บทที่ 836 พิษกำเริบ

บทที่ 836 พิษกำเริบ

ซ่านเชียนหยวนไปหาหยุนหว่านในวัง ที่น่าแปลกก็คือทหารองครักษ์กลับไม่ขวางทางเขาเลย เขาไม่กล้าไปบอกเรื่องนี้ให้ซ่านจินจื๋อรู้ก่อน เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดเรื่อง แต่หลังจากที่เขาเล่าเรื่องนี้ให้หยุนหว่านฟังแล้ว หยุนหว่านกลับขว้างถ้วยน้ำชาจนแตกทันที

ซ่านเชียนหยวนใจหล่นลงไปถึงพื้น “ท่านน้าหยุนนี่ท่าน ......”

“พิษบนตัวนาง ......” น้ำเสียงของหยุนหว่านสั่นเครือ มือของนางก็อดสั่นไม่ได้ เหมือนว่าโลกทั้งใบมันหมุนไปหมด นางพยายามพยุงตัวไว้ แล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดว่า “ไม่จริง เวยเอ๋อเก่งเรื่องการแพทย์ ไม่มีทาง ......”

แต่ว่าหากเกิดเหตุไม่คาดฝันจริง ๆ ล่ะ

ซ่านเชียนหยวนรีบไปพยุงแขนของหยุนหว่านเอาไว้ แล้วพูดอย่างเป็นห่วงว่า “ท่านน้าหยุนท่านอย่าเพิ่งร้อนใจไป หรัวเอ๋อร์เองก็ถามมาได้ไม่มาก อีกอย่างถ้านางตายจริง ก็น่าจะมีการสั่งเสียอะไรไว้สิ นางจะต้องไม่เป็นอะไรแน่”

ใครจะคิดว่าหลังจากพูดจบ หยุนหว่านกลับรู้สึกว่าร่างกายมันหนักอึ้งกว่าเดิม

หลิ่วเอ๋อสีหน้าเคร่งเครียด สายตาของนางจ้องไปที่ซ่านเชียนหยวนแล้วพูดว่า “คุณหนูเป็นคนอย่างนั้นจริง ๆ ต่อให้ตายแล้วจริง นางก็จะทำทุกอย่างแบบไม่มีช่องโหว่แน่นอน”

ซ่านเชียนหยวนสูดหายใจเข้าลึก ๆ แต่ก็ไม่กล้าคิดไปถึงขั้นนั้น

ปกติแล้วกู้อ้าวเวยจะมีแผนการเตรียมไว้สองแผนการเสมอ เมื่อมีแผนในมือเพียงพอหรือไม่ก็มีข้อมูลที่มากพอ ถึงจะเลือกแผนหลักที่จะลงมืออีกที ไม่อย่างนั้นก็จะรอให้ถูกโจมตีเพื่อรอดูสถานการณ์ก่อน แต่ว่าไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม นางก็จะเตรียมพร้อมทุกสถานการณ์และมีระบบระเบียบเสมอ

หากก่อนตายนางจะสั่งเสียอะไรเอาไว้ มันก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

ในห้องเงียบลงทันที ไม่รู้ว่านานแค่ไหน ความเงียบถึงถูกทำลายลง “เรื่องนี้ตอนนี้เรายังไม่รู้ว่าจริงแค่ไหน แต่หากท่านอ๋องจิ้งรู้เรื่องนี้ วุ่นวายแน่นอน”

หลิ่วเอ๋อมองไปที่นาง จื่อเหมิงเหมือนจะไม่เชื่อนางเช็ดไปที่ปลายตาแดง ๆ “ใครบ้างที่ดูไม่ออกว่าท่านอ๋องจิ้งใส่ใจคุณหนูแค่ไหน ข้อความที่ส่งกลับมา มันเหมือนปูทางให้กับพวกเจ้าไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ? หากเอาเรื่องนี้ไปบอกให้ท่านอ๋องจิ้งได้รู้ ท่านอ๋องต้องทรงกริ้วแล้วทำเสียแผนแน่ แล้วคุณหนูก็คงไม่พอใจแน่”

ทุกอย่างเงียบลงอีกครั้ง ซ่านเชียนหยวนนวดไปที่คอ เหมือนเขาตึงเครียดมาก

หลังจากนั้นอยู่นาน หยุนหว่านก็พูดว่า “หากข้าไม่เห็นศพของนาง ข้าจะไม่ยอมเลิกราเด็ดขาด เรื่องนี้อย่าเพิ่งให้ใครรู้มาก คิดว่าฝ่าบาทเองก็ไม่น่าจะบอกอ๋องจิ้งเหมือนกัน ทุกอย่างทำตามแผนเหมือนเดิม”

พวกเขาพยักหน้ากันหมด ซ่านเชียนหยวนพูดอย่างแปลกใจว่า “แผนอะไร?”

“ท่านอ๋องจิ้งน่าจะจัดการทุกอย่างได้ เราเป็นหมากที่ดีของเขาก็พอ” หลิ่วเอ๋อส่ายหน้าด้วยความจนใจ เหมือนว่านางไม่ได้รู้เนื้อหาของแผนการนี้เลย แต่ในความเป็นจริงแล้วพวกเขาไม่มีใครสามารถทำตามแผนจริง ๆ เลยสักคนเดียว

แต่เมื่อหลายวันก่อน ทหารองครักษ์กลับนำกระดาษที่มีข้อความส่งมา มันเป็นลายมือของซ่านจินจื๋อ บอกว่าให้ยึดเอาส่วนรวมมาก่อน ดูคลุมเครือ แต่ในความเป็นจริงก็คือให้พวกเขาทำหน้าที่ของตัวเองที่ทำได้

หลังจากซ่านเชียนหยวนรู้แล้ว ก็พยักหน้าจากไป

เมื่อซ่านเชียนหยวนไปแล้ว หลิ่วเอ๋อก็รีบไปเปิดหน้าต่าง นางมองหน้ากับจื่อเหมิงแล้ว ทั้งสองก็แกล้งทำเป็นไม่เห็นเงาที่มุม จากนั้นถึงได้ไปปลอบใจหยุนหว่าน

ละครฉากนี้ มันเริ่มเล่นมาตั้งนานแล้ว

.............