บทที่ 830 ไม่ซื่อสัตย์ ไม่ได้ใจคน

บทที่ 830 ไม่ซื่อสัตย์ ไม่ได้ใจคน

ได้ฟังที่โม่ซานเล่ามาแล้ว กู้อ้าวเวยก็นอนไม่หลับ

กลิ่นยาพิษที่เตะเข้าจมูกตอนนี้เหมือนยาฝิ่น ทำให้นางอยากจะสูดดมเข้าไปเรื่อยๆ เพื่อบรรเทาอาการเจ็บปวดภายใน แม้จะนั่งบนเถาวัลย์ที่สูงนี้ นางก็อดไม่ได้สูดดมลงไป มืออีกข้างก็ถูกเชือกบนข้อมือ ใบหน้ารู้สึกเย็นเฉียบมาก

ด้านนั้นซูพ่านเอ๋อนอนขดตัวอบู่ตรงมุมไปแล้ว กู้อ้าวเวยมองนางด้วยสายตาที่เย็นชา ต่อมาก็เก็บสายตา และมองไปที่โม่ซานที่ลืมตาขึ้นอย่างไม่เข้าใจ: “เจ้าอยากจะฆ่านาง?”

“เจ้ารู้เหรอ?” กู้อ้าวเวยยิ้ม แกว่งขาบนเถาวัลย์นั้น

“ทำไมไม่ลงมือเลยล่ะ? ก็เพื่อนำตัวนางกลับไปไถ่โทษกับอ๋องจิ้งงั้นเหรอ?” โม่ซานที่เป็นคนเร่ร่อนไปทั่ว ก็รู้สึกน่าขำสิ้นดี

“คนทั้งชีวิตนี้ต่างมีเป้าหมาย ข้าแค่อยากจะให้สิ่งที่ดีที่สุดแก่เขา มีอะไรไม่ได้?” กู้อ้าวเวยกลับมองนางด้วยรอยยิ้ม: “โม่อีเก็บซ่อนไว้ลึกเช่นนี้ ตอนนี้กลับเพื่อข้าคนเดียว ขนาดน้องสาวเขาก็ยังใช้แล้ว เป็นแบบนี้แล้ว เขาก็ยังอยากเอาสิ่งที่ดีที่สุดมอบแก่ข้า”

โม่ซานกลอกตามองบน และนอนต่อ

ตอลดทั้งคืนไม่ได้หลับ กู้อ้าวเวยกลับคิดไม่ออก ใครกันรอตัวเองอยู่ที่หมู่บ้าน และใครที่แต่งเรื่องศพผู้หญิงสองคนให้เป็นตัวเองและซูพ่านเอ๋อกัน

เช้าวันต่อมา ฟ้ายังไม่สว่างมาก กู้อ้าวเวยก็ปลุกสองคนตื่น โม่ซานดึงซูพ่านเอ๋อที่สองขาหมดแรงไปหมดขึ้นมา กู้อ้าวเวยกลับแบกของเดินลัดผ่านป่าเล็กด้านหน้า ในป่านี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีคนเข้ามา ในหุบเขาลึกเป็นที่เกิดของหญ้าพิษในเถาวัลย์ อีกด้านก็คือป่าทึบที่ไม่มีแสงเลย มีทางเดียวคือด้านข้างภูเขายังมีลำธาร เดินไปเรื่อยๆก็ถึงที่นี่ เป็นความยากอยู่ระดับหนึ่ง

กู้อ้าวเวยใช้โอกาสนี้ขุดสมุนไพรเข้าไปในกล่องไม้ตัวเอง เดินไปจนกระทั่งถึงกลางวัน ถึงหาลำธารกว้างนี้เจอ ทั้งสามล้างหน้าล้างตา ก็เดินทางไปหมู่บ้านตามที่กู้อ้าวเวยวางแผนไว้ก่อนหน้า

แต่ยังเดินไปได้ไม่ไหล ซูพ่านเอ๋อก็ชี้กู้อ้าวเวยและกรีดร้องขึ้นมา: “เจ้า!”

โม่ซานดึกซูพ่านเอ๋อเดินไปข้างหน้าของกู้อ้าวเวย ตอนนี้พอถูกว่าแบบนี้แล้ว หันกลับไปดู ก็รู้สึกตกใจมากทีเดียว

ใบหน้าครึ่งซีกของนางมีเส้นเลือดแดงขึ้นมา ดวงตาก็เริ่มเปลี่ยนสี เป็นสีขาวหน่อยๆ สีหน้าซีดขาว เหมือนคนกำลังใกล้ตาย

“อย่าสนใจเลย ผลของการใช้ยาพิษมากเกินไป” กู้อ้าวเวยใช้ผ้าคลุมสีดำคลุมตัวเองไว้อีกครั้ง และเดินผ่านทั้งสองไป: “ท่าทางแบบนี้แล้ว แม้คนทางนั้นมาหาก็คงไม่รู้ว่าเป็นใคร”

โม่ซานก็ดึงซูพ่านเอ๋อไปข้างหน้าอย่างเงียบๆ

หมู่บ้านในสิบเมตรก็เป็นแค่หมู่บ้านเล็กที่มีคนอาศัยยี่สิบกว่าคน โดยพื้นฐานก็คือมีชาวประมงสามตระกูลอยู่ที่นี่กัน เดินไปต่อตามทางภูเขาอีกยี่สิบห้าเมตร ก็จะมีเมืองเล็กๆ ปกติก็จะไปขายปลาที่นั่น

ตอนกลางวัน คนขายป่าก็กลับมากันแล้ว พอเห็นกู้อ้าวเวยสามคนอยากจะมาซื้อเรือ ชาวประมงก็ส่ายหน้าพูดว่า: “เรือที่นี่ของเราเอาไว้หาปลาเท่านั้น ไม่ขายหรอกนะ”