บทที่ 829 ศพผู้หญิงสองศพ

บทที่ 829 ศพผู้หญิงสองศพ

ในหุบเหวนี้ตรงทางตัดมีแต่ความเปียกชื่นและมอส

กู้อ้าวเวยมองให้แน่ใจว่ารอบด้านไม่มีคนแล้ว ถึงเอาเชือกอีกข้างส่งให้โม่ซาน และพูดว่า: “ถ้าไม่มีเจ้าละก็ ข้าอาจจะตกลงไปแล้วก็ได้”

โม่ซานจับเชือกไว้ด้านหนึ่งมัดไว้ที่หินใหญ่ อีกด้านก็มัดเป็นปม แขวนไว้บนเถาวัลย์สองเส้นที่ห้อยลงมา มืออีกข้างจับแน่น ต่อมาก็มองซูพ่านเอ๋อที่จับเชือกด้านหลังไว้ อดไม่ได้ถามกู้อ้าวเวยว่า: “เอานางไปด้วย เป็นตัวถ่วงมากนะ”

“ซ่านจินจื๋อยังรอนางกลับไปรับโทษ” กู้อ้าวเวยพูดเสียงเบา เอาไม้ขีดไฟยัดเข้าไปในเสื้อ มือสองข้างก็สวมถุงมือผ้าไว้ จับเชือกและโหนตัวลงไปช้าๆ

และด้านล่างระหว่างหุบเหว เหลือเพียงแต่ความมืดมิด

โม่ซานดึงเชือกหนาในมือ คิดไปด้วยว่าหญิงในเมืองเทียนหยียนมีเสน่ห์เช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน อีกด้านกลับมองซูพ่านเอ๋ออย่างเกลียดชัง: “บาดเจ็บไหม?”

ซูพ่านเอ๋อส่ายหน้าอย่างตกใจ สองมือจับหัวไว้ พูดเสียงเบาว่า: “ฮ่องเต้อยากฆ่าข้าไม่ใช่วันสองวันแล้ว เมื่อก่อนยังมีพี่จื๋อที่คอยช่วยข้า……”

ได้ยินนางบ่นเสียงเบา โม่ซานกลอกตามองบนอย่างไม่พอใจ จับเชือกเอาไว้แน่น จนกระทั่งไฟในความมืดมิดสว่างขึ้น เชือกในมือจึงผ่อนลงบ้าง ดูแล้วคงจะถูกชักสองครั้งจากกู้อ้าวเวยที่อยู่ด้านล่าง

โม่ซานจับตัวซูพ่านเอ๋อไปที่หน้าทางตัด มองนางและพูดว่า: “ดึงไว้แน่นและลงไป”

ซูพ่านเอ๋อสีหน้าซีดขาว นางจับเชือกไว้แน่น มองความมืดมิดด้านล่าง รู้สึกเวียนหัวอย่างหนัก ขาสองข้างชาไปหมด: “เจ้าบอกว่าด้านล่างมีพิษเหรอ”

“มีสองทางให้เจ้าเลือก ลงไปเอง หรือข้าผลักลงไป เชือกนี้ตรงอยู่หรอก ทางลาดชันนี้อาจจะไม่มีต้นไม้อะไรก็ได้นะ เจ้าตกลงไปคงไม่เละเป็นโจ๊กหรอก” โม่ซานยกมือขึ้นมากำแน่น ปลายหูขยับหน่อยๆ เหมือนได้ยินด้านบนมีเสียงดังขึ้น

ซูพ่านเอ๋อก็เหมือนได้ยินแล้ว เงียบครุ่นคิด ภายใต้การข่มขู่ของโม่ซาน จับเชือกและลงไปช้าๆ

ต้นใม้ใบไม้ส่ายกระทบกันไปมาได้ยินเสียงที่ชัดเจน แต่ค่ำคืนในฤดูใบไม้ผลิ ด้านล่างหุบเหวก็ดูน่ากลัวมาก และหลังต้นไม้ยังได้ยินเสียงสัตว์ร้ายอีก

ด้านบนทางตัด คนในหมูบ้านก็ต่างถือคบเพลิงไว้ในมือ เงียบสักพักก็ได้ยินเสียงกิ่งไม้ต้นไม้ดังขึ้น ขนลุกซู่กันไปหมด ชายด้านข้างอดไม่ได้ร้องขึ้นมาว่า: “เด็กสองคนนั้นน่ะเจอกับชายเจ้าชู้ ตอนนี้ศพถูกทิ้งอยู่สี่ห้าวันแล้ว วันก่อนมีทหารมา พวกเจ้าทำไมยังคิดจะเอาศพไปฝังล่ะ เผ่าชายเจ้าชู้นั้นทั้งเป็นก็จบเรื่อง!”

“ได้ยินว่าด้านล่างต้องมีหมาป่าแน่ พรุ่งนี้ค่อยไปเถอะ” อีกเสียงก็ดังขึ้น

โม่ซานฟังแล้ว ถึงค่อยโล่งอก แต่พอหันกลับมาคิดดูแล้ว นี่จะเป็นฟ้าลิขิตหรือเปล่า?

นางมองดูซูพ่านเอ๋อหายไปในความมืด สายตาก็ดูหนักอึ้งขึ้น ก็ว่าทำไมคนพวกนั้นถึงไปเร็ว เกรงว่าคงคิดว่าศพผู้หญิงสองคนนั้นเป็นสองคนนี้กระมัง

แต่ว่า ในโลกจะมีเรื่องบังเอิญเช่นนี้ได้อย่างไร?

นางกำลังคิดวิตก ก็ได้ยินเสียงร้องดังขึ้นจากด้านบน เสียงกรีดร้องของทุกคนดังขึ้นเรื่อยๆ: “สัตว์ประหลาด!”

“ผีในเขา!”

ไม่รู้ว่าพวกชาวบ้านกรีดร้องอยู่นานเท่าไหร่ โม่ซานรู้สึกเชือกเบาลงแล้ว กำลังจะตามลงไป แต่รู้สึกด้านบนเงียบเฉียบลง พอผ่านไปสักพัก ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงดังขึ้น: “ข้าแค่อยากจะช่วยกู้อ้าวเวย ต่อไปเจ้ายังมีชะตาอีกหนึ่ง ข้าต้องตามหานางหายาอมตะ”

“นั่นเป็นชีวิตหญิงสองคนเลยนะ” ผู้ชายอีกคนดูจะไม่พอใจเอามาก