทจะทรงเลือกคู่ครองที่เหมาะสมให้กับอ๋องจิ้ง ถ้าคู่ควรกัน ถึงเวลาก็ขอให้นางกำนัลหลิ่วเตรียมตัว”

หลิ่วเอ๋อสายตาเยือกเย็น ลุกขึ้นมาทันที: “เจ้านายข้าไม่ได้เข้าวังมาเป็นขุนนาง ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะเจ้านายข้าอยากจะเป็นพันธมิตรกับฝ่าบาท ตกลงมาช่วยเขาหาคนร้าย ข้าก็คงไม่มาเป็นนางกำนัลหญิงที่นี่”

พอพูดจบ หวางกงกงกลับปิดปากหัวเราะออกมา: “เข้าวังนี้แล้ว ไม่อนุญาตให้พวกเจ้ามาไร้มารยาทที่นี่นะ ถ้าพรุ่งนี้ไม่ไป งั้นทั้งชีวิตนี้ พวกเจ้าก็อย่าหวังว่าจะได้ออกไปเลย”

“เจ้า!” หลิ่วเอ๋อนานๆทีจะเห็นนางโมโห แต่หวางกงกงก็สั่งคนวางกล่องอีกไม่กี่กล่องก็ออกไปเลย ทหารหน้าประตูผ่านไปสองชั่วโมงก็เปลี่ยนกะหนึ่งครั้ง ยากที่จะเรียก

หลิ่วเอ๋อนั่งลงด้วยความโมโห เสียงฮึในลำคอ: “ข้ายังคิดว่าฝ่าบาทเป็นคนดีเสียอีก”

“การกระทำของเวยเอ๋อนั่นสิถูก” หยุนหว่านยิ้มมุมปากด้วยความรู้สึกตลกตัวเอง ยกมือขึ้นนวดขมับ: “ต้องโทษข้าที่ตอนนั้นหลุดเข้ามาในกับดักนี้เอง ตายไปยังจะดีกว่า จะได้ไม่ทำให้สองรุ่นหลัง……”

“ท่านกับคุณหนูเหมือนกันไม่มีผิด” จื่อเหมิงเอาส้มยัดไปที่มือนางและพูดต่อว่า: “ในโลกมีเรื่องวุ่นวายมากมาย พวกท่านตายไปสองคนก็จะไม่มีเรื่องวุ่นวายแล้วหรือไง?”

ส้มในมือหนักอึ้ง หยุนหว่านสูดหายใจลึกๆ จับส้มในมือเบาๆ ส่ายหน้าอย่างตั้งใจ: “เจ้าพูดถูก”

จื่อเหมิงกับหลิ่วเอ๋อสีหน้าถึงดีขึ้นมาหน่อย อยากรู้แค่ว่าทางซ่านจินจื๋อจะตกลงหรือไม่

……

หมากสีดำขาว ช่องเหลี่ยมตรง

ซ่านจินจื๋อสองมือกลับถูกโซ่ตรวนหนักอึ้งล่ามไว้หลังกำแพง ตัวล็อคอันหนึ่งทำได้ละเอียด ดูไม่ใช่ของที่ทำโดยไม่ตั้งใจ และบาดแผลบนตัวซ่านจินจื๋อยังไม่หายดี ตอนนี้จึงทำได้แค่อยู่ด้านเดียวเท่านั้น และด้านหน้าก็มีกระดานหมากวางอยู่ตรงหน้า ดูแล้วเหมือนจะลงหมากดำขาวอยู่เยอะมาก