บทที่ 828 กลับใจ

บทที่ 828 กลับใจ

“บอกแล้วให้เจ้าระวัง เจ้ายังมุ่งเข้าหาปลายดาบอีก!”

ตงฟางฮองเฮามองนางที่บนตัวมีรอยช้ำเบาๆอย่างเจ็บปวดใจ ยังโชคดีที่ช่วงนี้ซ่านจินจื๋อนิสัยเปลี่ยนไปมาก ไม่ได้ฆ่านางจริงๆ ขนาดใบหน้ายังไม่ถูกทำร้าย ที่แรงที่สุดก็แค่หลังที่กระทบประตู ถลอกเป็นวงใหญ่ เจ็บแสบมาก

ตงฟางซวนเอ๋อร้องไห้ฟูมฟาย ตั้งแต่เล็กก็โตมาแบบไข่ในหิน ยังไงก็รู้ว่าอ๋องจิ้งเป็นอ๋องที่นิสัยรุนแรง แต่ตอนนี้เสื้อผ้านางสะบักสะบอมถูกโยนออกมา จนทั้งหลังวังรู้เรื่องนี้ เกลียดจนอยากจะเอาหัวมุดดินลงไป

ฮองเฮาก็รู้สึกเจ็บปวดใจมาก: “งั้นให้น้องสาวเจ้ามาไหม แม้นางจะไม่เหมือนกู้อ้าวเวยและซูพ่านเอ๋อ แต่นิสัยก็ยังนิ่ง……”

“ป้า ซวนเอ๋อต้องทำได้แน่” ตงฟางซวนเอ๋อพอได้ยินว่าน้องสาวสองคำนี้ก็เงยหน้าขึ้นมาทันที นางมองฮองเฮาด้วยน้ำตาคลอเบ้า: “ครั้งนี้ซวนเอ๋อรีบร้อนเกินไปหน่อย”

ฮองเฮาก็ไม่รู้จะพูดยังไง ก็สั่งหมอหลวงกับข้ารับใช้หญิงดูแลซวนเอ๋อและส่งไปที่ห้องนอน พึ่งถอดมงกุฎออก ก็ได้ยินเสียง: “ฮ่องเต้เสด็จ”

ฮองเฮาสีหน้าซีดขาว และหยิบมงกุฎขึ้นมาใส่ใหม่ รีบเดินออกไปทำความเคารพฝ่าบาท: “หม่อมฉันน้อมคารวะฝ่าบาท”

“ได้ยินว่าเมื่อกี้ซวนเอ๋อถูกไล่ออกมา” ซ่านต้วนโฉงรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก

“ซวนเอ๋อเจ้าเด็กคนนี้ใจร้อนไปหน่อย ขอฝ่าบาทโปรดทรงอภัยไว้ชีวิตนางด้วย” ฮองเฮาตอนนี้ไม่กล้าเงยหน้าเลยด้วยซ้ำ ก้มหน้าลง มือจับผ้าเช็ดหน้าไว้แน่น เม้มปากแรง

ซ่านต้วนโฉงยักคิ้วขึ้นพูดว่า: “เจ้ารู้ไหมว่าความโลภของตระกูลตงฟางมีมากแค่ไหน? ยุยงให้องค์ชายของข้าทะเลาะกันเอง และแอบช่วยองค์ชาย การกระทำแบบนี้ ก็เพื่อปูทางให้องค์ชายสิบสี่ของเจ้า ถ้าเจ้ายังนึกถึงได้ว่าองค์ชายสิบสี่เป็นลูกชายแท้ๆของเจ้า ก็อย่าปกป้องครอบครัวแม่”

ซ่านต้วนโฉงเสียงไม่ดัง แต่ตาเบิกโพลงแทบจะทะล้นออกมาแล้ว ทำเอานางไม่เข้าใจความคิดตอนนี้ของซ่านต้วนโฉง

“หม่อมฉันเข้าใจเพคะ” ฮองเฮากัดปากไว้อย่างแรง: “หม่อมฉันบอกพวกเขาแล้ว โอกาสอ๋องจิ้งได้ตำแหน่งราชามีมากกว่า พวกลุงอาพวกเขาคิดวิธีชักจูงแน่นอนเพคะ”

“ได้ยินว่าตระกูลตงฟางยังมีชายหนุ่มที่แข็งแรงมากมาย?” ซ่านต้วนโฉงแสยะยิ้ม มือลูบไปที่แก้วน้ำ และยังไม่ลืมพูดเสียงเบาว่า: “ถ้าให้พวกเขาได้อำนาจทหาร ต่อไปพวกเจ้าตระกูลตงฟางก็จะต้องตายทั้งหมด เจ้ายอมไหม?”

สีหน้าฮองเฮาซีดลงกว่าเดิม รีบคุกเข่าลง สูดหายใจเข้าลึกๆ พูดอย่างเคารพว่า: “ครอบครัวของหม่อมฉันทำเรื่องผิดมามากแล้ว ถ้าพวกเขามีความคิดนี้จริง ไม่นับว่าตายอย่างอยุติธรรมเพคะ”

“ตระกูลตงฟางล่มแล้ว ตำแหน่งฮองเฮาเจ้ายังจะนั่งได้มั่นคงเหรอ ยอมให้เป็นเช่นนี้จริงเหรอ?”

“หม่อมฉันไม่คิดจะได้ตำแหน่งอะไร ขอแค่ฝ่าบาทต่อไปดูแลองค์ชายสิบสี่ดีๆ!” ตงฟางฮองเฮาร้องไห้ก้มหัวให้สามครั้งเสียงดัง ขอบตานางมีน้ำตาเอ้อล้นออกมา แต่กลับไม่ได้มีความรักอะไรให้ฝ่าบาทแล้ว

ซ่านต้วนโฉงก็ไม่ได้บีบบังคับอะไร พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “ผู้หญิงคือหายนะ พอไม่มีการสั่งสอนจากพวกเจ้า ลูกของข้าแต่ละคนก็มีความโลภมากไม่น้อย แต่เสียดายหยวนเอ๋อ ถูกเสียนเฟยสอนไม่ดีเท่าไหร่”

ฮองเฮาไม่พูดอะไร แต่ในใจกลับเยือกเย็นไปหมด

สำหรับซ่านต้วนโฉงแล้ว องค์ชายจริงๆควรจะแย่งชิงเกลียดพี่น้องตัวเองกัน และต้องแย่งชิงตำแหน่งและอำนาจกัน ไม่ว่าจะใช้วิธีไหน

ซ่านต้วนโฉงลุกขึ้นอยากจะออกไป หวางกงกงก็รีบขึ้นมาอย่างเร็ว: “ฝ่าบาท เกิดเรื่องแล้ว!”

“เรื่องอะไร?”

“กู้อ้าวเวย……กู้อ้าวเวยนางพาคนตกลงเห่วไป เกรงว่า……” หวางกงกงพูดด้วยสีหน้าที่ตื่นตระหนก ด้านหลังก็มีเหล่าชุดดำและทหารลับ คนผู้นั้นเดินขึ้นมา ยื่นกระดาษให้ฝ่าบาทอย่างเคารพ ไม่ได้พูดอะไร