บทที่ 839 มีความคิดอย่างอื่น

บทที่ 839 มีความคิดอย่างอื่น

นางเหลือบไปมองซูพ่านเอ๋อที่อยู่ในห้อง

โม่ซานเป็นชาวยุทธไม่ค่อยเข้าใจเรื่องในราชสำนักมากนัก แต่ก็รู้ว่าตัวเลือกของกู้อ้าวเวยนั้นมันเสี่ยงมาก โดยเฉพาะในสภาพที่ร่างกายไม่ปกติแบบนี้ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น

กู้อ้าวเวยกลับพูดตรง ๆ “ตอนที่ข้ายังเล็กมีคนวางยาพิษหนอนแมลงไว้ในตัวข้า เมื่อกี้ตอนที่พิษกำเริบเหมือนมันจะกลืนยาพิษหนอนแมลงนั่นไปด้วย ตอนนี้ความทรงจำพวกนั้นมันกลับมาแล้ว ข้านึกเรื่องราวกลับมาเยอะมาก ตอนนี้วิธีถอนพิษอยู่ใกล้แค่เอื้อม เพียงแต่ตอนนั้นไม่มีใครรู้เท่านั้น”

“ฟังไม่เข้าใจ พูดภาษาคนได้ไหม” โม่ซานอดไม่ได้เคาะดาบบนโต๊ะ “พี่ชายให้ข้ามาดูแลเจ้า หากเจ้าคิดอะไรแปลก ๆ ออกมา ต่อให้ข้าต้องมัดเจ้ากลับไปข้าก็จะทำ”

กู้อ้าวเวยตกใจมาก นางรู้สึกใจสั่นเพราะโม่ซาน เขากุมขมับ นางเอาหนังสือออกมา แล้วหยิบแผ่นกระดาษให้กับโม่ซาน แล้วพูดว่า “ต่อให้ศาลเจ้าสร้างเสร็จแล้ว ก็ไม่มีประตูทางเกิดประตูทางตายหรอก มีแต่จะเพิ่มคนบาดเจ็บล้มตายมากกว่า และนี่มันก็คือเครื่องพิสูจน์ได้ว่ามันไม่ใช่วิธีการทำให้เป็นอมตะได้ แต่มันเป็นวิธีการรักษาชีวิตคนมากกว่า แล้วก็เป็นวิธีการถอนพิษในร่างกายที่เป็นการตายแล้วเกิดใหม่ด้วย”

โม่ซานมองไปที่นางด้วยสายตาแปลกใจ นางฟังไม่เข้าใจเลยแม้แต่ตัวเดียว นางยกมือแล้วชี้ไปที่ประโยคสุดท้าย

“พบที่ประตูทางเกิด ตายที่ประตูทางตาย ตระกูลหยุนคือพิษ ตระกูลยู่คือยา แก้ไขปัญหาทั้งสองทาง ทุกอย่างสิ้นสุด”

กู้อ้าวเวยมองไปอย่างจนใจ “หากความทรงจำของข้ายังอยุ่ น่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว พิษหลิงตังของตระกูลหยุนมันคือการทดลองพิษ มันเลยมีอักษรสลักคำว่าหยุนอยู่ ส่วนตระกูลยู่กับตระกูลหยุนมีต้นตระกูลเดียวกัน เพราะฉะนั้นมันก็จะเหมือนกัน เจ้ายังจำได้ไหมชายหญิงที่เราเคยเจอก่อนหน้านี้ ผู้หญิงที่มีรอยบนหน้า?”

เมื่อฟังถึงตรงนี้ โม่ซานก็นึกถึงยู่จือขึ้นมาได้ “เหมือนใบหน้าของนางจะเหมือนถูกสลักลงไป”

“วิชาการถอนพิษมันอยู่รอยสักนั่น หากข้าสามารถไขมันออกได้ ก็เท่ากับได้ถอนพิษของตัวเองไปด้วย ส่วนตระกูลยู่ก็สามารถถอนรอยสักนั้นออกไปได้ หลังจากนั้นต่อไป วิธีการเป็นอมตะแก่ไม่ตายก็จะไม่มีใครรู้อีก เมื่อเป็นอย่างนั้นมันก็จะหายสาบสูญไป ไม่มีเบาะแสอะไรอีกเลย” กู้อ้าวเวยพูดออกมาแบบงง ๆ

การเป็นอมตะสิ่งแรกที่ต้องทำก็คือการกินยาพิษเข้าไป อีกทั้งยังต้องกินยาพิษของตระกูลหยุน

หากต้องการถอนพิษ ก็ต้องอาศัยสมุนไพรกับประตูทางเกิดทางตายของศาลเจ้าเปลี่ยนถ่ายเลือด ก็จะต้องไขความลับบนรอยสักของตระกูลยู่ เพื่อหาสูตรยาถอนพิษ ยาถอนพิษกับยาพิษ เริ่มกับจบ ต่างถูกสลักอยู่ในร่างกายของตระกูลยู่กับตระกูลหยุน

หากของทั้งสองอย่างนี้มันถูกลบไปจากร่างกายของทั้งสองคน ต่อให้มีบันทึก แต่ก็จะไม่มีใครรู้ว่าสูตรยาถอนพิษอยู่ในตัวของตระกูลยู่ ถ้าอย่างนั้นต่อไปก็คงเหลือแค่ความตายอย่างเดียว ก็จะไม่ต่างจากนางที่เป็นเหมือนศพเดินได้

โม่ซานเบะปาก “พูดตามตรง หากความหมายของเจ้าทั้งหมดก็คือทางแก้มันอยู่บนตัวของคนรุ่นหลัง อีกทั้งยังใช้วิธีการสลักเพื่อสืบทอดต่อกันมา ข้าคิดว่า ต่อให้พวกเจ้ารักษามันเอาไว้ ก็คงไม่มีใครเข้าใจ”

“เหนือฟ้ายังมีฟ้า จะตัดสินแบบนั้นได้ยังไงกัน?” กู้อ้าวเวยเอามือจับไปที่หน้าแล้วมองไปที่นาง “รอให้ยู่จือเอาต้นหญ้าเช่ออี้จื่อมาก่อน ข้าจะลองไปดูที่ศาลเจ้าที่ด่านลั่วสุ่ยดู หากสร้างประตูทางเกิดประตูทางตายขึ้นมาจริง ก็หมายความว่าฝ่าบาทรู้เคล็ดลับนี้ หากไม่ได้สร้าง ก็หมายความว่าฝ่าบาทยังไม่รู้เรื่องนี้ แสดงว่าเขาไม่ได้สนใจเรื่องการเป็นอมตะ”

“ฝ่าบาทจะทรงทราบไหม มันแตกต่างกันยังไง?” โม่ซานอดถามไม่ได้