บทที่ 827 ของปลอม

บทที่ 827 ของปลอม

กู้อ้าวเวยฉลาดมองคนเก่ง ในหลายปีนี้ นางเขียนจดหมายหาองค์ชายสามตลอด รู้นิสัยของซ่านเซิ่งหาน และรู้ว่าเขาไม่ใช่คนที่จะอยู่นิ่งได้

ซางนิงเดินเข้าไปในห้องหนังสือ ครุ่นคิดเรื่องที่เกิดขึ้นในหลายวันนี้ รู้สึกกังวลใจมาก

องค์ชายพวกนี้เพื่อผู้หญิงคนเดียวสามารถทะเลาะกันได้ ในการใหญ่ก็เหมือนกัน ผู้หญิงเกิดเหตุร้ายก็สามารถคิดทบทวนอย่างใจเย็นได้ ความจริงแล้วเป้าหมายของทุกคนล่วนต่างกันมาก

ซ่านเซิ่งหานอยากได้แผ่นดินนี้ และหวังอยากให้ความสุขแก่กู้อ้าวเวย เพื่อตอบสนองสิ่งที่เสียไป อ๋องจงผิงซ่านเชียนหยวนก็ไว้หน้าเพราะเป็นพี่น้องกัน และองค์ชายหกซ่านจวนฮ่าวมีความเกลียดและความโลภ องค์ชายเก้าพูดแล้วก็ถูกมารครอบงำ แต่ก็มีความโลภที่มุ่งมั่นไม่ขาด จะต้องทำให้ตระกูลซ่านราชวงศ์นี้อยู่ไม่เป็นสุขแน่

แต่สิ่งที่ซ่านจินจื๋ออยากได้ ก็คือมีคนอยู่เคียงข้างเท่านั้น

ถอนหายใจยาว สายตาซางนิงกลับมองไปตรงมุมไปไกลนัก พวกข้ารับใช้เหมือนกำลังเดินตามหลังตงฟางซวนเอ๋ออยู่ เขาอดไม่ได้ขมวดคิ้วเบาๆ เดินตามไป รีบเรียกข้ารับใช้ที่ตามตงฟางซวนเอ๋ออยู่ไกลๆออกมา: “งานเลี้ยงก็จบแล้ว ทำไมคุณหนูตงฟางยังอยู่ในวังอีก”

ข้ารับใช้ก็กวาดสายตามองรอบๆ และกระซิบเสียงเบาว่า: “บอกว่าอ๋องจิ้งขอมา”

เขาพึ่งออกมาจากตำหนักซ่านจินจื๋อ ทำไมไม่ได้ยินเขาพูดว่าให้ผู้หญิงมาหาตอนกลางคืน

ถ้าเรื่องนี้คนอื่นรู้เข้า เกรงว่าตำแหน่งพระชายาอ๋องจิ้งของตงฟางซวนเอ๋อ คงมั่นคงแล้ว

“เรื่องนี้อย่าได้แพร่งพรายออกไป” ซางนิงพูดเตือน พูดมากอีกเกรงว่าฝ่าบาทจะสงสัยเอาได้

“บ่าวรู้ขอรับ ฮองเฮายังเตือนว่า นิสัยของอ๋องแต่ละคนไม่ค่อยดี ถ้าบังคับมากเกินไปจะเกิดเรื่องเอาได้ เรื่องนี้ยิ่งต้องค่อยๆไปทีละก้าว จะบังคับไม่ได้” ข้ารับใช้พูดเสียงเบา มองขบวนแถวที่เดินออกไปไกลแล้ว ก็รีบตามไปทันที

ซางนิงกลับลูบคางที่เต็มไปด้วยหนวดอย่างแปลกใจ

ฝ่าบาทดูเหมือนจะมีความอดทนอยู่ระดับหนึ่ง แต่เขาไม่กลัวว่าช่วงนี้จะมีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยเหรอ?

คิดได้แบบนี้แล้ว ซางนิงรีบเดินมาทำหน้าที่ในห้องหนังสือต่อ

ซ่านต้วนโฉงกลับปัดมือไล่หมอหลวงข้างๆ เงยหน้ามองเขา: “จินจื๋อตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”

“อ๋องจิ้งตอนนี้ฟุ้งซ่านไปหมด มีเพียงอ๋องจงผิงที่ยังคงเชื่อกู้อ้าวเวย” ซางนิงรีบคุกเข่าทำความเคารพ สองมือยกขึ้นเหนือหัว

ซ่านต้วนโฉงนำมือวางไว้บนที่วางมือ แขนเสื้อที่เหลืองทองของเขาลูบบนที่วางแขนจนเกิดเสียงเล็กน้อย เขาเงียบอยู่นานมาก กว่าจะพูดว่า: “หยวนเอ๋อคิดยังไงกับกู้อ้าวเวย……”

“ไม่ได้คิดเช่นชายหญิง อ๋องจงผิงรักเจ้าของสำนักเยียนหยู่เก๋อ คุณหนูฉีหรั่ว ผ่านไปสองวัน น้องชายของคุณหนูฉีหรั่วกับน้องสะใภ้เหมือนจะเอาสินค้ากลับมา ถึงเวลานั้นอาจจะไปหาอ๋องจงผิงที่จวน” ซางนิงพูดอย่างเคารพ แต่ในคำพูดที่แฝงอยู่นั้นก็คือ เรื่องที่ขังอ๋องจงผิงไว้ในวัง อาจจะทำให้น่าสงสัยได้

ตอนนี้อ๋องจิ้งถูกขังไว้ในวัง ใช้แรงไปไม่น้อยแล้ว ถ้าทำให้พวกขุนนางรู้ว่าอ๋องจงผิงไม่ได้จัดการงานในราชการ แต่กลับถูกขังไว้ที่นี่ เกรงว่าพวกขุนนางจะมาขอเข้าเฝ้า รอจนกระทั่งฝ่าบาทฝืนจากอาการพิษ

ซ่านต้วนโฉงเห็นได้ชัดว่าลำบากใจกับเรื่องนี้มาก คิดแล้ว ก็กลับหัวเราะและพูดว่า: “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ให้ฉีหรั่วเข้าวังมาพักสองสามวัน อกไปว่าจะจัดการเรื่องเหมื่อง ให้น้องชายนางไปหางานตำแหน่งว่างที่อินโจว บอกให้เขาไปที่จวนเมิ่งหาเมิ่งซู่ จะได้ทำให้ทั้งสองปิดปากได้”

“แล้วทางขุนนาง……” ซางนิงไม่กล้าขมวดคิ้วเลย

“ตอนนี้พวกเขาคงจะจับตาดูทางตงฟางอยู่ ไม่ยุ่งถึงตรงนี้หรอก” ซ่านต้วนโฉงยกมือขึ้นพูดว่า: “ใช่สิ ให้หงเซียวเข้าวังไปพร้อมฉีหรั่ว คุ้มครองอยู่ใกล้ๆ”