บทที่ 821 ฝากเปิดทาง

บทที่ 821 ฝากเปิดทาง

“เจ้าก็บอกเขาไปว่า ตอนนี้ข้าทรุดโทรม แม้มีชีวิตอยู่ก็เจอเขาไม่ได้” กู้อ้าวเวยมองบนอย่างไม่พอใจ เลิกแขนเสื้อขึ้นนิดหน่อย เผยให้เห็นรอยที่คดเคี้ยว และพูดเสียงเบาว่า: “เจ้าก็ปล่อยเขาไปทำเรื่องที่อยากทำ ต่อไปถ้าข้าคิดขึ้นมาได้ ก็จะไปหาเขาเอง”

ในเมื่อโม่อีที่เป็นถึงแม่ทัพยังตกใจขนาดนี้เลย

ไม่เพียงแต่มีพื้นผิวสีดำ เส้นเลือดบนแขนนู้นขึ้นมากะทันหัน แขนที่ควรเรียบเนียนตอนนี้กลับคล้ายสัตว์ประหลาด เส้นเลือดที่กระตุกพวกนั้นทำให้มองเห็นชัดมากขึ้น

โม่ซานก็เห็นแขนแบบนี้ครั้งแรก ก็ร้องอย่างตกใจว่า: “สัตว์ประหลาด!”

กู้อ้าวเวยจึงดึงแขนเสื้อลงอย่างเขินอาย ลูบจมูกและพูดว่า: “นี่ก็คือผลจากการใช้ยาอมตะ”

“ไม่เจ็บเหรอ?” โม่อีกลืนน้ำลาย

“เจ็บมาก แต่นานเข้าก็ไม่เจ็บแล้ว” กู้อ้าวเวยกอดแขนไว้และพิงไปที่กรอบประตู พูดด้วยรอยยิ้มที่ทุกข์ใจว่า: “อย่าว่าแต่ไปเจอซ่านจินจื๋อเลย ขนาดท่านแม่และลูกของข้าก็ไม่กล้าไปเจอเลยด้วยซ้ำ”

“พวกเขาเป็นห่วงเจ้ามาก เจ้าจะปิดบังพวกเขาแบบนี้ไม่ได้” โม่อีขมวดคิ้วขึ้นมา โม่ซานที่อยู่ข้างก็พยักหน้าด้วยสีหน้าที่จริงจัง

กู้อ้าวเวยคิดแล้ว นี่คงจะเป็นเหตุผลที่ครอบครัวพวกเขาสันติสินะ

นางคลี่ยิ้ม กู้อ้าวเวยเดินเข้าไปในห้องและนั่งลง พื้นผิวตรงล่างแขนเสื้อมีความน่ากลัวมาก นางกลับจับคอตัวเองที่เริ่มเจ็บอย่างเรียบเฉย: “ดังนั้นข้าถึงให้เจ้าฝากไปบอก บอกให้พวกเขาไม่ต้องเป็นห่วงข้าเลย”

โม่อียังคงทำท่าไม่เห็นด้วย โม่ซานกลับขนลุกขึ้นมา นั่งข้างโม่อี

“ที่จริงแล้วขอแค่ข้าใช้ยาพิษต่อไป ของพวกนี้ก็จะหายไปเอง และไม่เจ็บด้วย” กู้อ้าวเวยหยิบสูตรยาออกมาจากกระเป๋า และส่งไปให้โม่อี: “นี่ก็คือถอนพิษที่ข้าต้องการ เจ้านำมันไปส่งให้ท่านแม่ นางจะรู้เองว่าทำไมข้าไม่กลับไป”

“แต่ข้าไม่รู้ว่าจะเอาคำพูดเจ้าไปยังไง” โม่อีขมวดคิ้ว ไม่รู้จักชื่อยาที่เขียนไว้เลยสักตัว

“คนอาศัยกินดื่มเพื่อมีชีวิตอยู่ ข้ากลับต้องกินยาพิษเพื่อมีชีวิตรอด สูตรยานี่ก็คือยาถอนพิษ พอกินลงไปแล้ว แผลเปิดออก ใบหน้าเสียหาย มีแต่รักษาหลายปีถึงจะเป็นปกติ” กู้อ้าวเวยพูดถึงตรงนี้ ก็ยิ่งตบใบหน้าตัวเองอย่างท้อใจ

โม่ซานหดคอ โม่อีกลับขมวดคิ้วอย่างเย็นชา: “แต่เจ้าจะอยู่แบบนี้คนเดียวไม่ได้”

“ข้าทำได้แน่” กู้อ้าวเวยพูดอย่างเด็ดขาด และลุกขึ้นมาช้าๆ จากนั้นก็ส่งเงินให้โม่ซานพูดว่า: “คุณหนูโม่ซาน ช่วงนี้ก็รบกวนหน่อยนะ”

โม่ซานรีบลุกขึ้นมาพูดว่า: “เจ้าเดินทางคนเดียว น่าจะอันตรายมากเกินไป”

“ถ้าอยู่ต่อไป มีแต่จะรบกวนพวกเจ้าไปเปล่าๆ ในเมื่อฮ่องเต้มั่นใจว่าสามารถทำให้ซ่านจินจื๋อเลือกได้ ก็มีวิธีมาฆ่าข้าเช่นกัน แต่เช่นเดียวกัน ในมือข้าก็มีหลักฐานที่มัดตัวเขาได้เหมือนกัน” กู้อ้าวเวยสะบัดแขนเสื้อ ป้ายของอ๋องจิ้งก็ตกไปที่โต๊ะทันที โม่อีขมวดคิ้วแน่น และมองนางอย่างใจเย็น

กู้อ้าวเวยคลี่ยิ้มพูดว่า: “มีสิ่งนี้ ทหารของเขาก็สามารถให้เจ้าใช้ได้สักพัก เกรงว่าปกป้องข้าตลอดทางไม่น่าเป็นปัญหา”

“ก่อนหน้านี้ทำไมเจ้าไม่พูดล่ะ!” โม่ซานมองป้ายบนโต๊ะนั้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ หยิบขึ้นมาดูว่าเป็นของจริงไหม

“เจ้าสงสัยว่าข้าไม่ใช่กู้อ้าวเวย ข้าก็สงสัยว่าเจ้าไม่ใช่โม่ซาน” กู้อ้าวเวยหัวเราะแห้ง ยกมือขึ้นมาจับคอ และพูดต่อว่า: “วิธีที่ควบคุมฮ่องเต้ที่ดีที่สุด ก็คืออำนาจทหารในมือซ่านจินจื๋อ คิดว่าอำนาจทหารพวกนี้น่าจะเป็นข้อต่อรองที่ดีที่จะสนับสนุนให้ซ่านจินจื๋อขึ้นครองราชย์ แต่ตอนนี้กลับอยู่ที่มือของเจ้าและซ่านจินจื๋อ น่าจะเป็นข้อต่อรองที่ให้ออกจากตำแหน่งได้”

พอพูดจบ โม่อีก็หยิบป้ายนั้นมาเล่นที่มือแล้ว: “เจ้าพูดมาก็มีเหตุผล แต่เจ้าคงไม่คิดว่าจะพาซูพ่านเอ๋อไปนะ”

“ทำไมล่ะ?” กู้อ้าวเวยหยุดชะงักลง