ตอนที่ 833
บทที่ 833 ไขความลับทีละชั้น
October 31, 2026
บทที่ 833 ไขความลับทีละชั้น
“ฟื้นคืนชีพขึ้นมาใหม่!?” โม่ซานมองไปที่นางแบบไม่อยากจะเชื่อ
“พวกเจ้ามองมันว่าคือการฟื้นคืนชีพขึ้นมาใหม่ ที่จริงมันก็คือวิธีการรักษาอย่างหนึ่งเท่านั้นแหละ” กู้อ้าวเวยส่ายหน้า แล้วหยิบตำราหนังสือออกมา แล้วชี้ไปที่ท่อนหนึ่งในนั้น แล้วให้แค่โม่ซานดู
มันเป็นประโยคที่ตระกูลยู่เขียนแบบคลุมเครือ ความหมายเหมือนจะบอกว่าผู้นำตระกูลหยุนรุ่นนี้เคยทดลองพิษจนชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย ต่อมาได้ไปสร้างแท่นบูชาทำพิธีอยู่ที่ริมแม่น้ำทางทิศตะวันออกของหลิ่งหนาน สุดท้ายก็มีชีวิตอยู่ต่อจนถึงอายุหกสิบ แต่รายละเอียดระหว่างนั้นพวกเขาไม่ได้ระบุ
โม่ซานขมวดคิ้ว “หรือว่า แท่นบูชานั่นก็จะไม่ต่างกับศาลเจ้า”
“ใช่ แต่เพราะคนที่กำลังจะตายเพราะบาดเจ็บภายใน วิธีนี้มันใช้ไม่ได้ผล หากเป็นคนที่บาดเจ็บภายนอก แล้วยังมีลมหายใจสุดท้ายอยู่ น่าจะสามารถใช้การเปลี่ยนถ่ายเลือดให้เขาได้ ส่วนเรื่องของกระดูก คิดว่าพวกเขามีเจตนาปกปิดข้อมูล ไม่แน่ว่าตระกูลซ่านในเวลานั้นก็แค่อยากจะฝังร่วมกับตระกูลหยุนเท่านั้น เลยใช่การเปลี่ยนถ่ายเลือดก็เพียงพอแล้ว แต่ว่า การกินกระดูกของอีกฝ่ายมันก็น่าจะให้ผลที่เหมือนกัน เพียงแต่ตอนนี้ข้ายังไม่เข้าใจถึงหลักของมันเท่านั้น” กู้อ้าวเวยพูดถึงตรงนี้ แล้วลูบคางพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น สิ่งที่ของมีตำหนิอย่างข้าต้องการ ก็คือการถอนพิษ การถ่ายเลือด แต่เพราะข้าเป็นคนที่ถูกพิษ อีกทั้งยังไม่ใช่คนที่ได้รับบาดเจ็บภายนอก เลยไม่ต้องเปลี่ยนถ่ายเลือด”
ซูพ่านเอ๋อหน้านิ่งไป เมื่อฟังกู้อ้าวเวยพูดจบแล้ว นางก็พูดว่า “อมตะแก่แต่ไม่ตายมันเป็นแค่เรื่องโกหก”
“มันก็ไม่ใช่เรื่องโกหกหรอก” กู้อ้าวเวยส่ายหน้า นางมาจากอีกโลกหนึ่ง เคยอยู่ในโลกที่มีกรุ๊ปเลือดที่แตกต่าง ก็ใช่ว่าจะไม่เคยมีพวกกินเลือดกินเนื้อคนไม่ได้เป็นคนบ้ามาก่อน ส่วนหลักการเรื่องยาของที่นี่มันก็ไม่เหมือนกัน โลกนี้มีเรื่องประหลาดมากมาย นางไม่มีทางรู้ว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า จะตัดสินไปง่าย ๆ ไม่ได้
แต่ซูพ่านเอ๋อกลับยืนยันหนักแน่นจนตาแดง “มันไม่ใช่เรื่องจริง ที่จริงมันก็คือการเปลี่ยนถ่ายเลือดเพื่อการถอนพิษเท่านั้น อาศัยสารอาหารจากคนอื่นมาชดเชยเลือดที่เสียไป ขอแค่เมี่ยวหารได้รู้ ......”
“เจ้าเชื่อข้าเหรอ?” กู้อ้าวเวยหัวเราะออกมา แล้วมองไปที่นางอย่างแปลกใจ “เจ้ารู้ได้ยังไงว่าสิ่งที่ข้าพูดมาทั้งหมดมันคือเรื่องจริง?”
ซูพ่านเอ๋อตาโต แล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ
ส่วนโม่ซานมองไปหนังสือที่อยู่ในมือของกู้อ้าวเวย “รู้พวกนี้แล้วยังไง?”
“เรื่องการถอนพิษของข้าก็จะง่ายขึ้นเยอะ ต้นหญ้าเช่ออี้จื่อสามารถบรรเทาพิษได้ ส่วนข้ายังมีสูตรยาถอนพิษอยู่อีกหนึ่งสูตร ที่ศาลเจ้าข้าสามารถกินยาถอนพิษพร้อมกับถ่ายเลือดออกไปส่วนหนึ่ง หลังจากนั้นก็ใช้หญ้าเช่ออี้จื่อค่อย ๆ ปรับสมดุล” กู้อ้าวเวยพูดมาแบบนี้แล้ว นางก็หันมามองตำรา “อีกอย่าง ประตูทางตายและประตูทางเกิดน่าจะยังมีความลับอย่างอื่นอีก ไม่อย่างนั้นทำไมจะต้องมีศาลเจ้าหรือไม่ก็แท่นบูชากันล่ะ .......”
พอคิดได้แบบนี้ กู้อ้าวเวยก็ตะลึงไป เหมือนนึกอะไรออก จากนั้นก็หัวเราะออกมาเบา ๆ
“อย่างนี้นี่เอง” นางบ่นอยู่คนเดียว
โม่ซานมองไปที่นางแบบแปลก ๆ จากนั้นก็ถูกไปที่มือที่เย็นเฉียบ “ข้าเหมือนจะตามความคิดของเจ้าไม่ค่อยทัน”
“สายน้ำในชางหลานทั้งหมดของเราเหมือนจะมีต้นน้ำมาจากเจิ้งสุ่ย บรรพบุรุษมีเขียนอธิบายไว้ว่า เจิ้งสุ่ยเป็นสถานที่ที่สำคัญมาก ปัญหามันเหมือนจะอยู่ตรงนี้” กู้อ้าวเวยขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “หากเลือดที่ถูกพิษถูกไหลไปตามสายน้ำ คนที่ว่ายอยู่ในน้ำจะถูกพิษด้วยหรือเปล่า?”
“พิษในตัวเจ้า เหมือนจะเป็นพิษร้ายแรง แต่ว่าสายน้ำมันไหลแรง .....” โม่ซานเหมือนจะยังไม่ค่อยเข้าใจ